Changement de décor

Het heeft zo z’n plezierige kantjes, vier maanden wegblijven uit Parijs. Zo heb ik, bij terugkomst, kunnen genieten van heel wat aangename veranderingen.

De werkzaamheden voor het project ‘Citylights’ zitten ondertussen in de allerlaatste fase. De gebouwen staan fris en monter klaar om duizenden ambtenaren te ontvangen, de rommelige en lawaaierige ‘chantier’ heeft plaats gemaakt voor een opgeruimd, groen, fris en relaxed ogend park. De speeltuin kreeg een totale make-over en de elegante verlichtingspalen zullen enig gevoel van onveiligheid bij laat thuiskomen sterk verminderen.


Gisteren namen we de metro richting de Marais, en op lijn 9 zijn zowat alle treinstellen vervangen door het nieuwe model. Ik schreef er hier al over. Er zitten nog enkele oude gammele wagonnen tussen, maar die zullen de komende weken ook wel verdwijnen. Uitgang 1 ‘Forum’ in ons metrostation is nog niet open, maar dat volgt zonder twijfel ook een van de komende weken.

Een wandeling naar het centrum van Boulogne leert me dat enkele winkels (waar ik niet zo heel vaak kwam) zijn verdwenen en plaats hebben gemaakt voor een Rituals (leuk!) en een Kusmi Tea Store (nóg leuker!). In de winkelgallerij Les Passages zit nu ook een gloednieuwe SuperDry Store (mooie truien! Yay!) en de kledingzaak Cyrillus is tweemaal zo groot geworden. De Monoprix met hun uitgebreide traiteurdienst zit er gelukkig nog steeds (handig voor oudejaarsavond), bij het kippenrestaurant hangt een bordje met ‘fermeture définitive’ aan de deur (als u het mij vraagt absoluut geen groot verlies), maar ernaast kwam dan weer een nieuw afhaaladres voor bagels (te proberen).

img_1620-1
De geraniums op ons terras doorstaan voorlopig al hun derde winter, in mijn kleerkast ontdekte ik weer leuke truitjes die ik maanden niet heb aangehad, en in de keuken staan nog enkele heerlijke flessen wijn te rusten.

Bij restaurant Renaud kenden ze me nog steeds (gelukkig) en kregen we meteen hun leukste tafel dichtbij de kerstboom (Het voelde net als in het verhaal van de verloren zoon:-)


Enfin, het is maar om te zeggen dat ik het ontzettend fijn vind om weer eens hier te zijn. Absoluut!

IMG_0599

 

God, please exist…

CTukshqVEAAZdHX

U hebt het gemerkt, het was de laatste maanden enorm stil hier op de blog. Ik heb enkele maanden geleden Parijs tijdelijk een beetje de rug toegekeerd. Te warm, te druk, teveel smog, te weinig warmmenselijke contacten, noem het op en het was een reden voor mij om iets vaker in Vlaanderen te vertoeven.

Ook vrijdagavond was ik in België. Pat was op zakenreis, dus ik kon vrij snel bezorgde vrienden en familieleden geruststellen. Maar ik vraag me af: Waar waren de beschermengelen van de vele slachtoffers? Mensen zoals Pat en ik, mensen zoals u en ik. Mensen die hielden van muziek en lekker eten. Mensen die hielden van deugddoend gezelschap en die zich graag omringden met lieve vrienden. Ze zijn er niet meer, en vele ouders, broers, zussen en vrienden blijven verscheurd van verdriet en radeloos achter.

Er zijn ondertussen al heel wat (getuigen)verslagen neergepend, er is heel wat gepalaverd, men smijt ons met inzichten om de oren, iedereen op zoek naar het antwoord op de vraag ‘Waarom’? En, ik weet nu wel zeker, een geruststellend of voldoeninggevend antwoord is er niet. Komt er niet. Dus we moeten in onwetendheid, en voor een groot deel verslagen, weer verder.

