Luc De Vos, in memoriam

koningen-van-de-festivalzomer_100_1000x0

Veel mensen in het Gentse en ver daarbuiten zullen zich nog lang herinneren waar ze waren en wat ze deden op het moment dat het nieuws doordrong dat Luc De Vos was overleden. Dat is niet anders in het ‘verre’ Parijs. Plots is Parijs heel ver weg van Vlaanderen, meer bepaald van Gent. Ik had er heel wat voor over gehad om deze ochtend op het Sint-Baafsplein te staan op het moment dat de beiaard er ‘Mia’ speelde.

Ik zat gisterenavond in het restaurant Comme Chai Toi, aan de oevers van de Seine, pal rechtover de Notre Dame toen het nieuws ons bereikte. Niks deed vermoeden dat de gezellige avond een voor altijd droeve herinnering met zich mee zal dragen. Pat zag het nieuws heel toevallig langskomen op de smartphone. En plotsklaps bleef de tijd heel even stilstaan.

Luc De Vos? De échte? Die van Gorki?‘ probeerde ik met een dikke krop in de keel nog uit te brengen. Helaas met de gevreesde bevestiging als antwoord.

Deze ochtend was het een beetje onwezenlijk wakker worden. Neen, ik had het niet gedroomd. Op de radio opnieuw de bevestiging. En een complete uitzending gewijd aan de Wippelgemse zanger. Wippelgem… zusje en ik hebben er hilarische herinneringen aan. Een ontiegelijk klein dorp in de schaduw van Gent, waar te gekke festiviteiten plaats hebben.

Ik ken Luc niet persoonlijk, tuurlijk niet. Het enige dat ik al enkele keren voor de man heb mogen betekenen zijn kopjes koffie uitschenken, pintjes tappen of hem begeleiden naar het restaurant op Zeverrock. Hij was een zeer graag geziene gast in ons backstage café.

Luc was backstage, ook op de laatste editie van Zeverrock, bijna onzichtbaar aanwezig. Had naar mijn gevoel altijd iets droevigs over hem heen. Zo droevig soms dat ik steevast de neiging kreeg extra goed zorg te dragen voor de man. Er was vast iets aan de hand. Misschien had hij wel hoofdpijn, of buikpijn. Je zal het maar voorhebben, zo vlak voor een optreden. En elke keer opnieuw verraste hij door, luttele momenten nadien, het podium op te springen als een beest. In volle vorm, zingend alsof zijn leven ervan af hing, springend met een energie die even ervoor ver, heel weg leek.

Na het optreden mochten we hem opnieuw verwelkomen in de backstage. Een zachte handdoek voor het overtollige zweet, een verfrissend drankje, een zitplaats en rust. Dat boden we hem en hij vond dat fijn, denk ik. Een nauwelijks hoorbare ‘dankuwel’ als hij het gevraagde drankje aangereikt kreeg. Het klinkt nog steeds na in mijn oren.

Ik ga die fijne herinneringen blijven koesteren. En ik ga een boek van hem lezen. Misschien kan ik op die manier de verschrikkelijke waarheid nog even veraf houden. Nog even ontkennen. Heel even, alstublieft…

Ik hoop dat zijn gezin en zijn naasten in de eerste plaats, maar ook zijn vele muzikale vrienden en zijn vele fans heel veel troost mogen vinden bij elkaar. Volgende editie van Zeverrock zullen er zoals gewoonlijk kaarsen staan op onze toog. Maar ééntje zal extra schitteren, eentje speciaal voor hem.

Liefs,

Metro Make-up

Vorig weekend, op de terugweg van het centrum, nam een vrouw rechtover mij plaats op de metro. Ik schat dat ze ongeveer mijn leeftijd moest hebben, hoewel dat enorm moeilijk in te schatten is. Ik kan er zomaar 10 jaar naast zitten. Niet te groot, niet te klein, niet te zwaar, niet te slank. Een goede middelmaat madam dus. Blonde halflange haren, aan beide zijden achter de oren gedrapeerd.  Een shampoobeurt drong zich op. Ze droeg een rok met daaroverheen een zwarte jas, laarsjes en een sjaal me dunkt. Ze goed heb ik dat niet gezien.

