Mijmeringen op maandagochtend

Regelmatig kan u me onderuit gezakt op de bank vinden met een boek in de hand, en ondertussen ook een leesbrilletje op m’n neus:).

Ik lees graag en veel. Zeer graag en zeer veel.

Vroeger, toen er nog geen computers waren;),  hield ik een schriftje bij van alle boeken die ik las. Ik noteerde de titel erin, de auteur, een korte inhoud en wat ik van het boek vond. Als leerling vond ik boekbesprekingen al een van de leukste opdrachten die er waren. Ik schreef ook zinnen uit het boek over in mijn schrift. Gewoon mooie zinnen of zinnen die me deden nadenken, zinnen waar je kop noch staart aan kreeg of zinnen die uitzonderlijk poëtisch waren. Alles werd keurig genoteerd.

Ik probeerde ook vele computerprogramma’s uit waarin je je persoonlijke bibliotheek kon bijhouden, maar niet één van die programma’s is zo waardevol als dat schriftje.  Dat nadenken over zinnen en mijmeren doe ik nog, maar mijn schriftje ligt op dit moment ergens te vergelen in een of andere kast. Het is in ieder geval niet mee verhuisd naar Parijs. Dat moet ik gauw goedmaken, want…

Laatst kwam ik weer zo’n zin tegen. In een boek dat nochtans niet meteen uitnodigt tot mijmeringen of diepe gedachten: de thriller ‘Poppenspel’ van Mo Hayder.

Terug naar die ene zin, die nu al enkele uren door mijn hersencellen dwaalt:

Geef de mensen wat ze verwachten, dat maakt het leven een stuk eenvoudiger‘.

Is dat zo?’ vraag ik me dan af. In het kader van wat de laatste maanden op wereldvlak gebeurt blijf ik verder mijmeren: ‘Geef je best aan de mensen wat ze verwachtenZijn ze dan meer tevredenEn wat met jezelf, als je steeds geeft wat anderen verwachten? Word je daar zelf vrolijker/beter/gelukkiger van?  Hoe ga je dan om met tegengestelde verwachtingen?’ En bij momenten ga ik helemaal de filosofische toer op met mezelf: ‘Zou er meer wereldvrede zijn als iedereen aan iedereen zou geven wat men verwacht?

Lastig hoor…

‘Geef de mensen wat ze verwachten, dat maakt het leven een stuk eenvoudiger.’

Hmmm, ik moet er nog even verder over nadenken;)

Liefs,

IMG_0599

Thuis in een andere stad

Parijs wordt al decennialang bejubeld, door schilders en door dichters, door auteurs en cineasten. Meer nog, Parijs wordt door velen regelrecht de hemel ingeprezen. Of dat helemaal terecht is laat ik in het midden. Parijs is sowieso géén stad als een ander, dat staat buiten kijf.

Het is voor mij de stad waar ik woon, en dat is toch even iets anders dan het Parijs van de fijne romantische weekends die we hier vroeger doorbrachten.

Parijs is de plek waar ik geen vaatwasser heb en dus driemaal per dag aan de veel te laag opgehangen afwasbak sta. Parijs is ook de stad waar ik momenteel uitkijk over één grote ‘chantier’, omdat wij hier kwamen wonen op het moment dat de grote werken voor het project ‘Citylights’ van start gingen. De stad waar ik de frisse was ophang in een kleine badkamer, terwijl er thuis in België een superdeluxe droogtrommel werkloos staat te wezen. En ‘last but definitely not  least’ de stad waar we steeds opnieuw stilstaan in de file op de Périphérique.

Parijs is voor mij ook de stad die mijn rozige longen dagelijks voorziet van een dun laagje zwart stof, de stad ook waar ik zo vaak als mogelijk zonder handtas de straat op ga, uit angst voor de zakkenrollers. (Om er dan binnen no-time achter te komen dat ik dringend iets nodig heb uit die tas). De stad waar ik mijn angst voor vieze metrostangen heb overwonnen en waar ik met m’n neus in de lucht het zebrapad oversteek als het voetgangerslicht waarschuwend op rood staat. De stad die gevoelig is voor aanslagen,  de stad die geviseerd wordt door mensen met slechte bedoelingen.

