Exit Facebook

Om het maar eens met de gevleugelde woorden van Eric Van Looy te zeggen: ‘Het is gebeurd’. Enkele weken geleden verwijderde ik, vrij resoluut, mijn Facebookaccount.

Ik heb het niet over de gezellige persoonlijke berichtjes en de fijne reacties van vrienden, die las ik steeds met veel interesse. Jarenlang heb ik oprecht plezier beleefd aan het Facebookgebeuren, maar gaandeweg sloop de mot erin. Steeds vaker ergerde ik me aan de dagdagelijkse reacties van mensen op gebeurtenissen en nieuwsberichten, steevast overtuigd van hun eigen gelijk. De ene reactie nog grover dan de andere, de ene foto explicieter dan de andere, de ene boodschap agressiever dan de andere.

Ik sta ervan versteld dat zo weinig mensen denken: ‘Wat als ik het fout heb? Wat als ik ongelijk blijk te hebben?’ Zelf twijfel ik namelijk dagdagelijks aan alles en nog wat.

Toen ook terroristen het platform gingen gebruiken om hun wandaden life te streamen naar de wereld, liep voor mij de emmer met die allerlaatste spreekwoordelijke druppel over. ‘Weg ermee’ dacht ik. En deed ik dus ook.

Ik ben een twijfelaar, maar niet (al té) naïef, en mij er dus terdege van bewust dat ik al die ongevraagde commentaren niet uit mijn leven kan bannen. Via tal van andere kanalen stromen die nog vlotjes binnen, maar ook daar ga ik gaandeweg controle houden.

Ik heb nood aan échte contacten, aan vriendelijke en respectvolle boodschappen, een kopje thee op een terras, een telefoongesprek voor verjaardagswensen, een pint aan de toog, een onverwacht etentje, WhatsAppberichtjes van op een vakantieadres. Heerlijk.

Lieve vrienden, jullie hebben m’n adres in België en Parijs, mijn mobiele en vaste telefoonnummers, mijn mailadressen. U weet me te vinden:)

Liefs,

IMG_0599

Ik zag een beklijvende, een droevige maar ook een hoopvolle en vastberaden mensenzee

IMG_2645

Onze angst voor grote mensenmassa’s opzij zettend togen we gisteren richting Place de la République voor de solidariteitsmanifestatie. We trotseerden ook zonder angst overvolle metro’s. De spreekwoordelijke ‘sardienen in een blik’ zijn peanuts vergeleken met de overvolle wagons waar wij gisteren in stonden.

Maar écht getwijfeld over al dan niet deelnemen hebben we niet.

De Place de la République hebben we niet bereikt. Op een van de grote boulevards die uitkomen op het plein (Boulevard du Temple) stonden we stil in een immense zee van mensen. Alle straten, boulevards en pleinen in de wijde omtrek, zwart van het volk. Een poging om via de Bastille alsnog het eindpunt Place de la Nation te bereiken lukte ook al niet. Een ongezien aantal mensen overspoelde alle straten en stegen. Rustig en beheerst, sommigen heel stil, anderen scanderend, nog anderen zongen de Marseillaise. Overal waar je keek: solidariteit en eenheid. Hartverwarmend.
Charlie2

Het werd een dag vol emoties. Ik voelde solidariteit en medeleven, steun en troost. Ik voelde vriendschap en oprechte interesse. In ons kielzog een vriendelijke en meelevende ploeg van het VRT journaal.

Charlie1

http://deredactie.be/permalink/2.37139?video=1.2205929

We spraken af met de groep VIP (Vlamingen in Parijs) en konden wonderwel met zes personen bij elkaar blijven. We leerden sympathieke mensen kennen en maakten de afspraak om nog samen te komen. Voor een uitstap, voor een borrel. De gesprekken zullen deugd doen, dat weet ik nu al…

Liefs,

IMG_0599

Een dag van nationale rouw, eerder zeldzaam

Ik ben deze ochtend wakker geworden in een ‘ander’ Parijs. Het is hier erg donker en miezerig. Letterlijk en figuurlijk. Het was vorige nacht moeilijk om de slaap te kunnen vatten. Het feit dat ik tot laat in de avond de beelden op het journaal ben blijven bekijken heeft hier ontegensprekelijk schuld aan. Zou ik beter niet doen, maar het was sterker dan mezelf.

President Hollande heeft gisteren gans Frankrijk opgeroepen om vandaag een dag van nationale rouw te houden. Om 12u stipt zal een minuut stilte in acht genomen worden. Ik neem aan dat heel wat Fransen hieraan gevolg zullen geven, inclusief ik.

Ook is er een nieuwe oproep van Anne Hidalgo, onze Parijse burgemeester om opnieuw samen te komen op het Place de la République, vanaf een uur of zes. Ook daar ga ik gehoor aan geven.

