Eilandhoppen in Parijs

De titel klinkt exotischer dan het eigenlijk is, maar toch…

Parijs telt zowaar enkele eilanden. Die zijn gelegen in de Seine. Het meest bezochte is het Ile-de-la-Cité in het centrum van de stad. Op dit kleine lapje grond temidden de Seine is Parijs ontstaan. Een kleine nederzetting van een volksstam die men de Parisii noemde lag aan de basis van de nu wereldvermaarde lichtstad.

Naast het Ile-de-la-Cité ligt het Ile Saint-Louis, een drukbezocht eiland met smalle straatjes en talloze winkeltjes om dagelijks de vele miljoenen toeristen te vermaken.

En als je de Seine stroomafwaarts volgt kom je vanzelf de twee eilanden tegen die iets dichter bij ons gelegen zijn: het Ile Saint-Germain en het Ile Seguin, dat hier vlak voor de deur ligt.

Over het Ile Saint-Germain wil ik het heel graag even hebben. Pat en ik wandelden er  enkele dagen geleden naartoe. Een klein half uurtje stappen en we konden de brug die naar het eiland leidt oversteken. Tot 1980 was het eiland in handen van het ministerie van Defensie, maar nu is de ene kant van het eiland voorzien van woningen (vooral kunstenaars en architecten lijken hier een vaste stek te hebben gevonden) en de andere helft wordt compleet ingepalmd door een 18 ha groot en werkelijk prachtig park waar de buurtbewoners (en daar reken ik mezelf dan graag bij;) heerlijk kunnen vertoeven. Picknicken, paardrijden, rusten, wandelen, sporten en spelen, het kan er allemaal. Klein en groot vinden hier vertier en rust.

Als u in Parijs bent zal u er vast niet aan denken om ook eens tot de uiterste Zuidwestenhoek af te zakken, maar ik raad een bezoek aan Saint Germain zeker aan! Een moment van groene rust na een hectisch stadsbezoek… wie wil het niet?

En om u alvast een voorsmaakje te geven volgende foto’s:

In een kikkerpoel kwaakten de kikkers er lustig op los, en het duurde niet lang of Pat en ik dachten terug aan de talloze slapeloze nachten in Lelystad, waar de honderden kikkers in de sloot achter de tuin ons wakker hielden:)

Her en der verbinden bruggetjes het eiland met de oevers van de Seine:

Op bepaalde plekken lag het zaadpluis van de populieren wel erg dik bezaaid. Het leek wel alsof het had gesneeuwd, ik weet nu waarom mensen die hier vlakbij wonen ramen en deuren dicht moeten houden in deze periode van het jaar. Niet leuk als het naar binnen waait, maar wel leuk om er doorheen te wandelen:)

Bent u nu niet verkocht? Ikke wel:)

Liefs,

Bezoek uit Nederland

Matthias en Lotte waren vorige week een weekje in Parijs. Helemaal uit Amsterdam mét de nachtbus hebben zij de lange rit gemaakt. Tussen het harde werken en studeren door is het eindelijk gelukt:)

By the way: mocht u het niet zien zitten om een vrij dure TGV-reis te plannen kan je dus ook makkelijk vanuit heel wat Europese steden een busreis boeken naar Parijs. De prijzen zijn absoluut vriendelijk te noemen en het comfort tijdens de reis valt niet tegen.

Vanuit Amsterdam vertrekt de bus om 10u ‘s avonds en dan ben je lekker vroeg, om 06u (!), in Parijs. Vanuit Gent kan het ook, dan vertrek je om een uur of negen ‘s ochtends en dan ben je tegen de middag in de Franse hoofdstad.

Meer info vind je hier.

En ook met hen werkten we de geijkte bezoekjes af: de Eiffeltoren, De Marais, het prachtige Place des Vosges voor een lekkere lunch, een dineetje bij Renaud (die man ziet ons ondertussen graag komen), Boulogne-Billancourt, de imposante Notre-Dame, de kronkelende Seine, het Ile Seguin en dies meer…

Dit is een heel fotogeniek hoekje, in het verlengde van de Rue du Passy, net voor je het Trocadero nadert:

En dat Parijs romantisch is, dat staat als een paal boven water:)

‘Mam, Parijs is werkelijk een zalige stad, we komen gauw nog ‘n keertje weer‘:)

Leuk hé!

Liefs,

Voor de snelle muzikale beslisser:)

Lieverds,

Mocht u nog plannen hebben om de komende dagen naar Parijs te komen, zorg dan dat u hier bent op woensdag 8 mei. Die dag kan u namelijk deelmemen aan ‘Le Brunchspel’.