Ik vind Parijs ook lawaaierig. Het verschil met de stille Vlaamse Ardennen is groot.  Alles klinkt hier hels en een ietwat agressief. Elke dag tientallen keren het stresserende geloei van voorbijrazende sirenes, toeterende auto’s, luid schreeuwende en soms ongegeneerd ruziemakende mensen. Als je zoals ik steeds ‘op den buiten’ hebt gewoond waar vogeltjes kwetteren en het enige geluid in uren van een voorbijtuffende tractor komt, dan kan u zich inbeelden dat het wel even wennen was.

Zoals  zo vaak is er gelukkig ook in dit verhaal een mooiere keerzijde van de medaille.

Parijs is de stad die ik bewonder omdat ze zoveel te bieden heeft. Hier zet je één voet buiten en er gebeurt iets. Musea, tentoonstellingen, winkels, concerten, straatartiesten en manifestaties. Elk met hun eigen verhaal.

parijs-wintersale-50bc66828eea3

De nachtelijke verlichting, de veelzijdige architectuur, de aperitiefjes op een gezellig en verwarmd terras, de met bladgoud belegde sprookjesachtige bruggen, de sierlijke beelden in de parken, de majestueuze Tour Eiffel, de buurtbakker waar ik steeds opnieuw zwicht voor de uitgestalde gebakjes met frambozen, de restaurants met plastisch omschreven gerechten, de brede boulevards met schilferende platanen, de geur- en kleurrijke markten, de fenomenale kerken, en last but not least: de vele groenvoorzieningen. Geen straat of boulevard in Parijs, of er staan bomen in. Platanen vaak, waaronder het heerlijk toeven is als de temperatuur in de stad hoog oploopt.

En Parijs heeft haar inwoners: de ene nors, afstandelijk en uit de hoogte, de andere warm, vriendelijk en gedienstig. Onze buren waarmee het gezellig keuvelen is in de lift, de huisarts waar we als het nodig is op korte termijn een afspraak krijgen, de Bob-de-Bouwers die vriendelijk ‘bonjour!’ roepen als ik langsloop, de norse taxichauffeur die me veilig thuisbrengt als het te laat werd voor de metro, de kinesist die me van de pijn verlost als de schouder weer eens ‘vastvriest’, de onvriendelijk knorrende obers en de gedienstige en loltrappende obers, de kassierster in de Carrefour met de véél te grote bril op, de marktkramer die ‘een oogje heeft’ op ons Mop en steeds opnieuw vraagt wanneer ze nog eens langskomt… ze zijn me allemaal even lief.

Liefs,

IMG_0599

Cookin’theworld

Hah! Ik heb weer iets nieuws ontdekt:)

Echt nieuw is het concept niet helemaal, maar wel voor ons:) Ik nam een abonnement op een wekelijkse tas met verse ingrediënten voor 4 warme maaltijden. Voorlopig koos ik voor de niet vegetarische versie, maar dat kan nog veranderen. Rechtstreeks vanuit Rungis, de gigantische groothandelsmarkt ten zuiden van de Franse hoofdstad.

Vorige dinsdag ontving ik de eerste levering. Rond de klok van half 7 stond een sympathieke knul voor de deur met een gigantische doos in zijn armen. Ik had een papieren zak verwacht, maar neen, het was een doos, een grote doos (Ik kon er amper mee door het deurgat;).

IMG_0228

Snel mijn handtekening geplaatst, de koerier vriendelijk bedankt en hup naar de keuken om het pakket te openen. Het voelde een beetje als het openmaken van een sinterklaasgeschenk, zo spannend was het. Zelfs Chopintje vond het uitermate interessant. En ik werd niet ontgoocheld. Alle ingrediënten super netjes verpakt, krakend vers. Het vlees en de vis (kleine hoeveelheden, naar mijn gevoel een verantwoorde keuze) goed gekoeld en vacuüm verpakt. Een boekje erbij met uitleg, de herkomst van de producten en vier smakelijke recepten.