Radeloos en angstig sluit ik me aan bij de woorden van Arno Hintjens: ‘God, please exist‘…

Weldra keer ik terug naar Parijs, vast en zeker, want de stad, eens ik er een tijdje niet ben geweest heeft toch een onweerstaanbare aantrekkingskracht. Het blijft de stad waar ik woon, de stad die me zoveel mooie dingen geeft. Maar het zal nooit meer hetzelfde zijn.

Nooit meer.

paris13nov.2

Liefs,

IMG_0599

Mysterieuze betoncirkel;)


Citylights
Het project Citylights Boulogne-Billancourt vordert gestaag. Dat zie je des te meer als je na enkele weken in Vlaanderen te zijn geweest, hier opnieuw een blik uit het raam werpt. Op bovenstaande foto’s zie je aan de rechter zijde ons flatgebouw staan.

Op het dak van het toekomstige bedrijfsrestaurant van het kantorencomplex is al een minituintje aangelegd. Zo komen er een drietal, op drie verschillende etages. Rond het tuintje komt een houten terras waar de vermoeide werknemer zal kunnen uitblazen (of een sigaretje zal kunnen roken, we zijn tenslotte in Parijs;)

IMG_0623

Alle gebouwen, met uitzondering van één zijde (en ja, laat dat nu net de zijde zijn waar wij in de verte tegenaan kijken) zijn in hun nieuwe jas gestoken, de buitenliften zijn weggehaald en ik zie binnenin her en der al spotjes hangen.

Op dit moment zijn de grondwerken in volle gang. Ik hoor het geronk van bulldozers (ik zocht hiervoor een mooi Nederlands woord en vond: ‘grondverzetmachine’. Uit vrees dat geen kat dan weet waarover ik het heb, hier dus toch maar de Engelse variant gebruikt;) die in en uit de ondergrondse parkeergarage rijden. Op de website van het project kon ik volgende schets downloaden, waarop bovenaan een deel van de toekomstige tuin te zien is. Daarvoor zijn nu de grondwerken van start gegaan.

IMG_1070

 

Omdat ons appartement gelegen is aan die tuinzijde krijgt dat onderdeeltje van ons vanzelfsprekend meer dan gewone aandacht. Op de computeranimaties en in de brochures ziet het er alvast aantrekkelijk uit:

Schermafbeelding 2015-04-28 om 10.12.00 Groot was mijn verbazing toen ik zondag naar buiten keek. Triomfantelijk in het midden van de gelijkvloerse chaos ligt een licht verhoogde cirkel. Enorm qua afmeting, perfect cirkelvormig, in beton en voorzien van heel wat lagen zwarte, pekachtige isolatie. Héél mysterieus, want geen kat die weet wat dat gaat worden, en dus speculeren we er hier maar op los.

IMG_0616

Een vriendin van me is ervan overtuigd dat hier een grote draaimolen gaat gezet worden, speciaal voor mij;-) Dan kan ik, net zoals Mary Poppins, rondjes draaien op het paardje met de langste staart;)

Carousel

IMG_0622

Pat laat zijn fantasie helemaal de vrije loop en maakt me wijs dat het een platform is waarop de Franse vlag gaat wapperen en waarop président Hollande voortaan zijn toespraken gaat houden. Tsssss…

Ik vermoedde dan weer dat een gigantische fontein de tuin gaat sieren, maar dat idee heb ik al laten varen, want de cirkel is niet echt een kom, eerder een platform. Geen fontein dus, hoewel de vele lagen isolatie doen vermoeden dat ergens vocht dient geweerd te worden. Op de bovenstaande schets waarop ook de tuin te zien is, zie je grote symmetrische grascirkels; misschien is het daar wel een eerste onderdeel van.

Eén ding staat vast: ik ga dat hier fameus in de gaten houden!