Heh? Brunchspel? C’est quoi ça?

Wel, op woensdag 8 mei kan u in Parijs een snelcursus Gospelzingen volgen. Het begint met het aantrekken van de lange kleurrijke toga (kwestie van alvast in de huid te kruipen van een gospelzanger) en als u het goed doet kan u enkele uurtjes later in de handen klappen, heupwiegen én meeslepend zingen zoals Whoopi u dat voordeed in Sister Act:)

De locatie werkt alvast inspirerend: Café A, 148 Rue du Faubourg Saint-Martin , 75010 Paris. Het Café A is een voormalige kapel.

Aan het einde van de cursus wordt u een lunch aangeboden,
in de tuin bij mooi weer, of binnen in de kapel. (Misschien ook wel een beetje afhankelijk van uw zangkwaliteiten;)

Liefs,

Vriendschap en Saint Agur

Twee weken geleden had ik een vriendin op bezoek in Parijs. We babbelden urenlang, we winkelden, we aten en aperitiefden en trokken, echt waar, ook nog de stad in. Het Place des Vosges werd bezocht en prachtig bevonden, maar ook Boulogne kon het vriendinnetje bekoren. Vooral nu het park baadde in frisgroene en snoepjesroze tinten.

Je moet een Vlaams vriendinnetje uit de streek van Deinze op bezoek krijgen in Parijs om ook een lekkere op-en-top Franse kaas te leren kennen:)

Het vriendinnetje leerde me Saint Agur kennen, een romige blauwschimmelkaas met een zachte smaak. Smeuïg op een stukje stokbrood of pittig als blokje op het topje van je vork. Deze Franse blauwader is smaakvol met een romig karakter, ondanks zijn pittige blauwadersmaak. Nu hou ik zelf niet zo van blauwe schimmelkazen, maar deze is erg zacht. Door de bereiding met koemelk is de kaas milder dan de alom bekende Roquefort. De melk voor de bereiding van Saint Agur is afkomstig van 300 boeren uit de Auvergne. Ik kocht het kuipje met de smeerbare variant van Saint Agur hier bij de Carrefour. Op de markt hebben ze enkel de ‘losse’ variant. De kaasboerin snijdt dan gezwind een stukje van het grotere geheel. Maar zo af en toe is een voorverpakt stukje handiger.

Blijkbaar is het kaasje moeilijk te verkrijgen is in België, dus mocht iemand van jullie een adres kennen waar ze ‘m wel hebben, laat dat hier dan even weten, dan is het vriendinnetje super tevreden:)

Kom gauw nog maar ‘n keertje terug Anneke!!! Gaan we samen weer Saint Agur smullen:)

Liefs,

Mama, papa en zus in Parijs, mét het Krekelvriendenboeket (deel 5)

Vorige week waren mama, papa en zus op bezoek in de Franse hoofdstad. En we hebben samen fameus de toerist uitgehangen:) Voor het eerst sedert ik hier woon nam ik samen met hen de tourbus. Je weet wel, zo een hop-on-hop-off bus die de belangrijkste plekken langs gaat en waarbij het grote voordeel is dat je heel wat van de stad kan zien zonder dat je lange afstanden te voet moet afleggen. Je zit in totaal zo een 2,5 u op de bus.

En wat hebben we ervan genoten, de zon straalde, het verkeer viel reuze mee, de chauffeur reed voorzichtig en bleef geduldig, ons humeur was opperbest. Alle ingrediënten aanwezig dus om er een onvergetelijke rit van te maken.

En ook ‘Den Boukee’ ging mee, waardig (en zonder gène) gedragen door Krekelzus. Eerst op de metro en dan op de bus…

Een eerste stop aan de Eiffeltoren:

En dan weer de bus op, hup naar de volgende locatie…

Alle plekken die ertoe doen in Parijs hebben we gezien: de paleizen, het Louvre, de rijkelijk versierde bruggen, de verfrissende tuinen en parken, de haastige medemens, de verkopers van fris water, de straatartiesten, het musée d’Orsay en de Opéra Garnier.

Aan het eind van de rit deden we ook nog een rondje ‘Place de Triomphe’. Daar draaide de bus gewoon twee keer de hele rotonde rond, net zoals in een film:) Wat ons weer wijselijk deed besluiten dat we hier nooit zelf met de auto zouden durven rijden…

Zoveel indrukken, daar krijgt een mens honger en dorst van. Dus ‘s avonds met zijn allen naar restaurant Renaud, waar papa steevast een medelevende handdruk krijgt van de obers. Want ons papa kloeg steen en been, bij alle obers en verkopers die zijn pad kruisten, dat hij de godganse dag zat opgescheept met drie winkelende, schaterlachende en luidruchtige vrouwen.

