Zo snel gebeurd..

In de vroege ochtend van vorige zondag, toen ik naar huis reed na een topeditie van Zeverrock2016, was ik getuige van een zwaar auto ongeluk. Een auto reed aan hoge snelheid over de N60, raakte ter hoogte van wegwerkzaamheden de middenberm, ging over kop, raakte talloze betonblokken en bleef naar mijn gevoel eindeloos tollen en draaien. Een enorme stofwolk was het abrupte gevolg en over honderden meters lagen graszoden,  betonstukken en auto onderdelen.  Ik heb mijn auto aan de kant gezet en ben, net als een andere bestuurder die getuige was, uitgestapt. De betroffen auto was herleid tot schroot, lag op z’n kop en de chauffeur lag doodstil op het ochtendkoude asfalt.

Ik ben naar het slachtoffer toegelopen, mij er goed en wel van bewust dat ik zonder enig hulpmiddel maar bitter weinig zou kunnen doen. Terwijl de andere getuige de hulpdiensten opbelde en de brokstukken op de andere weghelft probeerde op te ruimen, heb ik het hoofd van het slachtoffer in mijn beide handen genomen om het, voor zover mogelijk, te stabiliseren. Op mijn knieën, dichtbij het slachtoffer, rustig maar vastberaden, heb ik hem zonder ophouden toegesproken, hem gesmeekt om bij ons te blijven, te luisteren naar mijn stem, in een op dat moment rotsvaste overtuiging dat dat zou helpen.

Wat duurt het dan lang voor politie, ziekenwagen, MUG en brandweer er dan zijn. Elke minuut leek een eeuwigheid. Letterlijk.

Slapen zat er voor mij bij thuiskomst niet meteen in, teveel adrenaline gierde nog door mijn lijf. Manlief heeft mijn verhaal keer op keer opnieuw aanhoord❤️

Ik lees vandaag in de krant dat de jongeman nog steeds in levensgevaar verkeert.

Bij deze een oproep aan allen, draag je veiligheidsgordel, ook als het niet nodig lijkt omdat je maar een korte afstand moet afleggen. Houd je aan de snelheidsvoorschriften, ook als er geen kat op de weg is.

Een ongeluk is écht zo snel gebeurd..

liefs,

IMG_0599

Exit Facebook

Om het maar eens met de gevleugelde woorden van Eric Van Looy te zeggen: ‘Het is gebeurd’. Enkele weken geleden verwijderde ik, vrij resoluut, mijn Facebookaccount.

Ik heb het niet over de gezellige persoonlijke berichtjes en de fijne reacties van vrienden, die las ik steeds met veel interesse. Jarenlang heb ik oprecht plezier beleefd aan het Facebookgebeuren, maar gaandeweg sloop de mot erin. Steeds vaker ergerde ik me aan de dagdagelijkse reacties van mensen op gebeurtenissen en nieuwsberichten, steevast overtuigd van hun eigen gelijk. De ene reactie nog grover dan de andere, de ene foto explicieter dan de andere, de ene boodschap agressiever dan de andere.

Ik sta ervan versteld dat zo weinig mensen denken: ‘Wat als ik het fout heb? Wat als ik ongelijk blijk te hebben?’ Zelf twijfel ik namelijk dagdagelijks aan alles en nog wat.

Toen ook terroristen het platform gingen gebruiken om hun wandaden life te streamen naar de wereld, liep voor mij de emmer met die allerlaatste spreekwoordelijke druppel over. ‘Weg ermee’ dacht ik. En deed ik dus ook.

Ik ben een twijfelaar, maar niet (al té) naïef, en mij er dus terdege van bewust dat ik al die ongevraagde commentaren niet uit mijn leven kan bannen. Via tal van andere kanalen stromen die nog vlotjes binnen, maar ook daar ga ik gaandeweg controle houden.

Ik heb nood aan échte contacten, aan vriendelijke en respectvolle boodschappen, een kopje thee op een terras, een telefoongesprek voor verjaardagswensen, een pint aan de toog, een onverwacht etentje, WhatsAppberichtjes van op een vakantieadres. Heerlijk.

Lieve vrienden, jullie hebben m’n adres in België en Parijs, mijn mobiele en vaste telefoonnummers, mijn mailadressen. U weet me te vinden:)

Liefs,

IMG_0599

Luc De Vos, in memoriam

koningen-van-de-festivalzomer_100_1000x0

Veel mensen in het Gentse en ver daarbuiten zullen zich nog lang herinneren waar ze waren en wat ze deden op het moment dat het nieuws doordrong dat Luc De Vos was overleden. Dat is niet anders in het ‘verre’ Parijs. Plots is Parijs heel ver weg van Vlaanderen, meer bepaald van Gent. Ik had er heel wat voor over gehad om deze ochtend op het Sint-Baafsplein te staan op het moment dat de beiaard er ‘Mia’ speelde.

