Gemakkelijk en handig met ons Pascaleken:)

Het zal jullie niet ontgaan zijn dat ik, sedert ik in Parijs woon en fulltime ‘huisvrouw’ ben, ik een beetje gebeten ben door de microbe ‘gezond en super lekker eten’. Het is voornamelijk Pascale Naessens (ik noem haar de laatste maanden familiair en lief bedoeld ‘ons Pascaleken’ die me inspireerde.

Naast kleurpotloden en schriften koop ik ook heel graag, en veel, en vaak onverstandig onbelemmerd kookboeken. Ik heb ze allemaal, van het boek van de Boerinnenbond tot de Italiaanse keuken van Carluccio, van de Colruytboeken tot veggie kookboeken. Maar als het erop aankomt om snel en gemakkelijk iets lekkers op tafel te toveren pak ik steeds weer naar de boeken van ‘ons Pascaleken’. Ik heb ze allemaal, eentje als ebook op de iPad en vier ‘in het echt’ netjes gestapeld in een minuscuul boekenkastje in de woonkamer, dichtbij de keuken en de wachtende ingrediënten.

IMG_0554

Vroeger was het zo dat ik dagelijks haar boeken doorbladerde wanneer ik de boodschappenlijst samenstelde, want ik doe quasi elke dag boodschappen. Gewoon omdat ik dan met super verse ingrediënten aan de slag kan, en omdat het kan, ik heb er de tijd én de energie én de goesting voor.

Enkele weken geleden had ik, zomaar uit het niets, een wel heel helder moment..

Als ik nu eens een schema opstel en voor de komende maanden alle recepten van ‘ons Pascaleken’ in een menuplanner gooi…. Dan hoef ik niet meer elke dag opnieuw na te denken over wat er klaargemaakt moet worden.

Zo gezegd, zo gedaan. Alle boeken opengelegd op de tafel, en heel gestructureerd alle recepten in een planner gegooid. En weet u wat? Ik kan voor 13 weken verder. Enkel en alleen met de recepten van haar. Elke dag iets anders, hooguit één tot tweemaal vlees per week, en geen twee dagen met dezelfde ingrediënten na elkaar.

IMG_0555

Hoewel het simpel lijkt, heeft het toch enige inspanning gevraagd, want ongewild kwam ik toch weken tegen waarin twee dagen na elkaar kip stond, of aten we drie keer in diezelfde week rode bietjes. Omgooien die handel was dan de boodschap. Herschikken, plakken en opnieuw herschikken. Tot ik een evenwichtige, afwisselende en aantrekkelijke planning had.

En het resultaat mag er zijn! We eten ondertussen al twee weken van ons Pascaleken haar recepten en ik schrik ‘s ochtends niet meer wakker met de vraag: ‘Wat ga ik deze middag weer eens klaarmaken?’ Een zalige rust daalt over me neer wanneer een knorretje in de maag aankondigt dat er gekookt mag worden. Ik neem mijn schriftje, blader naar de juiste week en lees welk recept er op het menu staat en in welk boek en op welke pagina ik alles kan terugvinden. De ingrediënten worden gehaald en ik kan aan de slag.

Als we alle recepten gehad hebben zijn we ongeveer 13 weken verder en herbegin ik van vooraf aan. Denkt u niet dat we onze geliefde restaurantbezoeken overboord hebben gegooid. O neen… als we uit eten gaan schuif ik gewoon alles een dagje op, dus de kans dat ik straks 15 tot 16 weken verder ben vooraleer we alles hebben gehad is groot.

De tijd die vrijkomt gebruik ik nu handig(er) om op internet naar mooie en aantrekkelijk geprijsde schriften te zoeken. Niet meer naar kleurpotloden, want die heb ik al;)

IMG_0557Liefs,

IMG_0599

Van lammetjes en baby’s, van Chopintje en … kleurpotloden

Er zijn zo van die dingen die ik onweerstaanbaar vind, en met onweerstaanbaar bedoel ik echt letterlijk onweerstaanbaar. Onmogelijk voor mij om er voorbij te lopen of te rijden. Desnoods gaat de auto ervoor aan de kant.

Ik heb dat met springende lammetjes in een wei bijvoorbeeld, of met labradors die onbelemmerd en enthousiast het zilte zeewater inrennen, een zonsondergang boven zee of een baby in een kinderwagen. Ik blijf er gemakkelijk minutenlang voor stilstaan. Mistbanken net boven het natte gras, doen mij de auto even aan de kant zetten en Chopintje die zich trillend en slaapdronken na een urenlange middagdut uitstrekt doen mij even halthouden met waarmee ik bezig was. Ik heb het ook met een kop verse dampende soep. Onweerstaanbaar. Ik heb het vooral met dieren en natuurfenomenen, ik heb het met bepaalde smaken en ik heb het ook, maar gelukkig in iets mindere mate, met dingen.