Ze torste een grote, merkbaar zware handtas type Longchamps met zich mee en trok ondertussen een middelmaat koffer op wieltjes achter zich aan.

Duidelijk vermoeid van misschien wel een lange reis. Ze zuchtte regelmatig en keek wat verdwaasd voor zich uit. Ik weet niet waarom, maar ik had enkel nog oog voor haar.

Bij het naderen van haar halte toverde ze een minuscuul, zichtbaar heel vaak gebruikt make-up tasje uit de Longchampstas. Ritsje open en een tubetje werd naar boven gehaald. Het was zo een type mascara tube, maar in de plaats van een borsteltje kwam een stokje met sponsje gedrenkt in een lichtbruine crème naar boven. Behendig bracht ze stipjes van de crème aan, net onder haar ogen. Met een deskundigheid waar ik maar niet uitgekeken op raakte verwisselde ze het sponsje van hand en wreef ze met de vingertoppen de crème netjes uit.

Een wondermiddel, zo bleek, want plotsklaps oogde ze, écht waar, veel minder vermoeid. Haar felblauwe ogen vielen me nu ook op, en haar blik werd een stuk alerter.

De tovercrème werd vliegensvlug opgeborgen (haar eindhalte naderde) en een mascara werd opengedraaid en opgebracht. Enkel op de bovenste wimpers, zo hoort dat, dat wist ik.

Pom, de mascara werd weer in het zakje gedropt en in één vloeiende beweging werd een lippenstift naar boven gehaald. Ze wachtte heel even, tot de metro wat vaart minderde, en met een deskundigheid waarvan ik alleen maar kan dromen werd de zachte kleur op haar vrij smalle lippen aangebracht. Nog even ‘luchtkussen happen’ om de kleur netjes te verdelen over beide lippen en klaar.

Eerlijk waar, als ik al ooit lippenstift zou hebben aangebracht op een rijdende metro, dan zouden mijn kin zeker en waarschijnlijk ook de beide wangen van een kleurrijke streep zijn voorzien.

Maar niet bij deze dame, o neen. Snel, behendig en functioneel. Zo zat deze vrouw in elkaar. De hele operatie heeft amper anderhalve minuut geduurd en mevrouw zag er fris, monter, vrolijk en uitgeslapen uit. Ik meende zelfs twee azuurblauwe pretoogjes te ontwaren.

Ik kon er mijn ogen niet vanaf houden. Terwijl ik zat te staren naar haar make-up professionalisme vroeg ik me af waarheen ze zou gaan. Niet naar huis, want als je naar huis gaat is het niet zo erg dat je vermoeid en met donkere randen onder je ogen thuiskomt.

Ze had vast een afspraak. Een waar ze lang naar uitgekeken heeft:-)

Liefs,

IMG_0599

 

3D film van La Sainte Chapelle: de moeite waard!

Het is alom gekend, in het centrum van Parijs zie je her en der ellenlange rijen met geduldige en minder geduldige toeristen die een bezienswaardigheid willen bezoeken. Dat is zo aan de Notre Dame, waar het eigenlijk altijd lekker snel gaat, dus als u twijfelt: gewoon doen, die rij:) maar dat is ook zo aan het Louvre, het Musée D’Orsay, het Centre Pompidou, en op vele vele andere plaatsen.

640px-SteChapelle_von_N-2

Eén bezienswaardigheid steekt er, qua aanschuiven, met kop en schouders bovenuit, en dat is de Sainte Chapelle, de hofkapel van het koninklijk paleis van Louis IX. Gelegen op het Ile de la Cité is de kapel een bezienswaardigheid van wereldformaat. Vroeg in de ochtend vertrekken en heel veel geduld, zijn een must wil u de kapel aan de binnenzijde bewonderen. Maar als u dat hebt opgebracht, wordt u ook beloond:) Althans, dat neem ik aan. Zelf heb ik de kapel nog niet bezocht. De reden hiervoor is mijn alom bekende ongeduldigheid;)

Naar aanleiding van de 800ste verjaardag van Louis IX, loopt over deze Franse, zeer geliefde koning een tentoonstelling van 8 oktober 2014 tot 11 januari 2015. Louis IX was de koning die de geschiedenis van Frankrijk voor een groot deel heeft bepaald. Hij staat bekend als ‘Saint Louis’, dat wil wat zeggen;).

