Parc de Brimborion

Net over de Pont de Sèvres, op wandelafstand van onze thuisbasis, ligt een klein park (4,5 hectare), en om er te geraken moet je van wat klimwerk houden. Wij hadden gisteren wel zin in een stevige wandeling, dus we togen richting Meudon.

29 February 2016_Brimborion01

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Parijs ligt, geografisch gezien in een kom, en op één van de heuvels eromheen ligt het Parc de Brimborion. Het is de plek waar in de 18de eeuw het kasteel van Bellevue stond. Beneden, aan de oevers van de Seine, had Madame de Pompadour (de geliefde van Lodewijk XV) een ‘bescheiden’ paviljoen. Na het overlijden van Lodewijk XV kwam het domein in handen van de dochters  Adélaide, Sophie en Victoire. Zij realiseerden in het park een Engelse tuin.

29 February 2016_Brimborion0429 February 2016_Brimborion02

De bovenste prent toont het grote kasteel Bellevue, de onderste het ‘optrekje’ van Madame de Pompadour. Zo ongeveer op de plek waar de tekenaar toentertijd stond ligt nu ons optrekje aan de Seine;)

Het kasteel en het park kenden doorheen de eeuwen verval en vernietiging. Van het kasteel blijft niks meer over, het park is nu eerder klein, heeft een drukbezochte ponnyclub, en is absoluut een fijne plek om te wandelen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Net buiten het park staan een paar oude maar absoluut prachtige villa’s. Mensen die hier wonen hebben dag in dag uit een fenomenaal uitzicht op de stad Parijs.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vandaag de dag wordt het park vooral tijdens de weekends bezocht door wandelaars. De vele rotspartijen zijn nog grotendeels natuurlijk, en de terrassent bieden op vele punten een adembenemend uitzicht over de meanderende Seine met haar vele eilanden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

U herkent links op de foto onze buurman, het kantoor van Roche in Boulogne-Billancourt:-)

 

Liefs,

IMG_0599

Hangende hoogtewerkers

Vorige week zijn tijdens de storm en bij een paar zeer stevige rukwinden enkele platen van de pas vernieuwde toren aan het project Citylights losgekomen en naar beneden gewaaid. Een paar daarvan kwamen terecht in de tuinen van de hier tegenover liggende appartementen en andere platen hingen vervaarlijk te flapperen in de wind. Niemand raakte gewond, waarschijnlijk omdat de meesten van ons gezellig binnen bleven.

Gelukkig maar.

Meteen werd groot alarm geslagen. Politie en civiele bescherming waren er als de kippen bij om de doorgangen in de passage beneden af te zetten met het onderhand door ons gekende rood witte lint.

Deze ochtend, na het ontwaken en bij een eerste blik naar buiten, zie ik twee dappere mannen op waanzinnige hoogte hangen aan de toren, drukdoende met het spannen van een net. Een huzarenstukje als u het mij vraagt.

Ik neem aan dat dit een voorzorgsmaatregel is voor een eventueel volgende rukwind en dat
ondertussen naar een definitieve en veilige oplossing wordt gezocht.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Toch altijd eerst even naar boven kijken, vooraleer ik de doorgang oversteek;)

Liefs,

IMG_0599

Schatkamer voor kalligrafen: Mélodies Graphiques

Tijdens mijn 5 maanden verblijf in België heb ik een ‘oude’ hobby weer opgepikt. Ik schreef me, samen met een vriendin, in voor een cursus kalligrafie. Een twintigtal jaar eerder (de tijd vliegt) volgde ik ooit al eens een kalligrafiecursus in Het Vlied in Gent, samen met zus.

Ik oefen nu dus al ettelijke maanden op het Humanistisch Cursief, en traag maar zeker lukt het onderhand om zo af en toe één woord netjes volgens de regels op papier te krijgen;)

Een onwaarschijnlijk plezant onderdeel van het beoefenen van deze hobby is het internet afschuimen naar websites van professionele kalligrafen. Mijlenver, neen, miljarden mijlenver sta ik daar vanaf, maar niks verhindert om te blijven dromen en ooit eens een kalligrafisch ‘meesterwerk’ neer te pennen. Ook leuk is om Pinterest ondersteboven te keren naar voorbeelden van hobbykalligrafen. En last but not least: het zoeken naar (piepkleine) kalligrafiewinkeltjes in de Parijse straten.

Vorig weekend heb ik er eentje gevonden:

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

16February15_MelodiesGraphiques01

Mélodies Graphiques (prachtige naam), is de winkel van de heer de Tugny, gelegen aan de buitenzijde van de Marais in 10, Rue du Pont Louis-Philippe, en is een klein, nostalgisch super charmant winkeltje. Een deur in het midden, twee kleine etalages, meer is het niet. Maar eens binnen waan je je in de grot van Alibaba. Een keur aan papier, dik en dun, versierd of effen, handgeschept, artisanaal of gewoon uit de fabriek, kaartjes voor elke gelegenheid, van heel erg sjiek tot romantisch, gewone schriften om te oefenen en hele deftige schriften met een lederen omslag, inkt van J. Herbin (La Perle des encres) in alle kleuren van de regenboog, een arsenaal aan pennen en veren waarvan elke kalligraaf gaat watertanden…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Achter de kassa hangt de muur vol met handgeschreven enveloppen. Ik neem aan van klanten die de heer de Tugny willen verrassen met een kalligrafisch geschreven dankbriefje.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Op de vooravond van Valentijn mocht ik van Pat enkele dingen uitkiezen. Ik kocht een oefenschrift met ouderwetse rozen erop, een mooie pennenhouder mét pennenset en twee inktpotjes van Herbin. Alleen al de naam van de inktkleuren (Eclat de Saphir, Terre de Feu) deed me verlangen om er meteen aan te beginnen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Aan de kassa stond kalligraaf Eric de Tugny ondertussen gezellig te keuvelen met Pat. En dat keuvelen, dat resulteerde onverwacht in twee cadeautjes:) Ik kreeg van Mijnheer de Tugny twee extra pennetjes en drie vellen degelijk Italiaans papier in mijn boodschappentas gestopt. Niet alleen een heerlijk winkeltje, maar bovendien een super charmante eigenaar erbij:)