Ik zat gisterenavond in het restaurant Comme Chai Toi, aan de oevers van de Seine, pal rechtover de Notre Dame toen het nieuws ons bereikte. Niks deed vermoeden dat de gezellige avond een voor altijd droeve herinnering met zich mee zal dragen. Pat zag het nieuws heel toevallig langskomen op de smartphone. En plotsklaps bleef de tijd heel even stilstaan.

Luc De Vos? De échte? Die van Gorki?‘ probeerde ik met een dikke krop in de keel nog uit te brengen. Helaas met de gevreesde bevestiging als antwoord.

Deze ochtend was het een beetje onwezenlijk wakker worden. Neen, ik had het niet gedroomd. Op de radio opnieuw de bevestiging. En een complete uitzending gewijd aan de Wippelgemse zanger. Wippelgem… zusje en ik hebben er hilarische herinneringen aan. Een ontiegelijk klein dorp in de schaduw van Gent, waar te gekke festiviteiten plaats hebben.

Ik ken Luc niet persoonlijk, tuurlijk niet. Het enige dat ik al enkele keren voor de man heb mogen betekenen zijn kopjes koffie uitschenken, pintjes tappen of hem begeleiden naar het restaurant op Zeverrock. Hij was een zeer graag geziene gast in ons backstage café.

Luc was backstage, ook op de laatste editie van Zeverrock, bijna onzichtbaar aanwezig. Had naar mijn gevoel altijd iets droevigs over hem heen. Zo droevig soms dat ik steevast de neiging kreeg extra goed zorg te dragen voor de man. Er was vast iets aan de hand. Misschien had hij wel hoofdpijn, of buikpijn. Je zal het maar voorhebben, zo vlak voor een optreden. En elke keer opnieuw verraste hij door, luttele momenten nadien, het podium op te springen als een beest. In volle vorm, zingend alsof zijn leven ervan af hing, springend met een energie die even ervoor ver, heel weg leek.

Na het optreden mochten we hem opnieuw verwelkomen in de backstage. Een zachte handdoek voor het overtollige zweet, een verfrissend drankje, een zitplaats en rust. Dat boden we hem en hij vond dat fijn, denk ik. Een nauwelijks hoorbare ‘dankuwel’ als hij het gevraagde drankje aangereikt kreeg. Het klinkt nog steeds na in mijn oren.

Ik ga die fijne herinneringen blijven koesteren. En ik ga een boek van hem lezen. Misschien kan ik op die manier de verschrikkelijke waarheid nog even veraf houden. Nog even ontkennen. Heel even, alstublieft…

Ik hoop dat zijn gezin en zijn naasten in de eerste plaats, maar ook zijn vele muzikale vrienden en zijn vele fans heel veel troost mogen vinden bij elkaar. Volgende editie van Zeverrock zullen er zoals gewoonlijk kaarsen staan op onze toog. Maar ééntje zal extra schitteren, eentje speciaal voor hem.

Liefs,

Gemakkelijk en handig met ons Pascaleken:)

Het zal jullie niet ontgaan zijn dat ik, sedert ik in Parijs woon en fulltime ‘huisvrouw’ ben, ik een beetje gebeten ben door de microbe ‘gezond en super lekker eten’. Het is voornamelijk Pascale Naessens (ik noem haar de laatste maanden familiair en lief bedoeld ‘ons Pascaleken’ die me inspireerde.

Naast kleurpotloden en schriften koop ik ook heel graag, en veel, en vaak onverstandig onbelemmerd kookboeken. Ik heb ze allemaal, van het boek van de Boerinnenbond tot de Italiaanse keuken van Carluccio, van de Colruytboeken tot veggie kookboeken. Maar als het erop aankomt om snel en gemakkelijk iets lekkers op tafel te toveren pak ik steeds weer naar de boeken van ‘ons Pascaleken’. Ik heb ze allemaal, eentje als ebook op de iPad en vier ‘in het echt’ netjes gestapeld in een minuscuul boekenkastje in de woonkamer, dichtbij de keuken en de wachtende ingrediënten.