Na er een en ander over te hebben gelezen blijkt dat de man vroom en menslievend was, een trouwe echtgenoot, een rechtvaardige koning en verdediger van het christelijke geloof door twee kruistochten te ondernemen.  Met zijn regime brak er een periode van rust aan, waarin gebouwd kon worden en de gotiek zijn hoogtepunt bereikte.

El_Greco_052

Saint Louis werd het toonbeeld van de ideale vorst, die het samenvallen van Kerk en Staat harmonieus in de praktijk bracht.  In Frankrijk is de nagedachtenis van deze rex christianissimus deel gaan uitmaken van het  nationale geestelijke erfgoed.

Naar aanleiding van deze tentoonstelling hebben het Institut Passion for Innovation en het Centre des Monuments Nationaux de handen in elkaar geslagen en een impressie gemaakt van hoe de verschillende paleizen op het Ile de la Cité er ten tijde van Louis IX, uit hebben gezien aan het einde van de 14de eeuw. Dankzij de huidige 3D technologie zijn ze erin geslaagd om hierover een heel mooi en interactief filmpje te maken. Mocht u plannen hebben om een van de komende weken naar Parijs te komen, meer van dit alles is te zien op de locatie en  de tentoonstelling ‘Louis IX’.

Klik en geniet hier alvast even vanuit uw luie zetel;): film

Liefs,

IMG_0599

Kerst komt eraan in Parijs

Aan het weer zal het niet liggen, ook vandaag zijn we wakker geworden met een stralende zon boven de koepel waaronder Napoleon begraven ligt. Het gouden dak van het ‘Hotel Des Invalides‘ schittert en is te zien tot in Boulogne-Billancourt. De lenteachtige temperaturen lopen alweer op tot een 13 of 14 graden. Ik kocht enkele weken geleden een lekker warme winterjas, maar heb ‘m nog steeds in de kast hangen. Ik kan me namelijk tot op vandaag behelpen met een licht vestje (én een sjaal, voor de noodzakelijke warmte ter verlichting van de nekartrose). Ook de super ‘wijze’ paraplu die ik kocht (met afbeelding van een schilderij van Magritte aan de binnenkant, écht waar:) blijft netjes opgerold in een hoek van de hal staan.

En toch komt Kerst er aan… dat weet ik omdat op de Champs-Elysées de laatste hand wordt gelegd aan de opbouw van de vele chalets die straks overladen worden met kerstversiering, (verantwoord) speelgoed, churros, beignets en wafelijzers, theelichtjes en artisanale karaffen, schilderijtjes en kerstkaarten, muziek, dekentjes, mutsen en sjaals…

Even verder op de Champs-Elysées worden volgend weekend, in aanwezigheid van acteur Omar Sy (u kent hem, de zwarte man die op een fenomenale manier de rol van begeleider verzorgde in de film Intouchables) de tienduizenden lichtjes die wekenlang in de platanen werden opgehangen, met één druk op de knop, aangestoken. De verlichting zal dit jaar niet gebeuren door het ondertussen gerenommeerd Belgisch bedrijf ACT Lighting Design, dat jarenlang voor een hypermoderne uitstraling zorgde. Dit jaar kiest men opnieuw voor de klassieke blingbling.