Een dag van nationale rouw is eerder zeldzaam in Frankrijk en houdt heel wat meer in dan het halfstok laten hangen van vlaggen aan officiële gebouwen.  Zo is het geleden van de aanslagen op 11 september 2001. Het is een symbolisch sterk gebaar. Maar hoogstwaarschijnlijk onvoldoende troost biedend voor de nabestaanden en betrokkenen.

Liefs,

IMG_0599

 

 

 

Bron: Le Parisien

Tranen in Parijs

Op het moment dat ik, dolgelukkig met een boodschappenwagen vol verse groenten en fruit én een nieuw vestje van de markt naar huis loop speelt zich op enkele kilometer ten oosten van mij een hels drama af.

Rond de klok van half twaalf vonden meer dan tien mensen de dood op de redactie van het satirische weekblad Charlie Hebdo. Mensen die enkele uren daarvoor nietsvermoedend thuis vertrokken zijn voor een nieuwe werkdag. Mensen die op de doordeweekse manier afscheid hebben genomen van partner en/of kinderen. Mensen die goed of slecht geslapen hadden, die een ontbijtje hadden genoten of in de gauwte een koffie onderweg hebben genuttigd. Mensen zoals u en ik.

Op diezelfde terugweg van de markt naar huis kwam ik deze middag toevallig nog twee agenten tegen. Twee grote en knappe mannen, in uniform, en (naar mijn gevoel) zwaarbewapend. Zij wandelden richting markt, en ik dacht nog: ‘die twee kerels zijn hier om mij te beschermen’. Niet dat ik me hier ooit bedreigd heb gevoeld, maar agenten in het straatbeeld geven mij vaak een extra veilig gevoel. Terecht of onterecht, dat weet ik niet. Op het moment dat ze me langsliepen zeiden ze, allebei in koor: ‘Bonjour Madame’. En jullie kennen me al een beetje, ik was natuurlijk in de wolken. Twee vriendelijke knappe mannen in uniform die me vrolijk gedag wensten… that makes my day. Ook zij waren in totale onwetendheid over wat zich luttele minuten later zou afspelen. Totale onwetendheid over de vreselijke dood van collega’s van hen.

Op mijn wandeling van de markt naar huis kom ik ook nog langs de redactie van l’Equipe, een sportkrant. En ik realiseer me hoe dichtbij het gevaar op de loer kan liggen. OK, een sportkrant zal misschien niet zo snel een doelwit zijn, maar toch.

Ik leef enorm mee met de gewonde slachtoffers, de politie en de hulpverleners, de familie en de vrienden van de mensen die omkwamen. Mijn hart gaat uit naar hen.

En ik hoop, ik hoop écht dat we nu eindelijk eens op weg kunnen naar een mooiere wereld. Daar verlangen we allemaal zo sterk naar.

Liefs,

IMG_0599

Lezen en lachen

Zelden nog zo hardop gelachen terwijl ik een boek las:-)

Om tijdens de vakantie mijn Franse taal een beetje te onderhouden lees ik Franse boeken. En omdat ik een niet écht geoefend Frans lezer ben zoek ik steevast de boeken met een vlot geschreven taal, dus niet al té moeilijk;) Daarvoor is deze auteur alvast reuze geschikt:

Image

Het verhaal gaat over een jonge dame die op een of andere manier overmatige en bijwijlen ongezonde interesse krijgt in de nieuwe buurman. De ene gênante vertoning na de andere brengt haar dichter bij de mysterieuze man. Hilarische ontwikkelingen volgen elkaar in snel tempo op. Een boek waarvan iedereen tijdens de vakantie kan genieten. De taal die de auteur gebruikt is erg toegankelijk, dus ook haalbaar voor de niet zo geoefende Franse boekenlezer.

Ondertussen ligt een tweede boek van dezelfde auteur klaar.

legardinier-complètementcrame

Liefs,

IMG_0599

Regen en rust

Vandaag begon heel zonnig in Zeeuws-Vlaanderen. Na de ontstuimige nacht deed het enorm veel deugd om onder een blauwe en warme hemel wakker te worden. Helaas veranderde dat algauw in de loop van de voormiddag. De ene grijze wolk en de andere regenbui wisselen elkaar sedertdien af.

U zal me niet gauw horen klagen over het weer. Juist de afwisseling is zo bijzonder leuk. Gisteren bloedheet, vannacht storm en onweer, vandaag rustig grijs, morgen weer zon, wat wil een mens nog meer? 

Wegzakken in een comfortabele fauteuil met een kop thee en een boek.

Chopintje kan er ook wat van….

Image

Liefs,