Parc de Brimborion

Net over de Pont de Sèvres, op wandelafstand van onze thuisbasis, ligt een klein park (4,5 hectare), en om er te geraken moet je van wat klimwerk houden. Wij hadden gisteren wel zin in een stevige wandeling, dus we togen richting Meudon.

29 February 2016_Brimborion01

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Parijs ligt, geografisch gezien in een kom, en op één van de heuvels eromheen ligt het Parc de Brimborion. Het is de plek waar in de 18de eeuw het kasteel van Bellevue stond. Beneden, aan de oevers van de Seine, had Madame de Pompadour (de geliefde van Lodewijk XV) een ‘bescheiden’ paviljoen. Na het overlijden van Lodewijk XV kwam het domein in handen van de dochters  Adélaide, Sophie en Victoire. Zij realiseerden in het park een Engelse tuin.

29 February 2016_Brimborion0429 February 2016_Brimborion02

De bovenste prent toont het grote kasteel Bellevue, de onderste het ‘optrekje’ van Madame de Pompadour. Zo ongeveer op de plek waar de tekenaar toentertijd stond ligt nu ons optrekje aan de Seine;)

Het kasteel en het park kenden doorheen de eeuwen verval en vernietiging. Van het kasteel blijft niks meer over, het park is nu eerder klein, heeft een drukbezochte ponnyclub, en is absoluut een fijne plek om te wandelen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Net buiten het park staan een paar oude maar absoluut prachtige villa’s. Mensen die hier wonen hebben dag in dag uit een fenomenaal uitzicht op de stad Parijs.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vandaag de dag wordt het park vooral tijdens de weekends bezocht door wandelaars. De vele rotspartijen zijn nog grotendeels natuurlijk, en de terrassent bieden op vele punten een adembenemend uitzicht over de meanderende Seine met haar vele eilanden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

U herkent links op de foto onze buurman, het kantoor van Roche in Boulogne-Billancourt:-)

 

Liefs,

IMG_0599

Advertenties

De geschiedenis van Boulogne-Billancourt, in een notendop.

De dubbele benaming Boulogne-Billancourt doet vermoeden dat er eerder een afzonderlijk Boulogne en  Billancourt was. En dat is ook zo. Beide delen smolten samen in 1860.  De dubbele benaming kwam er officieel pas in 1925.

Het meest noordelijke deel, Boulogne,  was voornamelijk een residentiële buurt, terwijl het zuidelijke deel, Billancourt vooral industrieel ingekleurd werd. Met name de autofabrieken van Renault vonden er decennia lang een thuishaven.

De oude poort die op de onderstaande foto te zien is, werd behouden en is mooi geïntegreerd  in de nieuwbouwprojecten. De herinnering aan de Renaultfabrieken die vele decennia lang deel uitmaakten van de geschiedenis van Boulogne-Billancourt wordt op deze manier levend gehouden.

27193

‘Boulbi’ zoals de tegenwoordige inwoners hun stad lieflijk benoemen, kende een welvarende periode in het interbellum. Het inwonersaantal steeg uitermate snel onder het burgemeesterschap van André Morizet (1876-1942). Morizet pakt meteen de uitdagingen van een snel groeiende stad aan. Toen hij burgemeester werd waren de wegen  in abominabele staat en de sanitaire condities lieten te wensen over. Daarbij komt de problematiek ten gevolge van de inplanting van de imposante autoindustrie temidden de woonwijken.  De uit haar voegen barstende stad krijgt bovenop de genoemde problemen te maken met enorme uitbraken van tuberculose. Morizet lost het allemaal zo goed als toen mogelijk was op, hij laat onder andere een ziekenhuis, crèches en een preventorium bouwen. Nieuwe straten worden aangelegd, (internationale) architecten worden aangetrokken om, vooral in het noordelijke deel, residentiële woonwijken uit de grond te stampen. En Boulogne-Billancourt wordt de eerste randgemeente van Parijs met een metrolijn. Inderdaad, mijn ‘eerder gevreesde maar ondertussen geliefde’ ligne 9 kende in deze periode haar ontstaan;)

Aan de vooravond van WOII was Boulogne-Billancourt een welvarende, moderne en heel belangrijke stad in de Parijse regio.