Dingen die je kan kopen. Dingen die, als ik ze zie liggen, héél graag wil ‘hebben’.

U mag het gerust afwijkend vinden, want dat is het ook een beetje. Temeer daar ik die voor mij onweerstaanbare dingen eigenlijk niet nodig heb. Zot is dat eigenlijk.

Ik heb het met schriften. Als ik ergens mooie schriften zie liggen, dan wil ik ze heel graag kopen. Niet dat ik zoveel te schrijven heb, want heel eerlijk, ik schrijf vooral via de computer. En toch heb ik aangenaam ‘last’ van die onweerstaanbare drang om steeds opnieuw schriften te kopen.

Gelukkig voor mij speelt de commercie maar al te graag in op mijn afwijkend (koop)gedrag. De Parijse papetterie ligt volgestouwd met schriftjes, van kleurrijk en met veel blingbling tot sjiek en eenvoudig zwart, genre Moleskine. Van dat laatste merk heb ik ondertussen een discrete verzameling bij elkaar gekocht. De meeste van hen nog met onbeschreven pagina’s.

En kleurpotloden. O jeetje, zo een grote mooie houten doos, met wel twee tot drie verdiepingen kleurpotloden. Mijn ultieme droom. En dat terwijl ik helemaal niet kan tekenen. *gloeps*

Over die kleurpotloden wil ik het heel graag even hebben. Want ik vond hét ultieme argument om kleurpotloden te kopen: ik ga kleuren! In de papetterie hier beneden liggen sedert enkele weken kleurboeken voor volwassenen. Zalig mooie prenten, de ene al met een hogere moeilijkheidsgraad dan de andere. Prenten die erom smeken om ingekleurd te worden. En wat is er nu ontspannender om na een drukke dag aan het kleuren te gaan? Véél gezelliger dan tv kijken als u het mij vraagt. Muziekje op, kaarsen aan, Chopin op de schoot en kleuren maar. Verstand op nul, blik op de zwarte lijnen en de vakken geleidelijk aan zien vollopen met de meest prachtige kleurschakeringen. Dat is echt zo plezant:)

IMG_0535

IMG_0537

Gisteren toog ik uiteindelijk naar de stad, op zoek naar een doos met potloden. Ik vond er een bij de boekhandelaar verder in de straat. Een grote metalen doos, met 72 kleuren erin. Van het merk Koh-i-Noor, klonk alvast super professioneel in mijn oren. De prijs was niet mis. 95,10 euro, slik… Maar toch toog ik minuten later met de doos onder mijn arm huiswaarts. Zo blij als een lammetje in de wei;)

IMG_0534

En dan krijg ik die nare drang om toch even op internet te checken of ze toevallig die doos ook bij Amazon aanbieden. Waarom ik dat niet doe vooraleer ik naar de winkel stap is me tot op heden compleet onduidelijk. Is ook een afwijking(etje) dus.

En ja hoor, exact diezelfde doos, op de site van Amazon.

Voor 58,85 euro…

U kan zich voorstellen dat de gelukswolk waarop ik zat, als een zeepbel uit elkaar spatte. Patsboem naar beneden tuimelde ik. Geen baby in een kinderwagen of geen spinnend Chopintje kon me redden. Tuimelen deed ik.

Het heeft nog tot laat in de avond geduurd voor ik de doos opende. Het aroma van gloednieuwe potloden, dat me normaal gezien in de zevende hemel brengt bleek nu een bitter bijgeurtje te hebben. Maar, gedane zaken nemen geen keer, en onder de lieve dwang van manlief ging ik, net voor het slapengaan, toch nog even aan het kleuren. Nog niet meteen écht ontspannend, denkend aan die bijna 40 euro die ik teveel betaalde, maar dat gaat wel komen, met de tijd…

IMG_0536

Liefs,

IMG_0599

 

 

 

Ligne 9:-)

Ik ben in mijn nopjes…

want er komen steeds meer nieuwe metrostellen op onze ‘huislijn’ 9. In totaal 66 metrowagons zullen worden vervangen tussen oktober 2013 en eind 2016, we zitten nu dus op ongeveer 1/3.

En dat kan kloppen. Voor elke drie à vier metro’s die ik zie rijden zit er één gloednieuw exemplaar tussen. De kunst is nu om het zo te regelen dat er net een nieuw exemplaar aankomt als ik op het perron sta te wachten;)

metro4

Liefs,

IMG_0599

Tuinfeest in Parijs!

x274_660f-fdj-que-faire

Komend weekend viert de stad Parijs opnieuw het ‘Fête des Jardins‘. Alle parken, tuinen, volkstuinen, dierentuinen en dies meer zetten het komende weekend hun beste beentje voor om de inwoners te vergasten op buitenactiviteiten allerhande.