Hoe zalig gaat dat zijn, als al die werken definitief achter de rug zullen zijn. We oefenen nog even geduld. Tegen september zou alles zo ongeveer klaar moeten zijn, we brengen het nog wel op. Wat zijn die enkele maanden in een totaalproject van dik drie jaar?

Liefs,

IMG_0599

Komkommertijd;)

U heeft het al gemerkt, het is stil, erg stil hier op de blog.

Dat komt omdat de lente weer in het land is, en ik dan maar al te graag heen en weer reis tussen de Zeeuwse kust en Parijs. Niet dat er niks te vertellen valt, maar dat heeft weinig of niks met Parijs te maken:)

Vorige week was ons Mopke in Parijs. En Mop in Parijs betekent: ‘Shop till you drop’ (en u mag dat gerust letterlijk nemen). Op dinsdag in het grote overdekte winkelcomplex van Vélizy2, op woensdag in Boulogne-Billancourt, en op donderdag in La Muette en Passy. We waren behoorlijk hebberig, ik geef het, met schaamrood op de wangen, toe. Maar, de nieuwe schoenen zijn gevonden en de t-shirts en jurken zijn aangevuld.

En van dat vele winkelkijken krijgt een mens dorst, dus terrasjes-in-de-zon hebben we ook gedaan.

IMG_0559

untitled

En we hebben ook nog mét succes macarons gebakken!

IMG_0587

En, o ja, we bezochten ook nog de Belgische Ambassade. Op de valreep, want we hadden helemaal niet in de gaten dat onze identiteitskaarten eind van deze maand vervallen. In België kregen wij daar een verwittiging voor, maar dat doet men hier op de Ambassade niet. Enfin, de nieuwe zijn aangevraagd, maar ik zal toch enkele weken met een ‘vervallen-vanwege-over-datum exemplaar’ rondlopen. Niet erg, ik hoef gelukkig geen vliegtuig te nemen, al wat me lief is heb ik op rijafstand ter beschikking:)

IMG_0576

IMG_0581

 

Na ons bezoek aan de Ambassade nog heel even de tijd genomen om de Arc de Triomphe te bewonderen in al zijn glorie, inclusief de file op de rotonde.

IMG_0583

UntitledDe grijze en koude winter heeft lang genoeg geduurd. Geniet met z’n allen van de lentezon, speel die duffe jassen en truien uit, drink voldoende, experimenteer erop los met verfrissende salades, laaf je vreugdedorst en kijk naar dartele lammetjes in de wei:)

Liefs,

IMG_0599

 

Lente!

Vorige zondag diende de lente zich aan. Na een milde  winterperiode was er die eerste dag met volop zon, hemelse temperaturen en  een deugddoend, stralend wit licht.

Zo’n eerste lentedag heeft in een stad als Parijs zo zijn gevolgen. Iedereen komt naar buiten:). De metro zit overvol, de fietspaden worden weer gebruikt waarvoor ze dienen, de kledingzaken verkopen de eerste ‘nieuwe collectie’ items na wekenlang afgeprijsde artikelen aan de man te hebben gebracht, en de parken vullen zich met honderden, correctie: met duizenden wandelaars.

IMG_0477

 

In de Jardin du Luxembourg had de vrouwelijke parkwachter alle moeite van de wereld om de vele zonnekloppers van het gazon weg te houden. Ze liep langs, floot agressief op haar fluitje, maande daarna met een vriendelijk handgebaar de mensen aan om de perken vrij te maken en stapte kordaat verder,  andere overtreders tegemoet. Zich hoogstwaarschijnlijk meer dan bewust van het feit dat de weggejaagden zich, van zodra zij uit het gezichtsveld verdwenen was, weer uitdagend op de ‘pelouzen’ neervlijden.

IMG_0478

Parisiens laten zich op de eerste lentedag niet zonder slag of stoot van de grasmatten verjagen. Deze dame zou beter moeten weten;)

In het park van Les Tuileries was het niet anders: je kon er zowaar op de koppen lopen. Hier mag je wel op het gras, geen sprietje was onbedekt.