Kerst komt eraan, ook omdat in de Galeries Lafayette de reuzengrote kerstboom weer prijkt. Enfin,’hangt’ is in dit geval een beter woord want ook hier vernieuwing dit jaar.

sapin

Als u een van de komende dagen in de stad bent, gaat u even kijken. Alleen al de met veel zorg versierde etalages lonen de moeite. Men heeft in Parijs een reputatie hoog te houden;)

Kerst komt eraan, al lopen we ‘s ochtends nog zonder dikke jas om onze baguette en nemen we in de vooravond nog in alle comfort een aperitiefje op een terras:)

Liefs,

IMG_0599

Regen, zalig!

Rainy-day-in-Paris

Vandaag regent het in Parijs. Het is ietwat fris, en mensen haasten zich, diep verscholen onder hun paraplu, van de metro-uitgang naar kantoor.

Het is weer die tijd van het jaar. Half november openen de luikjes van de kerstkramen op de Champs-Elysées en tegen het einde van de maand schitteren de massaal aangebrachte lichtjes. Ik vind het elk jaar opnieuw een heerlijke periode. Niet zozeer voor de lichtjes of de cadeautjes, maar vooral voor het weer.

Ik ben geen zomermens. Lente, ça va nog (om maar eens een favoriete ‘Frans-Vlaamse uitdrukking van Mop te gebruiken), maar zomer… neen, dank u wel.  De hitte, een broeierige sfeer, beklemmend weinig zuurstof in de lucht, en over de hele stad Parijs hangt een dikke soep van uitlaatgassen en fijne roetdeeltjes. Geen kledingstuk dat ook maar een beetje verlichting biedt. Puffen en blazen om uiteindelijk toch niet buiten te komen uit angst dat je onderuit gaat in de rij zweterige mensen aan de kassa.

U hoort het, hier zit geen zomerliefhebber.

Herfst daarentegen, zaaaaaaalig! Een frisse bries om mijn hoofd, aroma’s van natte bladeren en champignons doorheen mijn neus, pompoenen kleuren de omgeving compleet oranje. De voetpaden worden kletsnat bij een ferme regenbui en spoelen zich op die manier vanzelf schoon. Ik trek dat kleurrijke jasje aan, en loop gezwind naar de markt. Ook daar alleen maar opluchting. De korianderblaadjes blijven fris en krokant, de marktkramer wrijft zich in de handen en de potjes yoghurt kunnen gewoon op de toontafel uitgestald worden.  De terugweg naar huis kan op het gemakje afgelegd worden, er kan zelfs een café crème genuttigd worden op een terras, want de spullen worden niet zuur in de boodschappentas.

IMG_2411

Ik heb nooit het gezeur van mensen begrepen. Eén dag regen en iedereen belandt in een soort collectieve depressie. Het grijs doet de mens geen goed zegt men, maar regen zorgt wél voor nieuw leven, regen zorgt voor verfrissing, regen zorgt voor parelende juwelen op de ramen. Zonder regen geen voedsel, zonder regen geen drank.

Menig kunstenaar liet zich inspireren door een regendag in Parijs. Impressionisten beschilderden de stad tijdens een regenbui, fotografen legden natte straten vast op de gevoelige plaat en auteurs beschreven de meest romantische taferelen onder een plensbui.

CaillebotteParis

Parijs is tijdens een regenbui op haar best. Misschien mede daardoor dat ik me hier steeds meer thuis ga voelen?

regen1

612bf9b1b329ae25d558b4f0d58ab9ca

Liefs,

IMG_0599

Gemakkelijk en handig met ons Pascaleken:)

Het zal jullie niet ontgaan zijn dat ik, sedert ik in Parijs woon en fulltime ‘huisvrouw’ ben, ik een beetje gebeten ben door de microbe ‘gezond en super lekker eten’. Het is voornamelijk Pascale Naessens (ik noem haar de laatste maanden familiair en lief bedoeld ‘ons Pascaleken’ die me inspireerde.