Biologische tuinbouw, proeverijen, fauna en flora bewonderen, leren composteren en verpotten, het gebruik van aromatische planten, insecten op het menu zetten, u leert het allemaal in de vele serres, tuinen en parken die de hekken wijd open gooien.

Dat Parijs een ontzettend groene stad is, daar heb ik het al eerder over gehad. Laatst ontdekten Pat en ik tijdens een zondagse wandeling totaal onverwacht de tuin van het Musée des Archives Nationales. Een oase van rust temidden van de drukbevolkte en vooral druk bezochte kuierstraatjes in de Marais.

Schermafbeelding 2014-09-25 om 11.07.24

Het Hôtel de Soubise en het Hôtel Rohan (u vindt het museum aan de Rue des Francs-Bourgeois nr 60) zijn enkele van de mooiste bouwkundige parels in de stad. Het permanente museum dat er is gevestigd herbergt opmerkelijke stadsdocumenten, daterend van in de Middeleeuwen. Vaak vinden er tijdelijk extra tentoonstellingen en concerten plaats, en het museum is ook een zeer aantrekkelijke locatie om er ‘La nuit Blanche’ of ‘La Fête de la Musique’ te beleven.

Naast de opvallend mooie paleizen zijn er dus ook de tuinen. Even opmerkend, mooi en uitnodigend:

IMG_2590 IMG_2604 IMG_2603 IMG_2597

musée des archives2

 

IMG_2595 IMG_2594
IMG_2592

Zomertijd, bloeitijd:)

Musée des archives

 

Liefs,

IMG_0599

 

Woensdagochtend

Woensdagochtend, ik ben al vroeg opgestaan want er is markt vandaag.

Het allerlaatste boek van Pascale Naessens biedt weer een keur aan kleurrijke en verleidelijke recepten die ik maar al te graag uitprobeer, dus er is koopinspiratie in overvloed:)

Onderweg kom ik de gestage stroom van trouwe ‘nounou’s’ tegen (dat zijn de Parijse nanny’s). Veelal Afrikaanse, Turkse of Marokkaanse vrouwen met vele blonde peuters bengelend aan hun hand en aan hun rokken of slapend in de kinderwagen. Samen trekken ze, net als ik, naar de markt, onderweg altijd druk telefonerend, altijd.

Als de ene nounou een andere nounou tegenkomt wordt het telefoongesprek abrupt afgebroken, er wordt gezoend, gelachen en joviaal gebabbeld in een taal die ik niet begrijp. Ik beeld me in dat ze elkaar vragen hoe het met de andere gaat, of de werkgevers correct zijn en of ze al weten wat ze gaan klaarmaken straks. Onderwijl blokkeren ze het ganse voetpad met de kinderwagens. Het gekke is dat dit soort ontmoetingen bijna altijd op dezelfde plek gebeurt. Ik anticipeer ondertussen en steek ruim bijtijds de straat over, waar een vlottere doorgang mijn wandeling naar de markt makkelijker maakt (op voorwaarde dat er dan geen auto op het voetpad staat, wat in Parijs een doodnormale zaak is).

Eerst nog snel even naar de biowinkel voor extra vierge olijfolie. Twee flessen dan maar, want ik kan niet kiezen tussen een fles ‘douce’ of een fles ‘corsé’. Zal allebei wel van pas komen. De zachte voor de warme recepten en de stevige voor de salades. Een van de twee zal deze middag al geproefd worden.

IMG_0477

Op de markt zelf was het deze ochtend rustig. De marktkramers zijn terug uit vakantie, maar moeten precies nog even proefdraaien. Ze keuvelen gemoedelijk met elkaar, de klanten worden na een lange vakantieperiode hartelijk begroet en de koopwaar wordt met een gezapig tempo mooi geëtaleerd.

Mijn vaste groenten-en fruitman ziet me al van ver aankomen en roept me luidkeels toe: ‘Aaaach, ma belle maman!!!! Ca fait longtemps qu’on s’est vu!?‘ Ik lach hem vriendelijk toe. Mensen draaien zich nieuwsgierig om. Ze willen de schoonmoeder van de groentenman wel eens bekijken. Sinds hij ons Mop heeft gezien heeft mijn groentenman zich in het hoofd gehaald dat ik, vroeg of laat, zijn schoonmoeder wordt. En dat mag iedereen weten, vindt hij.

Bon, ik plaats zoals gewoonlijk een fameuze bestelling (groenten en fruit staan hier hoog op onze weekmenulijst) en neem uitgebreid afscheid, nadat ik heb moeten beloven dat ik Mop gauw nog eens naar Parijs haal.

Op de terugweg kan ik over de ganse afstand het voetpad volgen, een zeldzaamheid. Geen keuvelende nounou’s, geen vrachtwagens of auto’s op de stoep. Wel tientallen ambtenaren voor de noodzakelijke rookpauze. Honderden peuken op de grond, maar dat belemmert me niet om door te stappen. Het is alleen frustrerend dat ze blijven volharden in het bevuilen van de pas heraangelegde stoep.

