Quatorze juillet, l’après-midi…

Het zal u de laatste jaren niet ontgaan zijn, maar de Fransen lopen steen en been te klagen. Met name over hun president, die moet het ontgelden. Hij werd zo een 2,5 jaar geleden (net op het moment dat wij naar Parijs verhuisden, dus wij doen onze ambtstermijn een beetje samen:) door heel wat Fransen met enthousiasme gekozen, maar het tij keerde zich snel. Besluiteloosheid, geen ruggengraat, geen uitstraling, noem het maar op en het wordt hem verweten.

De arme man is van ellende in de armen van een lieve actrice gevlucht, wat hem meteen weer een storm van verse kritiek opleverde. Je zal maar in zijn schoenen staan… Steevast uitgejouwd worden als je de militaire parade schouwt, oeverloos kritische opiniestukken in de kranten en doordringende vragen van journalisten die het altijd beter schijnen te weten. Een mens zou voor minder met enkele koffiekoeken op zondagochtend wat liefdevolle warmte opzoeken in de binnenstad;)

Maar gisteren was het ‘Quatorze Juillet’, en op Quatorze Juillet vergeet elke Fransman zijn besognes. Op Quatorze Juillet is men trots een Fransman te zijn en is men op en top fier op zijn vaderland. De Marseillaise wordt luidkeels en uit volle borst meegezongen, het liefst nog van op de eerste rij of bovenop de barricades. ‘Aux armes, citoyens, Formez vos bataljons. Marchons! Marchons! Qu’un sang impur abreuve ons sillons‘ De opstandelingen van de bestorming van de Bastille toentertijd kunnen trots zijn, en Monsieur Le Président, er is écht nog eendracht in uw land.

Ik zag het met mijn eigen ogen. Trotse fransmannen en -vrouwen die de parade voor geen goud willen missen, kinderen die van hun grootouders uitleg krijgen over de vele aspecten van het leger, buren en vrienden die gezamenlijk een plekje zoeken nabij de Eiffeltoren om het spectaculaire vuurwerk te aanschouwen. Op 14 juli is Frankrijk één.

Zelf volgden wij de indrukwekkende militaire parade op de buis. Af en toe een stukje in ‘real life’, want de vliegtuigen vlogen hier vlakbij over.

En in de namiddag trekken wij traditiegetrouw de stad in. De Champs-Elysées werd dit jaar de hele namiddag uitzonderlijk opengesteld voor alle voetgangers. Best leuk om temidden van duizenden anderen een van de mooiere boulevards van Europa te bewandelen (Ik hoorde een Frans journalist gisteren zeggen: ‘Le plus beau boulevard du monde’, maar dat vond ik er lichtjes over. Had natuurlijk weer te maken met de 14de juli, dan is elke Fransman lyrisch over zijn land).

IMG_2555 IMG_2558 IMG_2561We waren duidelijk niet de enigen die op pad waren:)

Op de weg nog duidelijk de markeringen als geheugensteuntje voor de vele soldaten:

IMG_2557

De zitjes voor de vele uitverkoren genodigden liggen er nu een beetje verlaten bij, en bij de presidentiële tribune is men al begonnen met de afbouw.

14juilletdrie

In het Jardin des Tuileries was een soort kampement uit de eerste wereldoorlog opgebouwd. De vele figuranten poseerden geduldig voor het talrijk opgekomen publiek. Wat zullen die mensen blij zijn geweest toen het avond werd.

14juillet14

 

14juilletvier

Op de lange zijstrook van het park, de strook die gebruikt wordt voor allerlei evenementen, is tot eind augustus een heuse kermis opgesteld. Voor elk wat wils dus, volksvertier ‘pur sang’.

14juilletbis

 

De feestelijke dag werd afgesloten met een majestueus vuurwerk op en rond de Eiffeltoren. Spectaculair in alle opzichten, poëtisch bij momenten en ronduit indrukwekkend. De nieuwe burgemeester van Parijs, Anne Hidalgo heeft haar best gedaan om de Parijzenaar en de vele toeristen een onvergetelijke Quatorze Juillet te geven.