IMG_0479

IMG_0480

Dan maar terug naar onze thuishaven Boulogne, waar een terras met wél nog enkele lege stoelen en tafeltjes ons meer dan verwelkomend aankeek. Een ijsje, graag! 

IMG_0483Liefs,

IMG_0599

 

Franse lectuur

Hoewel ik me in de Franse mondelinge taal behoorlijk uit de slag trek, blijft het lezen van Franse boeken vaak een opgave. Ik probeer het regelmatig, maar het kost me wel extra moeite om er doorheen te komen.

Ik blijf dus een trouwe en regelmatige bezoeker van de boekhandelaars in Oudenaarde, in Gent of in Breskens als ik in Nederland vertoef, om de noodzakelijke voorraad weer aan te vullen. Want als er naast mijn bed geen boeken meer liggen die nog gelezen moeten worden, dan panikeer ik lichtelijk: ‘EEEEKKK, ik heb NIKS meer om te lezen!’ Nogal wat dames krijgen dit soort lichte paniekaanvallen als ze voor hun overvolle kledingkast staan;)

Ook in Parijs loop ik dolgraag een boekenzaak binnen. Boekhandelaren vind je hier zowat op elke hoek van de straat, want Parijzenaars zijn lezers, enorme lezers. In de metro, op het treinstation, gewoon wandelend op straat, bij een café-crème op een terras, bij de kapper en de dokter. In elke handtas of boekentas steekt literatuur, met een kleine of grote ‘L’. De zwaar verteerbare klassiekers in de Louis Vuitton handtas en de makkelijkere ‘chicklit’ in de zakjes van de Monoprix, om het maar eens met een cliché te zeggen. Het kan vanzelfsprekend ook net andersom:-).

Voorzienigheid boven alles, verhalen op papier, steeds bij de hand, voor het geval je een kans krijgt om nog een extra bladzijde weg te werken.

Je bent dus ook nooit rustig alleen in een boekenzaak, integendeel. Het is bij momenten wurmen om bij de juiste afdeling te komen. In een Franse boekenzaak vallen meteen de uitgaven van Gallimard op. De lichtgele, zeer eenvoudig vormgegeven kaften met de boektitel in het rood sieren al sedert 1911 een groot aantal van hun uitgaven. Geen felle kleuren, geen fijne tekening noch mysterieuze foto siert hier de buitenzijde. De titel, de auteur en de uitgever, meer heeft een boek niet nodig om aan de man of vrouw te worden gebracht. Getuige daarvan de vele successen die Gallimard al op de markt bracht.

1li65pug

Als ik Franse boeken lees, dan is het vaak de iets makkelijkere lectuur. Zo zijn Anne Gavalda en Katherine Pancol auteurs die ik graag in het Frans lees.

En enkele weken geleden kocht ik deze twee kleinoden. Ze stonden een poos geleden hoog genoteerd in de Parijse boekentop10.

IMG_2337De korte inhoud is erg bondig samengevat in één zin: ‘En u? Wat is het meest idiote wat u hebt gedaan met/in uw leven?‘ Daar moest ik het mee doen, maar het was alvast uitnodigend genoeg voor mij, dus ik kocht ze allebei. De achterflap belooft 400 pagina’s puur geluk, een ode aan het leven, troostend bij momenten en vaak opbeurend, daar ga ik voor, in het Frans! 

Ondertussen is het rode boekje uitgelezen, en inderdaad, ik heb gelachen, het verhaal is licht verteerbaar, herkenbaar en amusant! In het tweede boek ben ik op dit moment halfweg en ook ditmaal ben ik in de ban van de vlotheid en vrolijkheid waarmee de auteur mij omringt.

Mijn leerkrachten Frans van het Sint-Pietersinstituut in Gent zullen trots op me zijn:)

Liefs,

IMG_0599