Kerst komt eraan in Parijs

Aan het weer zal het niet liggen, ook vandaag zijn we wakker geworden met een stralende zon boven de koepel waaronder Napoleon begraven ligt. Het gouden dak van het ‘Hotel Des Invalides‘ schittert en is te zien tot in Boulogne-Billancourt. De lenteachtige temperaturen lopen alweer op tot een 13 of 14 graden. Ik kocht enkele weken geleden een lekker warme winterjas, maar heb ‘m nog steeds in de kast hangen. Ik kan me namelijk tot op vandaag behelpen met een licht vestje (én een sjaal, voor de noodzakelijke warmte ter verlichting van de nekartrose). Ook de super ‘wijze’ paraplu die ik kocht (met afbeelding van een schilderij van Magritte aan de binnenkant, écht waar:) blijft netjes opgerold in een hoek van de hal staan.

En toch komt Kerst er aan… dat weet ik omdat op de Champs-Elysées de laatste hand wordt gelegd aan de opbouw van de vele chalets die straks overladen worden met kerstversiering, (verantwoord) speelgoed, churros, beignets en wafelijzers, theelichtjes en artisanale karaffen, schilderijtjes en kerstkaarten, muziek, dekentjes, mutsen en sjaals…

Even verder op de Champs-Elysées worden volgend weekend, in aanwezigheid van acteur Omar Sy (u kent hem, de zwarte man die op een fenomenale manier de rol van begeleider verzorgde in de film Intouchables) de tienduizenden lichtjes die wekenlang in de platanen werden opgehangen, met één druk op de knop, aangestoken. De verlichting zal dit jaar niet gebeuren door het ondertussen gerenommeerd Belgisch bedrijf ACT Lighting Design, dat jarenlang voor een hypermoderne uitstraling zorgde. Dit jaar kiest men opnieuw voor de klassieke blingbling.

Kerst komt eraan, ook omdat in de Galeries Lafayette de reuzengrote kerstboom weer prijkt. Enfin,’hangt’ is in dit geval een beter woord want ook hier vernieuwing dit jaar.

sapin

Als u een van de komende dagen in de stad bent, gaat u even kijken. Alleen al de met veel zorg versierde etalages lonen de moeite. Men heeft in Parijs een reputatie hoog te houden;)

Kerst komt eraan, al lopen we ‘s ochtends nog zonder dikke jas om onze baguette en nemen we in de vooravond nog in alle comfort een aperitiefje op een terras:)

Liefs,

IMG_0599

Regen, zalig!

Rainy-day-in-Paris

Vandaag regent het in Parijs. Het is ietwat fris, en mensen haasten zich, diep verscholen onder hun paraplu, van de metro-uitgang naar kantoor.

Het is weer die tijd van het jaar. Half november openen de luikjes van de kerstkramen op de Champs-Elysées en tegen het einde van de maand schitteren de massaal aangebrachte lichtjes. Ik vind het elk jaar opnieuw een heerlijke periode. Niet zozeer voor de lichtjes of de cadeautjes, maar vooral voor het weer.

Ik ben geen zomermens. Lente, ça va nog (om maar eens een favoriete ‘Frans-Vlaamse uitdrukking van Mop te gebruiken), maar zomer… neen, dank u wel.  De hitte, een broeierige sfeer, beklemmend weinig zuurstof in de lucht, en over de hele stad Parijs hangt een dikke soep van uitlaatgassen en fijne roetdeeltjes. Geen kledingstuk dat ook maar een beetje verlichting biedt. Puffen en blazen om uiteindelijk toch niet buiten te komen uit angst dat je onderuit gaat in de rij zweterige mensen aan de kassa.

U hoort het, hier zit geen zomerliefhebber.

Herfst daarentegen, zaaaaaaalig! Een frisse bries om mijn hoofd, aroma’s van natte bladeren en champignons doorheen mijn neus, pompoenen kleuren de omgeving compleet oranje. De voetpaden worden kletsnat bij een ferme regenbui en spoelen zich op die manier vanzelf schoon. Ik trek dat kleurrijke jasje aan, en loop gezwind naar de markt. Ook daar alleen maar opluchting. De korianderblaadjes blijven fris en krokant, de marktkramer wrijft zich in de handen en de potjes yoghurt kunnen gewoon op de toontafel uitgestald worden.  De terugweg naar huis kan op het gemakje afgelegd worden, er kan zelfs een café crème genuttigd worden op een terras, want de spullen worden niet zuur in de boodschappentas.