Tijdens de tweede wereldoorlog werd Boulogne-Billancourt zeer zwaar getroffen door bombardementen. Vooral de Renaultfabrieken, (die in opdracht van de Duitsers werkten) werden geviseerd door de geallieerden.

Het is burgemeester Alphonse Le Gallo die voor de loodzware taak staat om het zwaar getroffen Boulogne-Billancourt weer herop te bouwen. Vooral appartementsgebouwen, talrijke scholen en grote sportstadia zien het levenslicht. Traag maar zeker komt Boulogne-Billancourt er weer bovenop.

In de jaren 1970, onder burgemeester George Gorse, wordt de stad opnieuw drastisch aangepakt. Stilaan verdwijnt de zware autoindustrie uit de stad (de laatste fabriek sloot haar deuren in 1992) en komen er vele hectares vrij voor moderne bebouwing. Ook het appartement waar wij wonen dateert uit deze periode. Wij wonen aan de rand van het gebied waar destijds de autofabrieken stonden, recht tegenover het Ile Seguin.

Op dit moment wordt het eiland in de Seine aangepakt voor de verwezenlijking van een gigantisch project: de bouw van een impressionante concertzaal, een hotel, tuinen en terrassen, vele winkels enz. De brug naar het Ile Seguin, hier net beneden ons appartement dateert  van 2009. De hele buurt hier is nog enorm aan het veranderen. Ook de grote kantoortorens aan de Pont du Sèvres worden op dit moment door de door u ondertussen gekende ‘Bob de Bouwers’ voorzien van een totaal nieuwe look. Booming business hierzo:)

Dit wordt ons uitzicht aan de voorzijde: (Niet verkeerd hé;)

shigeru-ban-architects-europe-jean-de-gastines-architectes-perspective-atelier-lansac_arrivee-bateau_11

Op dit moment is het uitzicht aan de achterzijde, waar de kantoortorens aangepakt worden,  nog niet je dat, maar het komt goed! 😉

IMG_0132

Een enorme diversiteit aan architectuur zorgt voor een frisse en zeer moderne uitstraling. Bedrijven en woonplekken, parken en winkelcentra staan hier zij aan zij. Ouderen en jonge gezinnen wonen in dezelfde blokken. Restaurants voor zakendiners en gezellige bruine kroegen lokken de werkende en de vrijetijdsmens naar hun terrassen. Scholen liggen pal in de woonbuurten ingeplant. Ik had het nooit eerder gezien, maar hier is een lagere school die op de bovenverdiepingen appartementen heeft. Wonen, werken, winkelen en schoolgaan op één plek dus, fenomenaal:)

Alle foto’s zijn genomen op korte wandelafstand van onze woonplek:

Boulbi1Boulbi2En waar je ook kijkt, een spatje groen:)

IMG_0734

En nu maar hopen dat het bij Pat niet begint te kriebelen om weer een ander land te gaan verkennen. ik wil hier nog héél lang wonen, om straks te genieten van al dat nieuws.

Liefs,

IMG_0599

 

 

 

Home sweet home

Mijn eerste volledige dag in Parijs na een frisse lentestop, en dat was gisteren meteen een schot in de roos.

Vooreerst zijn er de werken hier. Ik mag dan wel een dikke 4 weken geluierd hebben aan de Zeeuwse kust, de Bob de Bouwerkes in Boulogne-Billancourt hebben dat niet gedaan. Hier werd tijdens mijn afwezigheid met vereende kracht en dapper strijdend tegen alle mogelijke weergoden verder gezweet en gezwoegd.