Naast kleurpotloden en schriften koop ik ook heel graag, en veel, en vaak onverstandig onbelemmerd kookboeken. Ik heb ze allemaal, van het boek van de Boerinnenbond tot de Italiaanse keuken van Carluccio, van de Colruytboeken tot veggie kookboeken. Maar als het erop aankomt om snel en gemakkelijk iets lekkers op tafel te toveren pak ik steeds weer naar de boeken van ‘ons Pascaleken’. Ik heb ze allemaal, eentje als ebook op de iPad en vier ‘in het echt’ netjes gestapeld in een minuscuul boekenkastje in de woonkamer, dichtbij de keuken en de wachtende ingrediënten.

IMG_0554

Vroeger was het zo dat ik dagelijks haar boeken doorbladerde wanneer ik de boodschappenlijst samenstelde, want ik doe quasi elke dag boodschappen. Gewoon omdat ik dan met super verse ingrediënten aan de slag kan, en omdat het kan, ik heb er de tijd én de energie én de goesting voor.

Enkele weken geleden had ik, zomaar uit het niets, een wel heel helder moment..

Als ik nu eens een schema opstel en voor de komende maanden alle recepten van ‘ons Pascaleken’ in een menuplanner gooi…. Dan hoef ik niet meer elke dag opnieuw na te denken over wat er klaargemaakt moet worden.

Zo gezegd, zo gedaan. Alle boeken opengelegd op de tafel, en heel gestructureerd alle recepten in een planner gegooid. En weet u wat? Ik kan voor 13 weken verder. Enkel en alleen met de recepten van haar. Elke dag iets anders, hooguit één tot tweemaal vlees per week, en geen twee dagen met dezelfde ingrediënten na elkaar.

IMG_0555

Hoewel het simpel lijkt, heeft het toch enige inspanning gevraagd, want ongewild kwam ik toch weken tegen waarin twee dagen na elkaar kip stond, of aten we drie keer in diezelfde week rode bietjes. Omgooien die handel was dan de boodschap. Herschikken, plakken en opnieuw herschikken. Tot ik een evenwichtige, afwisselende en aantrekkelijke planning had.

En het resultaat mag er zijn! We eten ondertussen al twee weken van ons Pascaleken haar recepten en ik schrik ‘s ochtends niet meer wakker met de vraag: ‘Wat ga ik deze middag weer eens klaarmaken?’ Een zalige rust daalt over me neer wanneer een knorretje in de maag aankondigt dat er gekookt mag worden. Ik neem mijn schriftje, blader naar de juiste week en lees welk recept er op het menu staat en in welk boek en op welke pagina ik alles kan terugvinden. De ingrediënten worden gehaald en ik kan aan de slag.

Als we alle recepten gehad hebben zijn we ongeveer 13 weken verder en herbegin ik van vooraf aan. Denkt u niet dat we onze geliefde restaurantbezoeken overboord hebben gegooid. O neen… als we uit eten gaan schuif ik gewoon alles een dagje op, dus de kans dat ik straks 15 tot 16 weken verder ben vooraleer we alles hebben gehad is groot.

De tijd die vrijkomt gebruik ik nu handig(er) om op internet naar mooie en aantrekkelijk geprijsde schriften te zoeken. Niet meer naar kleurpotloden, want die heb ik al;)

IMG_0557Liefs,

IMG_0599

Van lammetjes en baby’s, van Chopintje en … kleurpotloden

Er zijn zo van die dingen die ik onweerstaanbaar vind, en met onweerstaanbaar bedoel ik echt letterlijk onweerstaanbaar. Onmogelijk voor mij om er voorbij te lopen of te rijden. Desnoods gaat de auto ervoor aan de kant.

Ik heb dat met springende lammetjes in een wei bijvoorbeeld, of met labradors die onbelemmerd en enthousiast het zilte zeewater inrennen, een zonsondergang boven zee of een baby in een kinderwagen. Ik blijf er gemakkelijk minutenlang voor stilstaan. Mistbanken net boven het natte gras, doen mij de auto even aan de kant zetten en Chopintje die zich trillend en slaapdronken na een urenlange middagdut uitstrekt doen mij even halthouden met waarmee ik bezig was. Ik heb het ook met een kop verse dampende soep. Onweerstaanbaar. Ik heb het vooral met dieren en natuurfenomenen, ik heb het met bepaalde smaken en ik heb het ook, maar gelukkig in iets mindere mate, met dingen.