IMG_2411

Ik heb nooit het gezeur van mensen begrepen. Eén dag regen en iedereen belandt in een soort collectieve depressie. Het grijs doet de mens geen goed zegt men, maar regen zorgt wél voor nieuw leven, regen zorgt voor verfrissing, regen zorgt voor parelende juwelen op de ramen. Zonder regen geen voedsel, zonder regen geen drank.

Menig kunstenaar liet zich inspireren door een regendag in Parijs. Impressionisten beschilderden de stad tijdens een regenbui, fotografen legden natte straten vast op de gevoelige plaat en auteurs beschreven de meest romantische taferelen onder een plensbui.

CaillebotteParis

Parijs is tijdens een regenbui op haar best. Misschien mede daardoor dat ik me hier steeds meer thuis ga voelen?

regen1

612bf9b1b329ae25d558b4f0d58ab9ca

Liefs,

IMG_0599

Gemakkelijk en handig met ons Pascaleken:)

Het zal jullie niet ontgaan zijn dat ik, sedert ik in Parijs woon en fulltime ‘huisvrouw’ ben, ik een beetje gebeten ben door de microbe ‘gezond en super lekker eten’. Het is voornamelijk Pascale Naessens (ik noem haar de laatste maanden familiair en lief bedoeld ‘ons Pascaleken’ die me inspireerde.

Naast kleurpotloden en schriften koop ik ook heel graag, en veel, en vaak onverstandig onbelemmerd kookboeken. Ik heb ze allemaal, van het boek van de Boerinnenbond tot de Italiaanse keuken van Carluccio, van de Colruytboeken tot veggie kookboeken. Maar als het erop aankomt om snel en gemakkelijk iets lekkers op tafel te toveren pak ik steeds weer naar de boeken van ‘ons Pascaleken’. Ik heb ze allemaal, eentje als ebook op de iPad en vier ‘in het echt’ netjes gestapeld in een minuscuul boekenkastje in de woonkamer, dichtbij de keuken en de wachtende ingrediënten.

IMG_0554

Vroeger was het zo dat ik dagelijks haar boeken doorbladerde wanneer ik de boodschappenlijst samenstelde, want ik doe quasi elke dag boodschappen. Gewoon omdat ik dan met super verse ingrediënten aan de slag kan, en omdat het kan, ik heb er de tijd én de energie én de goesting voor.

Enkele weken geleden had ik, zomaar uit het niets, een wel heel helder moment..

Als ik nu eens een schema opstel en voor de komende maanden alle recepten van ‘ons Pascaleken’ in een menuplanner gooi…. Dan hoef ik niet meer elke dag opnieuw na te denken over wat er klaargemaakt moet worden.

Zo gezegd, zo gedaan. Alle boeken opengelegd op de tafel, en heel gestructureerd alle recepten in een planner gegooid. En weet u wat? Ik kan voor 13 weken verder. Enkel en alleen met de recepten van haar. Elke dag iets anders, hooguit één tot tweemaal vlees per week, en geen twee dagen met dezelfde ingrediënten na elkaar.

IMG_0555

Hoewel het simpel lijkt, heeft het toch enige inspanning gevraagd, want ongewild kwam ik toch weken tegen waarin twee dagen na elkaar kip stond, of aten we drie keer in diezelfde week rode bietjes. Omgooien die handel was dan de boodschap. Herschikken, plakken en opnieuw herschikken. Tot ik een evenwichtige, afwisselende en aantrekkelijke planning had.

En het resultaat mag er zijn! We eten ondertussen al twee weken van ons Pascaleken haar recepten en ik schrik ‘s ochtends niet meer wakker met de vraag: ‘Wat ga ik deze middag weer eens klaarmaken?’ Een zalige rust daalt over me neer wanneer een knorretje in de maag aankondigt dat er gekookt mag worden. Ik neem mijn schriftje, blader naar de juiste week en lees welk recept er op het menu staat en in welk boek en op welke pagina ik alles kan terugvinden. De ingrediënten worden gehaald en ik kan aan de slag.