Ondertussen kijken wij uit op één gedeeltelijk vernieuwde gevel. Dat gaat snel zeg! Op onderstaande foto ziet u de twee onderste etages met de nieuwe ramen:

IMG_2506

En eens dat proces is gestart, gaat het hard:

IMG_2513 IMG_2515

Allez hup, met dank aan manlief die plichtsgetrouw de foto’s bleef nemen terwijl madame in haar luie strandstoel lag:

IMG_2542

Dat was alvast de eerste verrassing bij thuiskomst: het vernieuwde uitzicht en de hoop op een uiteindelijk einde aan de lange jaren van boren, graven en trillen. Maar we zijn er nog lang niet, laat dat duidelijk zijn.

Gisteren was het zondag en dan maken Pat en ikzelf graag een uitstapje naar de stad. De Marais draagt onze voorkeur weg, en omdat het erg lang geleden was togen we die kant weer eens op.

Dat heeft ons niet gespeten. Bij het kuieren langsheen de winkels van de Rue des Francs Bourgeois hielden we halt op de binnenkoer van de ‘Bibliothèque Historique de la ville de Paris’. Daar zou over 5 min een keur aan geschoolde operastemmen (en dan noem ik: Fé Avouglan, Diane Monceau en Luca de Bernardi) een gratis concert geven. Dat lieten we ons geen twee keer zeggen, temeer er nog zitplaatsen waren op de eerste rij. Totaal onverwacht konden wij genieten van tientallen heerlijke aria’s, en dat in een historisch kader om ‘u’ tegen te zeggen. Van het zeemzoete ‘Casta Diva’ naar het speelse ‘l amour est enfant de Bohème’ uit Carmen. Van het prachtige Flowerduet uit Lakmé hoppend naar meezingers als ‘O Sole Mio’ en ‘Granada’… De volle twee uur zijn wij blijven zitten, genietend van zoveel schoonheid, op een plek die qua akoestiek niet moest onderdoen voor de Scala in Milaan;)

IMG_2518

Een zeer amateuristisch opgenomen impressie, maar u kan even kort meegenieten, altijd beter dan niks:

Ik kwam ogen en oren tekort:)

IMG_2535

OperaMarais

En wat dacht u? Zoveel moois gezien en gehoord, we kregen er zowaar een hongertje van. Het was overigens al na zevenen. Op de terugweg naar huis kwamen we langs de Rue de Sévigné, alwaar de super gezellige en intieme tapasbar van San Pablo is gevestigd. Met een echtgenoot die tot zijn 18de in Spanje is opgegroeid kunnen wij daar onmogelijk langslopen zonder eerst enkele tapas te proeven.

IMG_2536

Noem het en het stond op ons piepkleine tafeltje: patatas bravas, calamares, chorizo, queso frito, vino tinto, alcachofas en meer van dat fraais. Als toetje nog een assortiment turon en een crema catalana.

De rode wijn smaakte voortreffelijk, en het was handig dat we niet meer in de auto moesten, want het volledige kannetje ging op:) De metro bracht ons weer veilig thuis, net op tijd om de tweede helft van het voetbal nog even mee te pikken. Net voor het slapengaan waren we er nog getuige van dat Frankrijk won van Honduras.

Zeg nou zelf, dat is toch een fijne dag, niet? En hoewel de Zeeuwse kust een van mijn absolute topbestemmingen is, Parijs is en blijft een verrassende en zalige stad:)

Liefs,

IMG_0599

 

Een ‘Briebar’ in hartje Parijs

Brieliefhebbers aller landen, verenig u en kom naar Parijs.

