Coup de coeur

Geen betere plek om tijdens een regenbui je kapsel droog te houden dan de Fnac op de Champs-Elysées. En dat is exact wat ik vorige week deed, toen ik verrast werd door een felle plensbui: de Fnac binnenduiken (letterlijk, want je moet meteen met de roltrap naar beneden) en mijn oog laten vallen op de actiebak met pockets (één kopen, één gratis).

Tijdens het snuffelen naar wat goed van pas komende extra lectuur kwam ik volgend kleinood tegen:

bm_CVT_La-petite-boulangerie-du-bout-du-monde_9712

Het verhaal over een vrouw die Plymouth achter zich laat en verhuist naar een klein havenstadje in Cornwall. Ze start er in een piepklein bakkerijtje en leert gaandeweg om te gaan met alle inwoners en hun (on)hebbelijkheden.

Dat is een inhoud die me bij tijd en wijlen als ontspannende lectuur wel kan boeien, dus ik nam het boekje mee. Nu nog op zoek naar het gratis exemplaar, het regende toch nog, dus ik had zo te zien ruim de tijd om verder te snuffelen.

En mijn oog viel hierop:

12996_1281053

Bij het zien van de cover dacht ik: dit gaat over de visserij, stormweer, passie, Bretagne, destructieve relaties, het keiharde leven…blablabla

Maar dat was niet helemaal correct. De achterflap vertelde me dit: ‘Un homme et une femme. Ils ne se connaissent pas mais échangent des mails. Jusqu’à devenir acros. Jusqu’à ne plus pouvoir se passer l’un de l’autre, sans se rencontrer pour autant… Savoureuse et captivante, cette comédie de moeurs explore avec finesse et humour la naissance du sentiment amoureux’, en ik was verkocht. Dit gratis exemplaar zou het worden. Als het niks is, dan ben ik ook geen geld kwijt dacht ik nog.

Ik doorbladerde snel het boekje, en inderdaad: alleen maar emails. Op alle pagina’s. Hmmmm, dit kan me wel boeien. Een beetje voyeur spelen in andermans mailverkeer, dat is eens iets anders, dus het boekje ging mee naar de kassa.

Buiten waren de grijze wolken weggetrokken, ik had rustig de tijd om op station Roosevelt de metro in te duiken en huiswaarts te keren.

Raar maar waar, ik ben niet begonnen in het betaalde boek, maar in het gratis boek. Op een of andere manier was ik reuze nieuwsgierig geworden. Wat kunnen twee mensen elkaar te vertellen hebben per mail, dat daarmee een volledig boek kan gevuld worden?  Want geef toe, 350 pagina’s, dat is geen dun boek.

Lieve mensen, ik ben beginnen lezen en ik ben niet meer gestopt. Wat een heerlijk verhaal! Zelden zo nieuwsgierig geweest naar de volgende pagina. Sneller en sneller draaide ik de pagina’s om, zonder stoppen. Steeds opnieuw wil je absoluut weten wat zijn of haar antwoord is op de voorgaande mail, steeds opnieuw slaagt de schrijver erin om je met intelligente dialogen en een onderliggende spanning het verhaal in te zuigen. Metersdiep. Ik heb zo’n spijt dat het boek uit is 😦

Een volbloed rasverteller, die Daniel Glattauer.

Liefs,

IMG_0599

 

 

 

Advertenties

Dineren bij Miss Lunch

Dat de tijd vliegt, dat weten u en ik, maar dat het zo snel gaat, daar schrik ik soms wel van. Op 25 nov 2012(!) gingen wij voor het eerst, en tot onze eigen verbazing ook voor het laatst, eten bij Claudia,  een nicht van Pat die in Parijs een restaurant runt. U kon er hier al over lezen.

De voorbije twee weken waren Claudia’s ouders uit Canada op bezoek in Parijs, en dat was voor ons een reden om er weer eens lekker te gaan eten. Mét het voornemen om in het vervolg geen drie jaar meer te wachten.

We werden opnieuw heel hartelijk ontvangen, er werd gezoend en geknuffeld. De nicht haar ouders waren blij ons te zien, en dat was wederzijds, want we zagen elkaar nooit eerder.

Na een eerste glas rode wijn ( van een Franse wijnboer met de blauwste ogen van de hele planeet, dixit Claudia) werd snel een keuze gemaakt voor het menu.