Thuisgekomen ligt Chopintje me aan de deur op te wachten. Het manneke is hondstrouw en verwelkomt me alsof ik drie maanden op wereldreis was. Ik ga hem vandaag extra in de watten leggen, want morgen moet hij naar de dierenarts voor de gevreesde castratie. Morgen mag u mij zo af en toe een bemoedigend berichtje sturen, want ik zal verloren lopen, wees daar maar zeker van. Morgen is geen vitaminerijke groente- of fruitsoort opgewassen tegen mijn ongerustheid en angst. Rust zal ik pas hebben als hij weer veilig en wel thuis op mijn schoot ligt.

Liefs,

IMG_0599

 

#Lovewithoutlocks

Het is een ondertussen wereldwijd bekend fenomeen: de bruggen in Parijs stikken en zwichten letterlijk onder de tienduizenden sloten die verliefden er ophangen. Onder andere de Pont des Arts moest enkele weken geleden ternauwernood gered worden van totaal instortingsgevaar.

Nog niet zo heel lang geleden waren wij nog op een van de bijna bezwijkende bruggen en het moet gezegd, er hangen bijzonder veel van die dingen aan de relingen. Veel kleine en schattige hangslotjes, maar ook fameus grote en vaak loodzware kabel-en kettingsloten. Of die laatste ook in grootte en gewicht overeenstemmen met het liefdeskaliber van de ‘ophangers’ is niet duidelijk;)

slotjes2

Actie ondernemen was de boodschap.

De stad Parijs lanceerde de website  www.lovewithoutlocks.paris.fr en deed een oproep aan alle Parisiens en de vele toeristen om hun liefde niet langer te bezegelen met een ‘slotje’ (wat überhaupt iets van gevangenschap impliceert en dat kan in de liefde nooit de bedoeling zijn), maar met een online geplaatste, al dan niet kunstzinnige foto, genomen op een van de vele bruggen.

Reacties bleven niet lang uit. Onder het hashtag #lovewithoutlocks stroomden de foto’s binnen.

yan_rodriguez lucaama egocentric

En de bruggen, zij kunnen weer gerust ademhalen:)

Liefs,

IMG_0599

 

La rentrée:)

Over Parijs berichten valt niet erg mee de laatste weken, simpelweg omdat ik niet in Parijs ben;)

Deze periode geniet ik nog van enkele dagen minivakantie in Vlaanderen. Het huis hier mocht een grondige opfrisbeurt krijgen, zeker nadat ook de jongste telg uit ons gezin het nest is ontvlogen. Honderden kilo’s cursussen en kladpapier zagen hun weg naar het containerpark. Het bij elkaar gespaarde eetservies, fotoalbums, knuffels, puzzels en Disney DVD’s werden in grote dozen opgeborgen.

Mijn eigen keuken werd door diezelfde jongste telg genadeloos kaalgeplukt. Telkens ik deze week aan het koken ga, kom ik erachter dat een of ander attribuut niet te vinden blijkt. Een telefoontje naar Mop brengt steevast soelaas: ‘Jaaaa, mama, dat ligt hier bij mij. Je zei dat ik het mocht meenemen, toch???

Ja hoor schat, tuurlijk!’ :-)

Mijn auto was ook tevreden met de verhoogde aandacht. De leeggelopen batterij zorgde ervoor dat een bezoek aan de garage zich opdrong. Een nieuwe batterij en een volledig nazicht verder staat hij weer te glunderen. Het bakje werd de laatste maanden vreselijk verwaarloosd. Dat mag niet meer. Ik zal dus vaker moeten langskomen, al was het maar om hem even van stal te halen, en garagekosten te besparen:)

Ik las Belgische tijdschriften en kranten, onderging de jaarlijkse controle bij de tandarts, dwaalde door de winkelstraten van Gent en Oudenaarde en kocht Nederlandstalige boeken en kookboeken.

In de Mediamarkt en bij Albert Heijn aan de Ghelamco Arena, stelde ik vast dat producten en prijzen overal gelijk zijn. Waar zijn de jaren dat je voor een broodje kroket of zoute drop nog echt naar Nederland en voor verse lavendelhoning nog echt naar Frankrijk moest?

Akkoord, voor een heerlijk vers gebakken brood of voor de uitgebreide keuze bij de slager kom ik graag naar België, maar voor super verse groenten ben ik het liefst op de markt in Boulogne:)

Ik woon in twee huizen en voel me in allebei even ‘thuis’. Ik leef in twee landen en ben in beide landen op mijn gemak. Een grote luxe:)

Parijs, ik kom eraan!

Liefs,

IMG_0599