Als we alle recepten gehad hebben zijn we ongeveer 13 weken verder en herbegin ik van vooraf aan. Denkt u niet dat we onze geliefde restaurantbezoeken overboord hebben gegooid. O neen… als we uit eten gaan schuif ik gewoon alles een dagje op, dus de kans dat ik straks 15 tot 16 weken verder ben vooraleer we alles hebben gehad is groot.

De tijd die vrijkomt gebruik ik nu handig(er) om op internet naar mooie en aantrekkelijk geprijsde schriften te zoeken. Niet meer naar kleurpotloden, want die heb ik al;)

IMG_0557Liefs,

IMG_0599

Van lammetjes en baby’s, van Chopintje en … kleurpotloden

Er zijn zo van die dingen die ik onweerstaanbaar vind, en met onweerstaanbaar bedoel ik echt letterlijk onweerstaanbaar. Onmogelijk voor mij om er voorbij te lopen of te rijden. Desnoods gaat de auto ervoor aan de kant.

Ik heb dat met springende lammetjes in een wei bijvoorbeeld, of met labradors die onbelemmerd en enthousiast het zilte zeewater inrennen, een zonsondergang boven zee of een baby in een kinderwagen. Ik blijf er gemakkelijk minutenlang voor stilstaan. Mistbanken net boven het natte gras, doen mij de auto even aan de kant zetten en Chopintje die zich trillend en slaapdronken na een urenlange middagdut uitstrekt doen mij even halthouden met waarmee ik bezig was. Ik heb het ook met een kop verse dampende soep. Onweerstaanbaar. Ik heb het vooral met dieren en natuurfenomenen, ik heb het met bepaalde smaken en ik heb het ook, maar gelukkig in iets mindere mate, met dingen.

Dingen die je kan kopen. Dingen die, als ik ze zie liggen, héél graag wil ‘hebben’.

U mag het gerust afwijkend vinden, want dat is het ook een beetje. Temeer daar ik die voor mij onweerstaanbare dingen eigenlijk niet nodig heb. Zot is dat eigenlijk.

Ik heb het met schriften. Als ik ergens mooie schriften zie liggen, dan wil ik ze heel graag kopen. Niet dat ik zoveel te schrijven heb, want heel eerlijk, ik schrijf vooral via de computer. En toch heb ik aangenaam ‘last’ van die onweerstaanbare drang om steeds opnieuw schriften te kopen.

Gelukkig voor mij speelt de commercie maar al te graag in op mijn afwijkend (koop)gedrag. De Parijse papetterie ligt volgestouwd met schriftjes, van kleurrijk en met veel blingbling tot sjiek en eenvoudig zwart, genre Moleskine. Van dat laatste merk heb ik ondertussen een discrete verzameling bij elkaar gekocht. De meeste van hen nog met onbeschreven pagina’s.

En kleurpotloden. O jeetje, zo een grote mooie houten doos, met wel twee tot drie verdiepingen kleurpotloden. Mijn ultieme droom. En dat terwijl ik helemaal niet kan tekenen. *gloeps*

Over die kleurpotloden wil ik het heel graag even hebben. Want ik vond hét ultieme argument om kleurpotloden te kopen: ik ga kleuren! In de papetterie hier beneden liggen sedert enkele weken kleurboeken voor volwassenen. Zalig mooie prenten, de ene al met een hogere moeilijkheidsgraad dan de andere. Prenten die erom smeken om ingekleurd te worden. En wat is er nu ontspannender om na een drukke dag aan het kleuren te gaan? Véél gezelliger dan tv kijken als u het mij vraagt. Muziekje op, kaarsen aan, Chopin op de schoot en kleuren maar. Verstand op nul, blik op de zwarte lijnen en de vakken geleidelijk aan zien vollopen met de meest prachtige kleurschakeringen. Dat is echt zo plezant:)