Ik koos voor een fromage de chèvre, salsa mangue & grenade, tartine de pain aux noix, verdure, gevolgd door een vegetarisch gerecht: curry aux champignons, épinards & pommes de terre, galette aux légumes en als dessert de formidabele Belge aux fruits secs, version à l’huile d’olive.

De heerlijkheden in beeld:

12792264_1042185689196995_7084691876146557078_o12717945_1042185685863662_1238472137390607265_n12828287_1042185695863661_8068533901109683101_o

Pat koos voor Hareng matjes & purée d’agrumes als voorgerecht, gevolgd door de Foies de poulet marinés, châtaignes d’eau, poitrine fumée sur lit de salsa verde, lard sur tartine:

12794985_1042185802530317_4318187901743516790_o12841292_1042185815863649_5807264338980958235_o

Het werd opnieuw een gezellige en lekkere avond. Het restaurant is nog steeds piepklein met een vijftal tafeltjes, een beperkte kaart, uitstekende wijnen, een bijzonder toffe gastvrouw en heel aangenaam gezelschap. Pat praatte honderduit met zijn ondertussen bejaarde maar zeer kwieke achterneef. Boeiende familiegeschiedenissen en verrassende verhalen vulden de avond. Wat wil je met een familie die al meer dan 100 jaar niks anders doet dan de wereld rondtrekken. Mijn schoonfamilie startte ergens in de 18de eeuw als protestantse Nederlanders, kwam door een huwelijk naar katholiek Vlaanderen, waar de vele afstammelingen verder togen naar Cairo, naar Brazilië, over Congo, Zuid-Afrika en Canada naar Barcelona.

En ondertussen zitten zowat in al die landen nazaten, tot in Parijs.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Miss Lunch met haar smaakvolle creatie ‘Le Belge’:

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Als u in de Franse hoofdstad bent, loop gerust eens binnen bij Miss Lunch. Zeg dat je Belg of Nederlander bent en ze zal haar uiterste best doen om je in het Nederlands te verwelkomen:) En kies na je maaltijd voor haar befaamde dessert: Le Belge. Een soort cake gemaakt met olijfolie, gevuld met zoetzure gedroogde vruchten. Hij bestaat ondertussen in allerlei combinaties.

We togen weer huiswaarts, langs het Square Armand Trousseau, voldaan en dankbaar voor zoveel verhalen, zoveel vriendschap.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Liefs,

IMG_0599

 

Parc de Brimborion

Net over de Pont de Sèvres, op wandelafstand van onze thuisbasis, ligt een klein park (4,5 hectare), en om er te geraken moet je van wat klimwerk houden. Wij hadden gisteren wel zin in een stevige wandeling, dus we togen richting Meudon.

29 February 2016_Brimborion01

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Parijs ligt, geografisch gezien in een kom, en op één van de heuvels eromheen ligt het Parc de Brimborion. Het is de plek waar in de 18de eeuw het kasteel van Bellevue stond. Beneden, aan de oevers van de Seine, had Madame de Pompadour (de geliefde van Lodewijk XV) een ‘bescheiden’ paviljoen. Na het overlijden van Lodewijk XV kwam het domein in handen van de dochters  Adélaide, Sophie en Victoire. Zij realiseerden in het park een Engelse tuin.

29 February 2016_Brimborion0429 February 2016_Brimborion02

De bovenste prent toont het grote kasteel Bellevue, de onderste het ‘optrekje’ van Madame de Pompadour. Zo ongeveer op de plek waar de tekenaar toentertijd stond ligt nu ons optrekje aan de Seine;)

Het kasteel en het park kenden doorheen de eeuwen verval en vernietiging. Van het kasteel blijft niks meer over, het park is nu eerder klein, heeft een drukbezochte ponnyclub, en is absoluut een fijne plek om te wandelen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Net buiten het park staan een paar oude maar absoluut prachtige villa’s. Mensen die hier wonen hebben dag in dag uit een fenomenaal uitzicht op de stad Parijs.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vandaag de dag wordt het park vooral tijdens de weekends bezocht door wandelaars. De vele rotspartijen zijn nog grotendeels natuurlijk, en de terrassent bieden op vele punten een adembenemend uitzicht over de meanderende Seine met haar vele eilanden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

U herkent links op de foto onze buurman, het kantoor van Roche in Boulogne-Billancourt:-)

 

Liefs,

IMG_0599

3D film van La Sainte Chapelle: de moeite waard!