En vandaag zijn we quinze juillet. Een doodgewone werkdag voor velen, een eerste vakantiedag voor anderen. Een dag waarop weer volop kan geklaagd worden. Over het lawaai van de werkzaamheden, over de bakker die toch wel erg lang sluit voor het jaarlijks verlof, over hoe onverzorgd de straten erbij liggen, over de president die maar gaan knopen doorhakt…

Wat een stad, ik ga er steeds meer van houden:-)

Liefs,

IMG_0599

 

 

Jeugdvriendinnen in Parijs:-)

Een tijd geleden ontving ik in Parijs twee vriendinnen van de middelbare school. Het werd een weekend om nooit te vergeten:-). Niet omdat het prachtig lenteweer was, want het regende pijpenstelen, maar gewoon omdat je, als je samen bent met jeugdvriendinnen, je op  een of andere manier weer een beetje 18 wordt. Dus we hebben gezongen, gedanst in de regen, herinneringen opgehaald, lekker gegeten en vooral gelachen, veel gelachen!

De regen aan de Eiffeltoren kon ons niet deren, zelfs niet toen de ene na de andere paraplu het liet afweten (ik koop altijd goedkope paraplu’s, die zijn dus waardeloos en onbetrouwbaar als je ze écht nodig hebt). Door de dikke regendruppels zag mijn kapsel (dat er ‘s ochtends nog ‘toelaatbaar’ had uitgezien) er algauw uit als een warrige bos uitgeregende pluimen. Maar ook dat kon me niks schelen. We voelden ons 18, we waren tevreden en hadden plezier.

ClaudNath1

 

Een van de vriendinnen had haar beide dochters meegebracht naar Parijs. Twee toffe tieners, dat moet gezegd! Niet één moment werd er gezeurd van ‘is het nog ver?’ of ‘moeten we nu echt al die gebouwen bekijken?’ of ‘wanneer gaan we iets drinken?’. Plezier beleven en oprechte interesse in de stad, dat hebben die meiden prachtig volgehouden. En als het kon, hadden ze het weekend enkele dagen langer laten duren:) Heerlijk was dat! Hun enthousiasme werkte aanstekelijk.

ClaudNath2

Een ‘crème de glace’ bij Häagen Dazs op de Champs Elysées, watertanden bij Cartier en Louis Vuiton, geluncht bij Kong, een parade op het Arc de Triomphe, de Tuilerieën, zot doen bij het Louvre, het boekenwinkeltje Shakespeare and Co, de rijkelijk versierde Pont d’ Alexandre, u noemt het en wij hebben het gezien en gedaan:-)

ClaudNath3

ClaudNath4Als afsluiter kon een diner in ons geliefd restaurant Renaud niet ontbreken:

IMG_0495

 

En Chopintje, die genoot duidelijk mee van alle aandacht;)

ClaudNath5

Meisjes, in september doen we het nog eens opnieuw. De dochters hebben alvast een verlanglijstje opgesteld voor een volgend weekend, dus er valt niet aan te ontkomen:-) Dikke dankjewel voor de fijne dagen!

Liefs,

IMG_0599

 

 

Lezen en lachen

Zelden nog zo hardop gelachen terwijl ik een boek las:-)

Om tijdens de vakantie mijn Franse taal een beetje te onderhouden lees ik Franse boeken. En omdat ik een niet écht geoefend Frans lezer ben zoek ik steevast de boeken met een vlot geschreven taal, dus niet al té moeilijk;) Daarvoor is deze auteur alvast reuze geschikt:

Image

Het verhaal gaat over een jonge dame die op een of andere manier overmatige en bijwijlen ongezonde interesse krijgt in de nieuwe buurman. De ene gênante vertoning na de andere brengt haar dichter bij de mysterieuze man. Hilarische ontwikkelingen volgen elkaar in snel tempo op. Een boek waarvan iedereen tijdens de vakantie kan genieten. De taal die de auteur gebruikt is erg toegankelijk, dus ook haalbaar voor de niet zo geoefende Franse boekenlezer.