Zo blij als een kind toog ik huiswaarts. De hartzeer die ik had om de cursus in Vlaanderen voortijdig te moeten afbreken omwille van de terugkeer naar Parijs sloeg meteen om in een enthousiasme om vooral te blijven oefenen.

Over een week of twee keer ik terug naar Monsieur Eric, want dan krijgt hij nieuw papier binnen. En dat zal ik toch echt eens moeten gaan bekijken. Vind ik.

Liefs,

IMG_0599

Changement de décor

Het heeft zo z’n plezierige kantjes, vier maanden wegblijven uit Parijs. Zo heb ik, bij terugkomst, kunnen genieten van heel wat aangename veranderingen.

De werkzaamheden voor het project ‘Citylights’ zitten ondertussen in de allerlaatste fase. De gebouwen staan fris en monter klaar om duizenden ambtenaren te ontvangen, de rommelige en lawaaierige ‘chantier’ heeft plaats gemaakt voor een opgeruimd, groen, fris en relaxed ogend park. De speeltuin kreeg een totale make-over en de elegante verlichtingspalen zullen enig gevoel van onveiligheid bij laat thuiskomen sterk verminderen.


Gisteren namen we de metro richting de Marais, en op lijn 9 zijn zowat alle treinstellen vervangen door het nieuwe model. Ik schreef er hier al over. Er zitten nog enkele oude gammele wagonnen tussen, maar die zullen de komende weken ook wel verdwijnen. Uitgang 1 ‘Forum’ in ons metrostation is nog niet open, maar dat volgt zonder twijfel ook een van de komende weken.

Een wandeling naar het centrum van Boulogne leert me dat enkele winkels (waar ik niet zo heel vaak kwam) zijn verdwenen en plaats hebben gemaakt voor een Rituals (leuk!) en een Kusmi Tea Store (nóg leuker!). In de winkelgallerij Les Passages zit nu ook een gloednieuwe SuperDry Store (mooie truien! Yay!) en de kledingzaak Cyrillus is tweemaal zo groot geworden. De Monoprix met hun uitgebreide traiteurdienst zit er gelukkig nog steeds (handig voor oudejaarsavond), bij het kippenrestaurant hangt een bordje met ‘fermeture définitive’ aan de deur (als u het mij vraagt absoluut geen groot verlies), maar ernaast kwam dan weer een nieuw afhaaladres voor bagels (te proberen).

img_1620-1
De geraniums op ons terras doorstaan voorlopig al hun derde winter, in mijn kleerkast ontdekte ik weer leuke truitjes die ik maanden niet heb aangehad, en in de keuken staan nog enkele heerlijke flessen wijn te rusten.

Bij restaurant Renaud kenden ze me nog steeds (gelukkig) en kregen we meteen hun leukste tafel dichtbij de kerstboom (Het voelde net als in het verhaal van de verloren zoon:-)


Enfin, het is maar om te zeggen dat ik het ontzettend fijn vind om weer eens hier te zijn. Absoluut!

IMG_0599

 

God, please exist…

CTukshqVEAAZdHX

U hebt het gemerkt, het was de laatste maanden enorm stil hier op de blog. Ik heb enkele maanden geleden Parijs tijdelijk een beetje de rug toegekeerd. Te warm, te druk, teveel smog, te weinig warmmenselijke contacten, noem het op en het was een reden voor mij om iets vaker in Vlaanderen te vertoeven.

Ook vrijdagavond was ik in België. Pat was op zakenreis, dus ik kon vrij snel bezorgde vrienden en familieleden geruststellen. Maar ik vraag me af: Waar waren de beschermengelen van de vele slachtoffers? Mensen zoals Pat en ik, mensen zoals u en ik. Mensen die hielden van muziek en lekker eten. Mensen die hielden van deugddoend gezelschap en die zich graag omringden met lieve vrienden. Ze zijn er niet meer, en vele ouders, broers, zussen en vrienden blijven verscheurd van verdriet en radeloos achter.

Er zijn ondertussen al heel wat (getuigen)verslagen neergepend, er is heel wat gepalaverd, men smijt ons met inzichten om de oren, iedereen op zoek naar het antwoord op de vraag ‘Waarom’? En, ik weet nu wel zeker, een geruststellend of voldoeninggevend antwoord is er niet. Komt er niet. Dus we moeten in onwetendheid, en voor een groot deel verslagen, weer verder.

Radeloos en angstig sluit ik me aan bij de woorden van Arno Hintjens: ‘God, please exist‘…

Weldra keer ik terug naar Parijs, vast en zeker, want de stad, eens ik er een tijdje niet ben geweest heeft toch een onweerstaanbare aantrekkingskracht. Het blijft de stad waar ik woon, de stad die me zoveel mooie dingen geeft. Maar het zal nooit meer hetzelfde zijn.

Nooit meer.

paris13nov.2

Liefs,

IMG_0599