Het is alom gekend, in het centrum van Parijs zie je her en der ellenlange rijen met geduldige en minder geduldige toeristen die een bezienswaardigheid willen bezoeken. Dat is zo aan de Notre Dame, waar het eigenlijk altijd lekker snel gaat, dus als u twijfelt: gewoon doen, die rij:) maar dat is ook zo aan het Louvre, het Musée D’Orsay, het Centre Pompidou, en op vele vele andere plaatsen.

640px-SteChapelle_von_N-2

Eén bezienswaardigheid steekt er, qua aanschuiven, met kop en schouders bovenuit, en dat is de Sainte Chapelle, de hofkapel van het koninklijk paleis van Louis IX. Gelegen op het Ile de la Cité is de kapel een bezienswaardigheid van wereldformaat. Vroeg in de ochtend vertrekken en heel veel geduld, zijn een must wil u de kapel aan de binnenzijde bewonderen. Maar als u dat hebt opgebracht, wordt u ook beloond:) Althans, dat neem ik aan. Zelf heb ik de kapel nog niet bezocht. De reden hiervoor is mijn alom bekende ongeduldigheid;)

Naar aanleiding van de 800ste verjaardag van Louis IX, loopt over deze Franse, zeer geliefde koning een tentoonstelling van 8 oktober 2014 tot 11 januari 2015. Louis IX was de koning die de geschiedenis van Frankrijk voor een groot deel heeft bepaald. Hij staat bekend als ‘Saint Louis’, dat wil wat zeggen;).

Na er een en ander over te hebben gelezen blijkt dat de man vroom en menslievend was, een trouwe echtgenoot, een rechtvaardige koning en verdediger van het christelijke geloof door twee kruistochten te ondernemen.  Met zijn regime brak er een periode van rust aan, waarin gebouwd kon worden en de gotiek zijn hoogtepunt bereikte.

El_Greco_052

Saint Louis werd het toonbeeld van de ideale vorst, die het samenvallen van Kerk en Staat harmonieus in de praktijk bracht.  In Frankrijk is de nagedachtenis van deze rex christianissimus deel gaan uitmaken van het  nationale geestelijke erfgoed.

Naar aanleiding van deze tentoonstelling hebben het Institut Passion for Innovation en het Centre des Monuments Nationaux de handen in elkaar geslagen en een impressie gemaakt van hoe de verschillende paleizen op het Ile de la Cité er ten tijde van Louis IX, uit hebben gezien aan het einde van de 14de eeuw. Dankzij de huidige 3D technologie zijn ze erin geslaagd om hierover een heel mooi en interactief filmpje te maken. Mocht u plannen hebben om een van de komende weken naar Parijs te komen, meer van dit alles is te zien op de locatie en  de tentoonstelling ‘Louis IX’.

Klik en geniet hier alvast even vanuit uw luie zetel;): film

Liefs,

IMG_0599

De presidentiële keuken: een politiek-culinaire reis.

Ik heb net dit boek beëindigd:

IMG_0392

Het boek werd geschreven door Bernard Vaussion, de chef-kok die de langste staat van dienst op het Elysée kan voorleggen. Vaussion kookte van 1974 tot en met 2014 voor 6 opeenvolgende presidenten de pannen van het dak. Van stresserende staatsbanketten tot gemoedelijke tête à tête maaltijden, van lunches tijdens vakanties tot nachtelijke hongerstillers. De man heeft heel wat koninklijke en presidentiële smaakpapillen weten te beroeren.

bernard vaussion

Als u denkt in het boek smeuïge details over het privéleven van de verschillende presidenten te kunnen lezen komt u bedrogen uit. De auteur blijft te allen tijde respectvol en met de nodige discretie over zijn opdrachtgevers schrijven. Dat maakt dat dit een heel fijn boek is, dat erg vlot leest. De vele aspecten van het koken voor de groten der aarde worden uit de doeken gedaan en markante culinaire verhalen volgen elkaar in snel tempo op. Geen opsomming van ingrediënten noch uitleg over de recepten, maar echte verhalen, over echte mensen en hun eetgewoontes.