Dingen die je kan kopen. Dingen die, als ik ze zie liggen, héél graag wil ‘hebben’.

U mag het gerust afwijkend vinden, want dat is het ook een beetje. Temeer daar ik die voor mij onweerstaanbare dingen eigenlijk niet nodig heb. Zot is dat eigenlijk.

Ik heb het met schriften. Als ik ergens mooie schriften zie liggen, dan wil ik ze heel graag kopen. Niet dat ik zoveel te schrijven heb, want heel eerlijk, ik schrijf vooral via de computer. En toch heb ik aangenaam ‘last’ van die onweerstaanbare drang om steeds opnieuw schriften te kopen.

Gelukkig voor mij speelt de commercie maar al te graag in op mijn afwijkend (koop)gedrag. De Parijse papetterie ligt volgestouwd met schriftjes, van kleurrijk en met veel blingbling tot sjiek en eenvoudig zwart, genre Moleskine. Van dat laatste merk heb ik ondertussen een discrete verzameling bij elkaar gekocht. De meeste van hen nog met onbeschreven pagina’s.

En kleurpotloden. O jeetje, zo een grote mooie houten doos, met wel twee tot drie verdiepingen kleurpotloden. Mijn ultieme droom. En dat terwijl ik helemaal niet kan tekenen. *gloeps*

Over die kleurpotloden wil ik het heel graag even hebben. Want ik vond hét ultieme argument om kleurpotloden te kopen: ik ga kleuren! In de papetterie hier beneden liggen sedert enkele weken kleurboeken voor volwassenen. Zalig mooie prenten, de ene al met een hogere moeilijkheidsgraad dan de andere. Prenten die erom smeken om ingekleurd te worden. En wat is er nu ontspannender om na een drukke dag aan het kleuren te gaan? Véél gezelliger dan tv kijken als u het mij vraagt. Muziekje op, kaarsen aan, Chopin op de schoot en kleuren maar. Verstand op nul, blik op de zwarte lijnen en de vakken geleidelijk aan zien vollopen met de meest prachtige kleurschakeringen. Dat is echt zo plezant:)

IMG_0535

IMG_0537

Gisteren toog ik uiteindelijk naar de stad, op zoek naar een doos met potloden. Ik vond er een bij de boekhandelaar verder in de straat. Een grote metalen doos, met 72 kleuren erin. Van het merk Koh-i-Noor, klonk alvast super professioneel in mijn oren. De prijs was niet mis. 95,10 euro, slik… Maar toch toog ik minuten later met de doos onder mijn arm huiswaarts. Zo blij als een lammetje in de wei;)

IMG_0534

En dan krijg ik die nare drang om toch even op internet te checken of ze toevallig die doos ook bij Amazon aanbieden. Waarom ik dat niet doe vooraleer ik naar de winkel stap is me tot op heden compleet onduidelijk. Is ook een afwijking(etje) dus.

En ja hoor, exact diezelfde doos, op de site van Amazon.

Voor 58,85 euro…

U kan zich voorstellen dat de gelukswolk waarop ik zat, als een zeepbel uit elkaar spatte. Patsboem naar beneden tuimelde ik. Geen baby in een kinderwagen of geen spinnend Chopintje kon me redden. Tuimelen deed ik.

Het heeft nog tot laat in de avond geduurd voor ik de doos opende. Het aroma van gloednieuwe potloden, dat me normaal gezien in de zevende hemel brengt bleek nu een bitter bijgeurtje te hebben. Maar, gedane zaken nemen geen keer, en onder de lieve dwang van manlief ging ik, net voor het slapengaan, toch nog even aan het kleuren. Nog niet meteen écht ontspannend, denkend aan die bijna 40 euro die ik teveel betaalde, maar dat gaat wel komen, met de tijd…

IMG_0536

Liefs,

IMG_0599

 

 

 

Leven, wonen en werken in de lichtstad:)

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 61 andere volgers