Ondertussen ligt een tweede boek van dezelfde auteur klaar.

legardinier-complètementcrame

Liefs,

IMG_0599

Home sweet home

Mijn eerste volledige dag in Parijs na een frisse lentestop, en dat was gisteren meteen een schot in de roos.

Vooreerst zijn er de werken hier. Ik mag dan wel een dikke 4 weken geluierd hebben aan de Zeeuwse kust, de Bob de Bouwerkes in Boulogne-Billancourt hebben dat niet gedaan. Hier werd tijdens mijn afwezigheid met vereende kracht en dapper strijdend tegen alle mogelijke weergoden verder gezweet en gezwoegd.

Ondertussen kijken wij uit op één gedeeltelijk vernieuwde gevel. Dat gaat snel zeg! Op onderstaande foto ziet u de twee onderste etages met de nieuwe ramen:

IMG_2506

En eens dat proces is gestart, gaat het hard:

IMG_2513 IMG_2515

Allez hup, met dank aan manlief die plichtsgetrouw de foto’s bleef nemen terwijl madame in haar luie strandstoel lag:

IMG_2542

Dat was alvast de eerste verrassing bij thuiskomst: het vernieuwde uitzicht en de hoop op een uiteindelijk einde aan de lange jaren van boren, graven en trillen. Maar we zijn er nog lang niet, laat dat duidelijk zijn.

Gisteren was het zondag en dan maken Pat en ikzelf graag een uitstapje naar de stad. De Marais draagt onze voorkeur weg, en omdat het erg lang geleden was togen we die kant weer eens op.

Dat heeft ons niet gespeten. Bij het kuieren langsheen de winkels van de Rue des Francs Bourgeois hielden we halt op de binnenkoer van de ‘Bibliothèque Historique de la ville de Paris’. Daar zou over 5 min een keur aan geschoolde operastemmen (en dan noem ik: Fé Avouglan, Diane Monceau en Luca de Bernardi) een gratis concert geven. Dat lieten we ons geen twee keer zeggen, temeer er nog zitplaatsen waren op de eerste rij. Totaal onverwacht konden wij genieten van tientallen heerlijke aria’s, en dat in een historisch kader om ‘u’ tegen te zeggen. Van het zeemzoete ‘Casta Diva’ naar het speelse ‘l amour est enfant de Bohème’ uit Carmen. Van het prachtige Flowerduet uit Lakmé hoppend naar meezingers als ‘O Sole Mio’ en ‘Granada’… De volle twee uur zijn wij blijven zitten, genietend van zoveel schoonheid, op een plek die qua akoestiek niet moest onderdoen voor de Scala in Milaan;)

IMG_2518

Een zeer amateuristisch opgenomen impressie, maar u kan even kort meegenieten, altijd beter dan niks:

Ik kwam ogen en oren tekort:)

IMG_2535

OperaMarais

En wat dacht u? Zoveel moois gezien en gehoord, we kregen er zowaar een hongertje van. Het was overigens al na zevenen. Op de terugweg naar huis kwamen we langs de Rue de Sévigné, alwaar de super gezellige en intieme tapasbar van San Pablo is gevestigd. Met een echtgenoot die tot zijn 18de in Spanje is opgegroeid kunnen wij daar onmogelijk langslopen zonder eerst enkele tapas te proeven.

IMG_2536

Noem het en het stond op ons piepkleine tafeltje: patatas bravas, calamares, chorizo, queso frito, vino tinto, alcachofas en meer van dat fraais. Als toetje nog een assortiment turon en een crema catalana.

De rode wijn smaakte voortreffelijk, en het was handig dat we niet meer in de auto moesten, want het volledige kannetje ging op:) De metro bracht ons weer veilig thuis, net op tijd om de tweede helft van het voetbal nog even mee te pikken. Net voor het slapengaan waren we er nog getuige van dat Frankrijk won van Honduras.