Anne-Aymone-Giscard-d-Estaing_reference

 

Zo leren we dat het vooral Valéry Giscard d’Estaing is geweest die voor vernieuwing heeft gezorgd in de op dat moment (nadat president Pompidou het Elysée heeft verlaten) nog zeer oubollige keuken. Hebt u trouwens ook dat gevoel dat u meteen in de houding moet gaan staan bij het uitspreken van die naam? Valéry Giscard d’Estaing, met een kleine d. Aan deze president heb ik de vroegste herinneringen. Toen ik kind was zagen we hem regelmatig op tv. Een grote, magere man, altijd onberispelijk gekleed in mijn herinnering. Ik heb die man altijd een aristocraat ‘pur sang’ gevonden. Hij ademde ‘bon chic bon genre’ naar mijn gevoel. Zijn echtgenote heette Anne-Aymone Giscard d’Estaing. Met zo een naam door het leven gaan, en alle deuren zwaaien voor je open, als u het mij vraagt:)

Mitterrand-2

Na Giscard komt Mitterand. De minst geliefde van alle bazen waarvoor Bernard Vaussion heeft gekookt. Een nogal nukkig man, niet gauw tevreden met de exquise maaltijden die werden voorgeschoteld.

Het is trouwens Mitterand die er op een geven moment in slaagt om uit het midden van niemandsland in Frankrijk een vrouwelijke kok naar het Elysée te halen, speciaal om voor hem zijn geliefde stoofpotjes te bereiden. Meer details hierover krijgt u te zien in de prachtige film ‘Les Saveurs du Palais’, met een steengoede Cathérine Frot in de hoofdrol.

saveurs

les-saveurs-du-palais-19-09-2012-2-g Les-Saveurs-du-palais

Na 14 jaar Mitterand (toen bleef een Frans president 7 jaar zetelen in één ambtstermijn, ondertussen is dat teruggebracht tot 5 jaar) komt een soort van verademing in de persoon van Jacques Chirac. Een lachebek en de gemakkelijkheid zelve voor wat betreft zijn maaltijden, nog steeds volgens de auteur dus. Chirac warmde ’s ochtends graag zijn melk zelf op, wat steevast resulteerde in aangebrande melklucht doorheen het ganse paleis. Het is vooral zijn echtgenote Bernadette die de keukentouwtjes strikt in handen neemt.

LES CHIRAC VOTERONT PAR PROCURATION

Na Chirac komt Nicolas Sarkozy. De man die geen geduld en nergens tijd voor heeft. Van hem is bekend dat hij op het paleis een maximumduur voor staatsbanketten heeft ingevoerd. Zelf kon hij amper het einde van een maaltijd afwachten. Hij verliet meerdere keren de tafel voordat alles geserveerd was. In tegenstelling tot zijn vrouw Carla Bruni, een vriendelijke en vooral rustige kunstenares, die zich maar zelden in het souterrain, waar zich de keukens bevinden, liet zien.

Les-vacances-de-Carla-et-Nicolas_article_landscape_pm_v8

En nu is er de huidige president Hollande. Hij houdt niet van asperges noch van artisjok. Sedert zijn escapade met de actrice Julie Gayet woont en werkt een Frans president op het Elysée zonder een ‘Première Dame’ aan zijn zijde. Ook dat is weer een aanpassing voor de huishoudelijke brigade.

hollande

Als u de kans krijgt, koop het boekje en lees het, lekker warm ingeduffeld onderuit gezakt in de sofa, terwijl de eerste herfststormen zich straks buiten aandienen. U gaat er geen spijt van hebben:)

Liefs,

IMG_0599

 

Musée du Quai Branly

Na een kleine twee jaar in de Franse hoofdstad heb je al heel wat gezien van de stad, en toch is er altijd weer een moment waarop je denkt: ‘Hoe komt het dat we dit nog niet eerder hebben gedaan?’

Dat was ook zo met ons bezoek aan het Musée du Quai Branly. Een ware verademing, want dit is absoluut geen stoffig museum. De aparte architectuur (het museum loopt als een lange grote balk overheen de tuin) en het groene karakter zorgen voor een prikkelende nieuwsgierigheid vooraf en een een frisse en boeiende ervaring nadien. Het museum is vlakbij de Eiffeltoren gelegen, en vanuit de museumtuin is ‘La Grande Dame’ dan ook van op verschillende plekken in al haar pracht te bewonderen.

QuaiBranly2

 

20140406_160505

Het museum herbergt duizenden etnologische kunstvoorwerpen. Binnen word je overstelpt met kunstschatten afkomstig uit zowat alle werelddelen, en buiten ligt, afgeschermd van de straat door een dikke glazen wand, een uitnodigende wandeltuin. In die tuin is het museumcafé gevestigd, waar je terecht kan voor een overigens heerlijke Café of Thé Gourmand. De macarons die ons bord sierden waren van voortreffelijke kwaliteit:)

QuaiBranly

Bij het bewonderen van de vele uitgestalde kunstvoorwerpen schoot meer dan één keer de idee daar mijn hoofd: ‘Hier kan ik iets leuks mee doen in een les muzische opvoeding’;)

Het Musée du quai Branly is een groot museum, trek er dus voldoende tijd voor uit, want het loont de moeite. Op 23 juni 2006 werd het officieel geopend door de toenmalige Franse president Jacques Chirac, die in de Franse hoofdstad een duurzaam cultureel monument wilde nalaten.