In het 17e arrondissement, in het restaurant van Hotel Renaissance opende heel recent de allereerste Briebar. Het favoriete kaasje van velen wordt er geserveerd met uitstekende confituren (confituur van groene tomaatjes, van rozenblaadjes of met Grand Marnier), gedroogde vruchten, en speciaal op smaak gebrachte broodjes. Van de klassieker ‘Brie de Meaux’ tot ‘Brie met truffel’, van ‘Brie met mosterd’ tot ‘Brie Provençale’… Er is voor elk wat wils. Dit alles voor de bijzonder vriendelijke prijs van om en bij de 12 euro à volonté.

De kaasjes worden er speels en verleidelijk uitgestald onder glazen stolpen. Dat nodigt alvast uit om er zoveel mogelijk te proeven:)

Brie

Het nieuwe concept is pas gestart en kan nu al bogen op een ruime schare trouwe fans. Met een goed glas wijn erbij en aangenaam gezelschap ben ik ook zonder al teveel moeite te overhalen tot een uitstapje naar deze plek!

Info: Au restaurant Makassar, Hotel Renaissance, 39, Avenue de Wagram, Parijs

Liefs,

IMG_0599

 

 

De onwaarschijnlijke reis van de obelisk op het Place de la Concorde.

Place de la Concorde, u kent die plek. Daar waar tijdens de winter het reuzengrote kermisrad ronddraait. Daar waar de auto’s chaotisch uit tientallen richtingen lijken te komen. Daar waar je belandt als je de Champs-Elysées in zuidoostelijke richting helemaal tot het einde uitloopt. Place de la Concorde, daar ook staat die hoge zuil met hiëroglyphen, de granieten Obélisque, uit het verre Egypte.

20081203090306_obelisque_place_concorde_tour_eiffel

In het Musée de la Marine (Palais de Chaillot), loopt op dit moment een tentoonstelling over de onwaarschijnlijk avontuurlijke reis die de obelisk heeft afgelegd alvorens 178 jaar geleden, op het Place de la Concorde te belanden.

Het heeft niet alleen bloed, zweet en tranen gekost om de reus tot in Parijs te krijgen. Neen, ook geld, diplomatie, vindingrijkheid en een gezonde of ongezonde, aan u de keuze, overdosis moed waren nodig om het gevaarte op de juiste bestemming te krijgen.

Aan  het begin van de 19de eeuw waaide een soort nieuwe wind doorheen Europa: men was dol op Egyptische hebbedingen. In vele salons prijkten tekeningen en aquarellen van de piramides. Reizen naar Egypte was ‘hot’ en liefst bracht men van daaruit authentieke spullen mee naar Europa.

Ook dus, Jean-Francois Champollion, de Franse hiëroglyphenspecialist. Hij werd bij aankomst in Luxor smoorverliefd op de twee obelisken die de ingang van de tempel daar sierden. Op dat moment waren beide zuilen eigenlijk al beloofd aan de Engelsen, maar de listige Fransen fluisteren de onderkoning in Egypte in het oor dat de Engelsen veel blijer zouden zijn met het Karnakmonument. En zo geschiedde, de Engelsen trapten in de val en zijn aanvankelijk tevreden met het monument, tot het tot hen doordringt dat dit gebouw nooit ofte nimmer te verschepen valt. Ze gaan akkoord met de ruil en de Fransen halen hun slag thuis.

In 1830 wordt overgegaan tot de voorbereidingen voor de verhuis van beide zuilen. Eindbestemming: Parijs. Ingenieurs worden aan het werk gezet om het gevaarte eerst over de Nijl, dan over zee en tenslotte over de Seine te transporteren. Geen sinecure. Met veel vallen en minder opstaan slaagt men er uiteindelijk in om het gevaarte tot in Parijs te brengen. De hele operatie duurde veel langer dan voorzien, en dat heeft ervoor gezorgd dat slechts één van de twee zuilen ooit in de Franse hoofdstad is geraakt.