Ach ja, mama en haar twee dochters: enthousiast zijn we wel, ook een ietsje duur, omdat we onze kledingkast een klein beetje hebben aangevuld, en blijkbaar ook een beetje vermoeiend, voor onze papa, lol….

Maar zo erg kan het niet zijn geweest, want over twee maanden komen mama en papa terug, mét zussie. Dan doen we weer andere dingetjes, waaronder een bootvaart op de Seine en misschien ook wel een dineetje aan boord. Papa, hou je vast!!!!

Liefs,

Ff blazen… (Krekelvriendenboeket deel 4)

Pffffffffftttttttttt, pffffffffffffffffffffffffffffffff……..

Ik blaas me een ongeluk!! De blog moet van onder het stof vandaan…. Veertien dagen lang nikske geschreven. Niet omdat ik met een ‘writers block’ zat, ook niet omdat ik zo druk was met naaien (de naaimachine staat ook al stof te vangen), niet omdat ik geen zin had in schrijven en al helemaal niet omdat de computer het liet afweten….

Waarom dan wel zal u vragen? Wel, omdat ik de laatste weken mijn tijd en liefdevolle  aandacht (schoon gezegd hé) heb besteed aan mijn gasten.

Jaja, het is lente en Jan (ik kreeg ook letterlijk een Jan op bezoek;) en alleman komt naar Parijs, op bezoek bij Pat en Kat:) Dus heb ik mijn vrije tijd verdeeld over het ophalen van de gasten aan het Noordstation, het bezoeken van de stad, het uitgebreid rondleiden in onze woonomgeving, het boeken en bezoeken van musea en talloze restaurantjes. Zalige dagen hebben we beleefd!

Het schrijven is dus tot op een minimumpeil gezonken, maar dat geeft niks. Zo hebt ook u de tijd gehad om andere leuke dingen te doen;)

Later volgt een uitgebreider verslag, maar alvast en helemaal speciaal voor de Krekelvrienden één foto…. Jaja, ook den Boukee ging weer mee op tournee:)

Liefs,

Galant

Ik moet mijn mening over het gedrag van de Parisiens toch even herzien. OK, zet hen achter het stuur en ze worden brutaal, maar zo, gewoon op straat, of in een winkel, of op een terras zijn ze heel galant en behulpzaam. Dat is althans mijn ervaring. Ik schreef het al eerder, staat een heer aan de lift, dan zal hij me geheid voor laten gaan. Moet een of andere deur worden opengemaakt, dan doet ook dat die meneer voor me. Ik kan daarvan genieten.

Deze ochtend ging ik boodschappen doen. Het dagelijkse korte wandelingetje naar de Carrefour is met enkele tientallen meters verlengd want er wordt gewerkt aan het plein voor de Carrefour. Wat eerder een verwaarloosd plein was met talloze losse stenen, hondenpoep alom en weinig tot geen groen gaat veranderen in een veilige, rust uitstralende groene wandelzone. Daar zorgt onze burgemeester voor. Al jaren werd dit project aan de buurtbewoners beloofd en nu is het eindelijk zover. Vorige week werd de hele buurt afgezet en overheen de werf werd voor de winkelende voetganger een veilig afgesloten pad uitgestippeld. Informatieborden en aan elke kruising de nodige richtingaanwijzers voor de verdwalende medemens werden opgehangen.

Eén nadeel: op dat pad ligt een vrij steile trap, en als je er met een overvolle boodschappenkar langs moet is het, zeker voor oudere mensen, een onoverkomelijk obstakel.

Maar ook daar heeft men voor een, naar mijn gevoel, elegante oplossing gezorgd: er lopen tientallen mannetjes rond in fluogele hesjes. Die kan je te allen tijd aanspreken voor informatie, maar ook voor heel praktische hulp.

Zo kwam ik daarnet langs met een goed gevulde, maar draagbare boodschappentas. Ik was nog niet goed en wel aan de trap aangekomen of een drietal fluomannetjes komt naar me toe om mijn tas over te nemen en die voor mij de trap op te dragen. Heerlijk:)

Kijk, dat noem ik nu eens ‘service van de bovenste plank’. Ik hoop dat ze er elke dag gaan staan. De werken duren helaas meer dan een jaar, dus ik betwijfel het, maar voorlopig kan ik de galanterie ons aangeboden enorm smaken:)

Bravo Parijs! Een zoen van de juffrouw en een bank vooruit;)

Liefs,