IMG_0229

We eten er ondertussen drie dagen van, en alle verwachtingen zijn ruimschoots ingelost.  Ik betaal 59 euro per week, maar als ik even uitreken, dan ben ik dat bij de boodschappen ook ongeveer kwijt, dus het lijkt me niet waanzinnig duur.

Men probeert zoveel als mogelijk Franse producten aan te bieden, en er zit elke week een maaltijd zonder vlees of vis bij. Naast dit basispakket kan je ook nog voor een vegetarisch pakket kiezen. En, in mijn geval zeer handig, als je er niet bent kan je de leveringen op de website op ‘pauze’ zetten.

Deze week kreeg ik alles wat nodig is voor:

  • Poisson Lieu noir, nouilles sautées à la coriandre et à la citronnelle
  • Fricassée de poulet aux champignons et boulgour
  • Kibbeh d’agneau, taboulé à la grenade, sauce au yaourt
  • Sauté de chou kale et pommes de terre aux lardons

IMG_0254

Ik veranderde af en toe een kleinigheid aan de recepten teneinde ze ‘voedselzandloperproof’ te maken:) Dat lukt aardig.

Lekkere recepten dus en vrij gemakkelijk om klaar te maken. En wat ik vooral zo plezant vind, is dat ik nu ingrediënten in huis heb die ik zelf niet zo rap koop. Zo aten we deze middag een taboulé met honderden granaatappelpitten erin, hmmmmm. Dat is echt jammie! En geestig dat het is om die pitten uit de appel te krijgen. Pets pets pets, om ter hards tegen de buitenkant van de granaatappel. Zalig werkje!

IMG_0230 IMG_0231

Deze ochtend kreeg ik een mailtje van de organisatie dat men voortaan ook de lege dozen en verpakkingen weer ophaalt. Dus als dinsdag mijn nieuw pakket komt, kan ik de lege verpakkingen weer meegeven, dat is handig én doordacht, bravo!

Vier maaltijden per week zitten erin, dat betekent dat ik de andere drie dagen zelf creatief aan de slag moet bij het bedenken van maaltijden. Dus  ‘ons Pascaleke’ hoeft niks te vrezen, ze komt nog voldoende aan bod in ons weekmenu:)

Liefs,

IMG_0599

 

 

 

Lang leve Muji!

Kijk, we moeten daar niet onnozel over doen, de meeste winkels die je in Parijs vindt, die kom je ook tegen in Gent, Brussel, Barcelona, Londen enz… Echt waar. Voor exclusiviteit hoef je niet naar Parijs. (Wél voor andere dingen, dat spreekt voor zich:)

En toch loop ik al van zolang we hier wonen met steeds meer plezier binnen bij Muji. Een oorspronkelijk Japanse keten die ik eerder niet kende, want er is er geen  in België. Nog niet, want heel lang kan dat toch niet meer duren:)

De benaming in het Japans is Mujirushi Ryōhin, vertaald als No Brand Quality Goods.

Bij Muji vind je leuke spullen voor thuis. Dat zijn: leuke en makkelijke pyama’s, pantoffels, kleine meubelstukken, toiletgerief, bureauaccessoires, handige opbergdozen in alle maten (van de grootte van een telefoonchip tot groter dan een XL bananendoos), makkelijke kledij, reisbenodigdheden enzovoort.

De producten van Muji zijn eenvoudig, hebben geen merknaam, worden met aandacht voor het milieu geproduceerd, en zijn vriendelijk geprijsd. (en neen, ik heb geen aandelen in de shop, maar ben gewoon een enthousiaste klant).

SEC_9

Alles in een zeer eenvoudig en  strak ‘zendesign’. Ik houd er wel van!

De laatste maanden loop ik nòg vaker de Muji binnen voor de , ‘lang zullen ze op voorraad zijn’ XL plakrollen.

4547315783489

Vroeger kocht ik deze in tientallen bij Ikea, maar die waren kleiner en de rolletjes papier waren bij zeer regelmatig gebruik, logischerwijs meteen op.