IMG_0535

IMG_0537

Gisteren toog ik uiteindelijk naar de stad, op zoek naar een doos met potloden. Ik vond er een bij de boekhandelaar verder in de straat. Een grote metalen doos, met 72 kleuren erin. Van het merk Koh-i-Noor, klonk alvast super professioneel in mijn oren. De prijs was niet mis. 95,10 euro, slik… Maar toch toog ik minuten later met de doos onder mijn arm huiswaarts. Zo blij als een lammetje in de wei;)

IMG_0534

En dan krijg ik die nare drang om toch even op internet te checken of ze toevallig die doos ook bij Amazon aanbieden. Waarom ik dat niet doe vooraleer ik naar de winkel stap is me tot op heden compleet onduidelijk. Is ook een afwijking(etje) dus.

En ja hoor, exact diezelfde doos, op de site van Amazon.

Voor 58,85 euro…

U kan zich voorstellen dat de gelukswolk waarop ik zat, als een zeepbel uit elkaar spatte. Patsboem naar beneden tuimelde ik. Geen baby in een kinderwagen of geen spinnend Chopintje kon me redden. Tuimelen deed ik.

Het heeft nog tot laat in de avond geduurd voor ik de doos opende. Het aroma van gloednieuwe potloden, dat me normaal gezien in de zevende hemel brengt bleek nu een bitter bijgeurtje te hebben. Maar, gedane zaken nemen geen keer, en onder de lieve dwang van manlief ging ik, net voor het slapengaan, toch nog even aan het kleuren. Nog niet meteen écht ontspannend, denkend aan die bijna 40 euro die ik teveel betaalde, maar dat gaat wel komen, met de tijd…

IMG_0536

Liefs,

IMG_0599

 

 

 

Ligne 9:-)

Ik ben in mijn nopjes…

want er komen steeds meer nieuwe metrostellen op onze ‘huislijn’ 9. In totaal 66 metrowagons zullen worden vervangen tussen oktober 2013 en eind 2016, we zitten nu dus op ongeveer 1/3.

En dat kan kloppen. Voor elke drie à vier metro’s die ik zie rijden zit er één gloednieuw exemplaar tussen. De kunst is nu om het zo te regelen dat er net een nieuw exemplaar aankomt als ik op het perron sta te wachten;)

metro4

Liefs,

IMG_0599

Tuinfeest in Parijs!

x274_660f-fdj-que-faire

Komend weekend viert de stad Parijs opnieuw het ‘Fête des Jardins‘. Alle parken, tuinen, volkstuinen, dierentuinen en dies meer zetten het komende weekend hun beste beentje voor om de inwoners te vergasten op buitenactiviteiten allerhande.

Biologische tuinbouw, proeverijen, fauna en flora bewonderen, leren composteren en verpotten, het gebruik van aromatische planten, insecten op het menu zetten, u leert het allemaal in de vele serres, tuinen en parken die de hekken wijd open gooien.

Dat Parijs een ontzettend groene stad is, daar heb ik het al eerder over gehad. Laatst ontdekten Pat en ik tijdens een zondagse wandeling totaal onverwacht de tuin van het Musée des Archives Nationales. Een oase van rust temidden van de drukbevolkte en vooral druk bezochte kuierstraatjes in de Marais.

Schermafbeelding 2014-09-25 om 11.07.24

Het Hôtel de Soubise en het Hôtel Rohan (u vindt het museum aan de Rue des Francs-Bourgeois nr 60) zijn enkele van de mooiste bouwkundige parels in de stad. Het permanente museum dat er is gevestigd herbergt opmerkelijke stadsdocumenten, daterend van in de Middeleeuwen. Vaak vinden er tijdelijk extra tentoonstellingen en concerten plaats, en het museum is ook een zeer aantrekkelijke locatie om er ‘La nuit Blanche’ of ‘La Fête de la Musique’ te beleven.

Naast de opvallend mooie paleizen zijn er dus ook de tuinen. Even opmerkend, mooi en uitnodigend:

IMG_2590 IMG_2604 IMG_2603 IMG_2597

musée des archives2

 

IMG_2595 IMG_2594
IMG_2592

Zomertijd, bloeitijd:)

Musée des archives

 

Liefs,

IMG_0599

 

Woensdagochtend

Woensdagochtend, ik ben al vroeg opgestaan want er is markt vandaag.