Het museumpand is een ontwerp van de architect Jean Nouvel en beslaat met zijn vier gebouwen een oppervlakte van 40.600 m².
Om een natuurlijk karakter te benadrukken is een muur van 200 meter lang en 12 meter hoog aan de buitenzijde volledig begroeid met planten. Heel bijzonder, en door zowat iedereen die er langsloopt gefotografeerd.

IMG_0169



20140406_180606Dit beeldje vond ik het allermooist:)
20140406_180716

We keren er heel gauw nog n keertje terug, want we hebben nog niet alles gezien…

Liefs,

IMG_0599

Bio c’ Bon in Boulogne-Billancourt:)

Vandaag opent, op wandelafstand van huis, een groot biowarenhuis zijn deuren. Op de hoek van de Rue du Vieux Pont de Sèvres en de Rue Yves Kermen lag het pand al zolang wij hier wonen (2 jaar dus bijna) er een beetje verlaten bij. Allerlei geruchten deden de ronde, maar er kwam geen schot in de zaak.

Vandaag dus wel, en wat ben ik hier blij mee:

IMG_2171

IMG_2170

Pat en ik wandelden er deze ochtend rond half 10 al eens langs. Er werd nog driftig gewerkt. Ramen moesten gelapt, de laatste verse spullen werden in de koelvakken opgeborgen, de paarden werden voor de promotiekoets gespannen en langs het voetpad werd de mascotte van de zaak, een uiterst charmant schaap, uitgestald.

De kassa’s een laatste keer gecheckt, de betaalbakjes aangesloten, de laatste kratten met drank werden binnen gerold en klaar…

Het aanbod is zeer ruim te noemen. We vonden er heerlijke confituren, een ruime keuze aan honing, ontbijtgranen in de verpakking en in bulk. Trouwens, dat bulkhoekje, dat wordt mijn lievelingsplek: 5 soorten muesli, ontbijtgranen in verschillende samenstellingen, allerlei soorten bonen en linzen, noten en vlokken, snoepjes en gedroogde vruchten… Hmmmm… Aan een zakje gedroogde bananenschijfjes kon ik alvast niet weerstaan. Het zakje is, twee uur later, al helemaal opgepeuzeld. Krokant en zoet, lekker. Wat ik ook kocht: chocolade van New Tree met lavendelsmaak (zeg nou zelf, dat is toch wel héél erg jammie) en eentje met gember. Ik kan niet wachten….

Thee, koffie, groenten en vruchtensappen in heel wat smaken. Een koelafdeling met kazen, waar je bediend wordt, en een versafdeling in selfservice.

Waar ik naar op zoek was waren de vleesvervangers. (U weet, Pat en ik doen een ernstige poging om zoveel als mogelijk voedselzandloperproof te eten, dus de vleesconsumptie wordt minder). En ja hoor, ik werd ruimschoots tevreden gesteld: gerookte tofu, tofu natuur, tofu met Provençaalse kruiden… Noem het en het was er. Ook seitan in heel wat verschillende smaken ligt er netjes gestald in de koelkasten. Yoghurt, Kefir, geitenmelk, geitenyoghurt, rijstepap, alles bio en alles keurig.

Pat bezocht de wijnafdeling. Alle wijntjes bio. We kozen voor een fles Tempranillo. Kan niet slecht zijn.

Net voor ons bezoek aan de nieuwe zaak had ik de markt al bezocht. Daar kocht ik 300gr notenmelange (van die studentenmengeling, met lekkere rozijntjes erbij). Ik betaalde op de markt 21 euro per kilo. Bij Bio c’ Bon betaal ik voor dezelfde mengeling in bulk 17 euro… Interessant:)

Mijn koopwaar:

IMG_2172 IMG_2173 IMG_2174

 

 

 

 

 

 

 

 

Ze zullen me daar regelmatig zien, weet ik nu al. Want de nieuwe biowinkel ligt ook nog eens op mijn pad naar de wekelijkse zwembeurt:) Ha, goed bezig, of niet?

Liefs,

IMG_0599