Zoals u wel weet loopt hier een Heilige Birmaan rond, en Heilige Birmanen hebben een zijdeachtige vacht. Streelzacht, very fluffy, in een wonderbaarlijk scala aan kleuren van wit tot rossig rood. Het is een schat, een troetelbeest, een compagnon van ‘s ochtends tot ‘s avonds laat. En… hij verliest haar. Zijdezachte haren die minutenlang dwarrelen door de lucht om meters verder neer te gaan liggen.

IMG_0218

Ziet u waar ik naartoe wil?

Die plakrollen zijn hier ondertussen een levensnoodzakelijk goed geworden. En bij Muji hebben ze die in een XL uitvoering. Mét een bijpassende standaard, zodat je, als je hem op een strategische plek neerzet, steeds toegang hebt tot de oplossing van het ongemak;)

Muji2

Wég is al het stof en zijn alle haren van het tapijt, de bank, het bed, de kledij, het aanrecht. Tot de volgende dag, want dan moet je weer aan de slag.

Lang leve ‘de plakrollen’, lang leve Muji!

Liefs,

IMG_0599

 

 

De geschiedenis van Boulogne-Billancourt, in een notendop.

De dubbele benaming Boulogne-Billancourt doet vermoeden dat er eerder een afzonderlijk Boulogne en  Billancourt was. En dat is ook zo. Beide delen smolten samen in 1860.  De dubbele benaming kwam er officieel pas in 1925.

Het meest noordelijke deel, Boulogne,  was voornamelijk een residentiële buurt, terwijl het zuidelijke deel, Billancourt vooral industrieel ingekleurd werd. Met name de autofabrieken van Renault vonden er decennia lang een thuishaven.

De oude poort die op de onderstaande foto te zien is, werd behouden en is mooi geïntegreerd  in de nieuwbouwprojecten. De herinnering aan de Renaultfabrieken die vele decennia lang deel uitmaakten van de geschiedenis van Boulogne-Billancourt wordt op deze manier levend gehouden.

27193

‘Boulbi’ zoals de tegenwoordige inwoners hun stad lieflijk benoemen, kende een welvarende periode in het interbellum. Het inwonersaantal steeg uitermate snel onder het burgemeesterschap van André Morizet (1876-1942). Morizet pakt meteen de uitdagingen van een snel groeiende stad aan. Toen hij burgemeester werd waren de wegen  in abominabele staat en de sanitaire condities lieten te wensen over. Daarbij komt de problematiek ten gevolge van de inplanting van de imposante autoindustrie temidden de woonwijken.  De uit haar voegen barstende stad krijgt bovenop de genoemde problemen te maken met enorme uitbraken van tuberculose. Morizet lost het allemaal zo goed als toen mogelijk was op, hij laat onder andere een ziekenhuis, crèches en een preventorium bouwen. Nieuwe straten worden aangelegd, (internationale) architecten worden aangetrokken om, vooral in het noordelijke deel, residentiële woonwijken uit de grond te stampen. En Boulogne-Billancourt wordt de eerste randgemeente van Parijs met een metrolijn. Inderdaad, mijn ‘eerder gevreesde maar ondertussen geliefde’ ligne 9 kende in deze periode haar ontstaan;)

Aan de vooravond van WOII was Boulogne-Billancourt een welvarende, moderne en heel belangrijke stad in de Parijse regio.

Tijdens de tweede wereldoorlog werd Boulogne-Billancourt zeer zwaar getroffen door bombardementen. Vooral de Renaultfabrieken, (die in opdracht van de Duitsers werkten) werden geviseerd door de geallieerden.

Het is burgemeester Alphonse Le Gallo die voor de loodzware taak staat om het zwaar getroffen Boulogne-Billancourt weer herop te bouwen. Vooral appartementsgebouwen, talrijke scholen en grote sportstadia zien het levenslicht. Traag maar zeker komt Boulogne-Billancourt er weer bovenop.

In de jaren 1970, onder burgemeester George Gorse, wordt de stad opnieuw drastisch aangepakt. Stilaan verdwijnt de zware autoindustrie uit de stad (de laatste fabriek sloot haar deuren in 1992) en komen er vele hectares vrij voor moderne bebouwing. Ook het appartement waar wij wonen dateert uit deze periode. Wij wonen aan de rand van het gebied waar destijds de autofabrieken stonden, recht tegenover het Ile Seguin.