Eens in Parijs, lijkt de bestemming nog voor problemen te zorgen. Politiekers, journalisten, opinieschrijvers, iedereen heeft er een mening over. Het wordt, na veel gekissebis, het Place de la Concorde. Duizenden Parijzenaars zijn getuige van het rechtop zetten van het gevaarte. Ondertussen speelt een orkest het stuk ‘Les Mystères d’Isis’ van Mozart. Er valt een dode en vele tientallen gewonden, de koning blijft wijselijk binnen en volgt de hele operatie vanuit het salon van het hotel de la Marine.

erection_obelisque_de_louxor

Een onwaarschijnlijke reis dus, en die kan u nu herbeleven in het Palais Chaillot. Nog tot 6 juli 2014.

Liefs,

IMG_0599

Louvre: kunst van de Islam

Enkele weken geleden bezochten Pat en ik het Louvre. Deze activiteit stond zowat twee jaar op onze ‘to-dolijst’. En op de een of andere manier kwam het er maar niet van. Niet zozeer uit angst voor de bij momenten ellenlange files aan de ingang, want Pat heeft een kaartje waarmee we steeds zonder betalen en zonder file naar binnen kunnen:) Een en ander heeft te maken met het feit dat Pats werkgever een gulle sponsor van het Louvre is.

Maar enkele weekends geleden kwam het ervan, een bezoek aan het Louvre!

Onze interesse ging vooral uit naar het nieuwe gedeelte van het Louvre waar de blijvende tentoonstelling ‘Des Arts de l’Islam‘ is gevestigd, maar we liepen ook graag eens door de vele gangen met de ‘klassieke’ collecties.

Zowel binnen als buiten, zoveel te zien:

IMG_1988 IMG_2049 IMG_2047 IMG_2041 IMG_2030IMG_2026

Waw….

IMG_2031 IMG_2033 IMG_2034 IMG_2035

Bij het betreden van de vele gangen en trappen, in elke zaal en in elke nieuwe vleugel sta je met verstomming geslagen. Wat een rijkdom, wat een weelde…

Louvre2

En dan naar de nieuwe vleugel, waar de ‘Islamkunst doorheen de geschiedenis’ te bewonderen valt.

De werken aan dit nieuwe gedeelte duurden van 2008 tot sept 2012. De vleugel is architecturaal een staaltje van vernieuwing. Veel licht, luchtig opgestelde vitrinekasten, veel ruimte en een dak dat lijkt te zweven boven dit alles. Wat een bijzonder mooie uitbreiding voor het Louvre. Mario Bellini et Rudy Ricciotti zijn de architecten. Ze deden hun uiterste best (en slaagden daar naar mijn mening volledig in) om een dakconstructie te ontwerpen die als twee druppels water lijkt op een vallende zakdoek:)

IMG_2040

We zagen er tegels in de mooiste kleuren blauw, rijkelijk minutieus uitgewerkte deuren, vazen in alle maten, sprookjesachtige mozaïeken en nog veel meer…

IMG_1989 IMG_2007 IMG_2010 IMG_2012 IMG_2016 IMG_2017

Mooie dingen, heel mooie dingen hebben we gezien…

Louvre1

Over wat er verder nog allemaal te zien is ga ik niet verder uitbreiden. U vindt voldoende informatie op de website van het Louvre.

IMG_2013

Net voor het naar huis gaan besloten we toch nog even een groet te gaan brengen aan ‘La Gioconda’. Zoals altijd stonden er tientallen mensen verdrongen voor het verrassend klein meesterwerk:-)

Het Louvre: Een toeristische topper? Ja! De moeite waard? ZEKERSTEWETEN! 😉

Liefs,

IMG_0599

Doen in Parijs: Canal Saint-Martin

Vaak krijg ik het volgende verzoek van toekomstige Parijsgangers: ‘Wat is nu écht de moeite waard om te bezoeken?’, en dat is best een lastige vraag. In Parijs is zoveel te zien, zoveel te doen. Voor museumliefhebbers zijn er honderden musea en tentoonstellingen. De vele websites van de stad geven hierover grenzeloos informatie.