Het allerlaatste boek van Pascale Naessens biedt weer een keur aan kleurrijke en verleidelijke recepten die ik maar al te graag uitprobeer, dus er is koopinspiratie in overvloed:)

Onderweg kom ik de gestage stroom van trouwe ‘nounou’s’ tegen (dat zijn de Parijse nanny’s). Veelal Afrikaanse, Turkse of Marokkaanse vrouwen met vele blonde peuters bengelend aan hun hand en aan hun rokken of slapend in de kinderwagen. Samen trekken ze, net als ik, naar de markt, onderweg altijd druk telefonerend, altijd.

Als de ene nounou een andere nounou tegenkomt wordt het telefoongesprek abrupt afgebroken, er wordt gezoend, gelachen en joviaal gebabbeld in een taal die ik niet begrijp. Ik beeld me in dat ze elkaar vragen hoe het met de andere gaat, of de werkgevers correct zijn en of ze al weten wat ze gaan klaarmaken straks. Onderwijl blokkeren ze het ganse voetpad met de kinderwagens. Het gekke is dat dit soort ontmoetingen bijna altijd op dezelfde plek gebeurt. Ik anticipeer ondertussen en steek ruim bijtijds de straat over, waar een vlottere doorgang mijn wandeling naar de markt makkelijker maakt (op voorwaarde dat er dan geen auto op het voetpad staat, wat in Parijs een doodnormale zaak is).

Eerst nog snel even naar de biowinkel voor extra vierge olijfolie. Twee flessen dan maar, want ik kan niet kiezen tussen een fles ‘douce’ of een fles ‘corsé’. Zal allebei wel van pas komen. De zachte voor de warme recepten en de stevige voor de salades. Een van de twee zal deze middag al geproefd worden.

IMG_0477

Op de markt zelf was het deze ochtend rustig. De marktkramers zijn terug uit vakantie, maar moeten precies nog even proefdraaien. Ze keuvelen gemoedelijk met elkaar, de klanten worden na een lange vakantieperiode hartelijk begroet en de koopwaar wordt met een gezapig tempo mooi geëtaleerd.

Mijn vaste groenten-en fruitman ziet me al van ver aankomen en roept me luidkeels toe: ‘Aaaach, ma belle maman!!!! Ca fait longtemps qu’on s’est vu!?‘ Ik lach hem vriendelijk toe. Mensen draaien zich nieuwsgierig om. Ze willen de schoonmoeder van de groentenman wel eens bekijken. Sinds hij ons Mop heeft gezien heeft mijn groentenman zich in het hoofd gehaald dat ik, vroeg of laat, zijn schoonmoeder wordt. En dat mag iedereen weten, vindt hij.

Bon, ik plaats zoals gewoonlijk een fameuze bestelling (groenten en fruit staan hier hoog op onze weekmenulijst) en neem uitgebreid afscheid, nadat ik heb moeten beloven dat ik Mop gauw nog eens naar Parijs haal.

Op de terugweg kan ik over de ganse afstand het voetpad volgen, een zeldzaamheid. Geen keuvelende nounou’s, geen vrachtwagens of auto’s op de stoep. Wel tientallen ambtenaren voor de noodzakelijke rookpauze. Honderden peuken op de grond, maar dat belemmert me niet om door te stappen. Het is alleen frustrerend dat ze blijven volharden in het bevuilen van de pas heraangelegde stoep.

Thuisgekomen ligt Chopintje me aan de deur op te wachten. Het manneke is hondstrouw en verwelkomt me alsof ik drie maanden op wereldreis was. Ik ga hem vandaag extra in de watten leggen, want morgen moet hij naar de dierenarts voor de gevreesde castratie. Morgen mag u mij zo af en toe een bemoedigend berichtje sturen, want ik zal verloren lopen, wees daar maar zeker van. Morgen is geen vitaminerijke groente- of fruitsoort opgewassen tegen mijn ongerustheid en angst. Rust zal ik pas hebben als hij weer veilig en wel thuis op mijn schoot ligt.

Liefs,

IMG_0599

 

Leven, wonen en werken in de lichtstad:)

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 62 andere volgers