Op dit moment wordt het eiland in de Seine aangepakt voor de verwezenlijking van een gigantisch project: de bouw van een impressionante concertzaal, een hotel, tuinen en terrassen, vele winkels enz. De brug naar het Ile Seguin, hier net beneden ons appartement dateert  van 2009. De hele buurt hier is nog enorm aan het veranderen. Ook de grote kantoortorens aan de Pont du Sèvres worden op dit moment door de door u ondertussen gekende ‘Bob de Bouwers’ voorzien van een totaal nieuwe look. Booming business hierzo:)

Dit wordt ons uitzicht aan de voorzijde: (Niet verkeerd hé;)

shigeru-ban-architects-europe-jean-de-gastines-architectes-perspective-atelier-lansac_arrivee-bateau_11

Op dit moment is het uitzicht aan de achterzijde, waar de kantoortorens aangepakt worden,  nog niet je dat, maar het komt goed! ;-)

IMG_0132

Een enorme diversiteit aan architectuur zorgt voor een frisse en zeer moderne uitstraling. Bedrijven en woonplekken, parken en winkelcentra staan hier zij aan zij. Ouderen en jonge gezinnen wonen in dezelfde blokken. Restaurants voor zakendiners en gezellige bruine kroegen lokken de werkende en de vrijetijdsmens naar hun terrassen. Scholen liggen pal in de woonbuurten ingeplant. Ik had het nooit eerder gezien, maar hier is een lagere school die op de bovenverdiepingen appartementen heeft. Wonen, werken, winkelen en schoolgaan op één plek dus, fenomenaal:)

Alle foto’s zijn genomen op korte wandelafstand van onze woonplek:

Boulbi1Boulbi2En waar je ook kijkt, een spatje groen:)

IMG_0734

En nu maar hopen dat het bij Pat niet begint te kriebelen om weer een ander land te gaan verkennen. ik wil hier nog héél lang wonen, om straks te genieten van al dat nieuws.

Liefs,

IMG_0599

 

 

 

Ik zag een beklijvende, een droevige maar ook een hoopvolle en vastberaden mensenzee

IMG_2645

Onze angst voor grote mensenmassa’s opzij zettend togen we gisteren richting Place de la République voor de solidariteitsmanifestatie. We trotseerden ook zonder angst overvolle metro’s. De spreekwoordelijke ‘sardienen in een blik’ zijn peanuts vergeleken met de overvolle wagons waar wij gisteren in stonden.

Maar écht getwijfeld over al dan niet deelnemen hebben we niet.

De Place de la République hebben we niet bereikt. Op een van de grote boulevards die uitkomen op het plein (Boulevard du Temple) stonden we stil in een immense zee van mensen. Alle straten, boulevards en pleinen in de wijde omtrek, zwart van het volk. Een poging om via de Bastille alsnog het eindpunt Place de la Nation te bereiken lukte ook al niet. Een ongezien aantal mensen overspoelde alle straten en stegen. Rustig en beheerst, sommigen heel stil, anderen scanderend, nog anderen zongen de Marseillaise. Overal waar je keek: solidariteit en eenheid. Hartverwarmend.
Charlie2

Het werd een dag vol emoties. Ik voelde solidariteit en medeleven, steun en troost. Ik voelde vriendschap en oprechte interesse. In ons kielzog een vriendelijke en meelevende ploeg van het VRT journaal.

Charlie1

http://deredactie.be/permalink/2.37139?video=1.2205929

We spraken af met de groep VIP (Vlamingen in Parijs) en konden wonderwel met zes personen bij elkaar blijven. We leerden sympathieke mensen kennen en maakten de afspraak om nog samen te komen. Voor een uitstap, voor een borrel. De gesprekken zullen deugd doen, dat weet ik nu al…

Liefs,

IMG_0599

Leven, wonen en werken in de lichtstad:)

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 66 andere volgers