De mooie architectuur en de imposante gebouwen kom je zowat overal in de stad tegen.

Concerten, circusvoorstellingen en optredens zijn er ook ‘à volonté’. Hierover vind je vaak  informatie op de affiches in de metrogangen. Simpel en makkelijk. Voor een filmavondje bijvoorbeeld laat ik me graag verleiden door een mooie affiche in een of andere duistere en drukbevolkte metrogang.

En dan zijn er nog de duizenden cafés en restaurants. Meer dan driekwart van hen zijn meer dan een bezoekje waard, dus laat je gerust leiden door je persoonlijke voorkeuren.

Laat ons vooral de vele boottochten niet vergeten. De meeste van hen vinden plaats op de Seine. Je kan verschillende opstapplaatsen kiezen, je ziet de prachtig verlichtte stad langzaamaan voorbijschuiven, je kan er genieten in de buitenlucht op het dek of je zoekt de gezellige warmte en desgewenst droogte op binnenin. Ook een lunch of een diner in elke prijscategorie behoren tot de mogelijkheden. Een aanrader!

Niet alleen de Seine wordt druk bevaren, maar ook het Canal Saint-Martin, gelegen in het noordoosten van de stad, is een trekpleister.

CanalStMartin1

Samen met het Canal Saint-Denis vormt het kanaal een verbinding tussen twee delen van de Seine. Zo kan twaalf kilometer van de route over de Seine worden ingekort. Tegenwoordig wordt het Canal Saint-Martin vrijwel niet meer gebruikt, behalve voor rondvaarten. Wat bijzonder is aan dit kanaal is dat een deel ervan in een tunnel onder de Boulevard Richard Lenoir en onder de rue du Faubourg-du-Temple ligt (het deel tussen de twee pijlen), best een lang stuk ondergronds dus:

CanalStMartin2

Boven het kanaal is over enkele honderden meters een langwerpig park aangelegd, met speelpleinen voor de jongsten, pétanquebanen voor de ouderen (of omgekeerd;)…

IMG_1914

Op het uiteinde van het park staat het beeld ‘ La Grisette’, een ode aan een bloemenmeisje uit de jaren 30.

IMG_1915

Het kanaal is circa 4550 meter lang en loopt van het Place de la Bastille naar het bassin de la Villette. Via negen sluizen wordt een niveauverschil van circa 25 meter overwonnen.

CanalStMartin3

Het gebied rond het Canal Saint-Martin is pittoresk en geeft een indruk van de bedrijvigheid die er vroeger moet hebben geheerst. Langs het kanaal bevinden zich talrijke fabrieksgebouwen uit de 19de eeuw, waaronder de oudste elektriciteitscentrale van Parijs en een oude papierfabriek.

Toen wij er waren kwam een rondvaartboot net aangevaren: een hele klus om het gevaarte zonder schrammen doorheen de vele sluizen te loodsen.

IMG_1923 IMG_1925 IMG_1926

De rondvaartboten verdwijnen hier, onder het park door:

IMG_1918

… om een heel stuk verder weer ‘bovenwater’ te komen, waar menig toerist het reilen en zeilen van op de bruggetjes gadeslaat;)

IMG_1929

CanalStMartin4

Dus mocht u een weekendje Parijs plannen, probeer een ticket voor deze rondvaart te bemachtigen:)

Na het ‘bootjes kijken’ wandelden wij rustig verder naar het Place de la République, een immens, compleet nieuw aangelegd plein, met gigantische afmetingen. Tijdens de winter ietwat kaal aandoend, maar ik neem aan dat, als er straks weer blaadjes aan de platanen groeien, dit plein iets meer charme uitstraalt;)

PlacedelaBastille

Pontificaal in het midden van het plein, het monument voor de republiek:

IMG_1934 IMG_1935

Liefs,

IMG_0599