Zeg nou zelf, dat is toch een fijne dag, niet? En hoewel de Zeeuwse kust een van mijn absolute topbestemmingen is, Parijs is en blijft een verrassende en zalige stad:)

Liefs,

IMG_0599

 

Regen en rust

Vandaag begon heel zonnig in Zeeuws-Vlaanderen. Na de ontstuimige nacht deed het enorm veel deugd om onder een blauwe en warme hemel wakker te worden. Helaas veranderde dat algauw in de loop van de voormiddag. De ene grijze wolk en de andere regenbui wisselen elkaar sedertdien af.

U zal me niet gauw horen klagen over het weer. Juist de afwisseling is zo bijzonder leuk. Gisteren bloedheet, vannacht storm en onweer, vandaag rustig grijs, morgen weer zon, wat wil een mens nog meer? 

Wegzakken in een comfortabele fauteuil met een kop thee en een boek.

Chopintje kan er ook wat van….

Image

Liefs,

 

Piep:-)

U zal wel denken: ‘Waar blijft ze toch met die blogjes?’ … Al wekenlang niks gelezen…

Dat komt, lieve mensen, omdat ik een vakantiebreak heb ingelast. Het zou aanvankelijk een lang weekend duren, maar met het mooie weer eind mei en de mooie vooruitzichten de komende week, brei ik er steeds een paar dagen bij. Ik vertoef aan de Zeeuwse kust en voorlopig wil ik hier niet meer weg. Mijn longen vertonen naar mijn gevoel hier en daar nog enkele smogplekjes die weggewassen moeten worden, en de Zeeuwse lucht gaat dat doen. 

Die Zeeuwse zeelucht doet namelijk wonderen met een mens. De longen worden, net zoals een inktenkiller dat doet met inkt, gezuiverd van alle stofdeeltjes, de huid ondergaat kleurschakeringen van licht naar diepbruin, de haren krijgen een natuurlijke ‘coupe soleil’, en op mijn snoet staat steevast een beminnelijke glimlach;)

Als u het ok vindt blijven Chopintje en ik dus nog even hier, want ook hij geniet van de buitenlucht. Hij ontdekte het zachte gras onder zijn pootjes, hij ving zijn eerste insect (en hield daar een dikke onderlip aan over want het beest had ‘m gestoken) en hij wandelt ondertussen als een flinke kater keurig met me mee, aan de lijn (doodsangsten sta ik uit dat ie ontsnapt en wegloopt). 

Dat wordt nog wat, straks weer binnen in het Parijse appartement, het zal wennen worden, voor ons allebei.

Bon, na enkele zéér onrustige uren met wind en felle regenbuien piept de zon alweer aan een bijna strakblauwe hemel. Wij trekken er weer op uit. Inspiratie opdoen, diep in- en uitademen, de spieren strekken en nadien gelukzalig neerploffen in de zetel met een boek.

Leven als God aan de Zeeuwse kust, dat is geen kunst;-)

Alle liefs en tot gauw,

Kathleen

 

Un prince charmant;)

Ik moet jullie iets leuks vertellen…

Daarnet liep ik snel even naar de bakker om ‘un tradition et deux croissants’. Geen jas want het zonnetje schijnt uitbundig, en op mijn zomerse sandaaltjes.

Ik moet daarvoor het gigantische bouwterrein aan de voet van de torens oversteken. Geen nood, de Bob de Bouwers zorgen steeds voor een soort veilige gang waarlangs voetgangers de overzijde van het plein kunnen bereiken.

Op een bepaald moment, ter hoogte van het postkantoor, moet ik langs een smaller stuk. Aan de andere kant van dat smalle stuk komt een iets oudere man aangewandeld. Hij wacht galant om mij eerst door te laten, waarop ik hem een vriendelijk ‘Merci beaucoup monsieur!‘ toewerp.

Hij kijkt me aan, glimlacht en zegt: ‘Que vous êtes charmante, madame!’

Hihi…

Op wolken wandel ik verder naar de bakker en terug naar huis:-)

Liefs,

IMG_0599