IMG_0554

Vroeger was het zo dat ik dagelijks haar boeken doorbladerde wanneer ik de boodschappenlijst samenstelde, want ik doe quasi elke dag boodschappen. Gewoon omdat ik dan met super verse ingrediënten aan de slag kan, en omdat het kan, ik heb er de tijd én de energie én de goesting voor.

Enkele weken geleden had ik, zomaar uit het niets, een wel heel helder moment..

Als ik nu eens een schema opstel en voor de komende maanden alle recepten van ‘ons Pascaleken’ in een menuplanner gooi…. Dan hoef ik niet meer elke dag opnieuw na te denken over wat er klaargemaakt moet worden.

Zo gezegd, zo gedaan. Alle boeken opengelegd op de tafel, en heel gestructureerd alle recepten in een planner gegooid. En weet u wat? Ik kan voor 13 weken verder. Enkel en alleen met de recepten van haar. Elke dag iets anders, hooguit één tot tweemaal vlees per week, en geen twee dagen met dezelfde ingrediënten na elkaar.

IMG_0555

Hoewel het simpel lijkt, heeft het toch enige inspanning gevraagd, want ongewild kwam ik toch weken tegen waarin twee dagen na elkaar kip stond, of aten we drie keer in diezelfde week rode bietjes. Omgooien die handel was dan de boodschap. Herschikken, plakken en opnieuw herschikken. Tot ik een evenwichtige, afwisselende en aantrekkelijke planning had.

En het resultaat mag er zijn! We eten ondertussen al twee weken van ons Pascaleken haar recepten en ik schrik ’s ochtends niet meer wakker met de vraag: ‘Wat ga ik deze middag weer eens klaarmaken?’ Een zalige rust daalt over me neer wanneer een knorretje in de maag aankondigt dat er gekookt mag worden. Ik neem mijn schriftje, blader naar de juiste week en lees welk recept er op het menu staat en in welk boek en op welke pagina ik alles kan terugvinden. De ingrediënten worden gehaald en ik kan aan de slag.

Als we alle recepten gehad hebben zijn we ongeveer 13 weken verder en herbegin ik van vooraf aan. Denkt u niet dat we onze geliefde restaurantbezoeken overboord hebben gegooid. O neen… als we uit eten gaan schuif ik gewoon alles een dagje op, dus de kans dat ik straks 15 tot 16 weken verder ben vooraleer we alles hebben gehad is groot.

De tijd die vrijkomt gebruik ik nu handig(er) om op internet naar mooie en aantrekkelijk geprijsde schriften te zoeken. Niet meer naar kleurpotloden, want die heb ik al;)

IMG_0557Liefs,

IMG_0599

Van lammetjes en baby’s, van Chopintje en … kleurpotloden

Er zijn zo van die dingen die ik onweerstaanbaar vind, en met onweerstaanbaar bedoel ik echt letterlijk onweerstaanbaar. Onmogelijk voor mij om er voorbij te lopen of te rijden. Desnoods gaat de auto ervoor aan de kant.

Ik heb dat met springende lammetjes in een wei bijvoorbeeld, of met labradors die onbelemmerd en enthousiast het zilte zeewater inrennen, een zonsondergang boven zee of een baby in een kinderwagen. Ik blijf er gemakkelijk minutenlang voor stilstaan. Mistbanken net boven het natte gras, doen mij de auto even aan de kant zetten en Chopintje die zich trillend en slaapdronken na een urenlange middagdut uitstrekt doen mij even halthouden met waarmee ik bezig was. Ik heb het ook met een kop verse dampende soep. Onweerstaanbaar. Ik heb het vooral met dieren en natuurfenomenen, ik heb het met bepaalde smaken en ik heb het ook, maar gelukkig in iets mindere mate, met dingen.

Dingen die je kan kopen. Dingen die, als ik ze zie liggen, héél graag wil ‘hebben’.

U mag het gerust afwijkend vinden, want dat is het ook een beetje. Temeer daar ik die voor mij onweerstaanbare dingen eigenlijk niet nodig heb. Zot is dat eigenlijk.

Ik heb het met schriften. Als ik ergens mooie schriften zie liggen, dan wil ik ze heel graag kopen. Niet dat ik zoveel te schrijven heb, want heel eerlijk, ik schrijf vooral via de computer. En toch heb ik aangenaam ‘last’ van die onweerstaanbare drang om steeds opnieuw schriften te kopen.

Gelukkig voor mij speelt de commercie maar al te graag in op mijn afwijkend (koop)gedrag. De Parijse papetterie ligt volgestouwd met schriftjes, van kleurrijk en met veel blingbling tot sjiek en eenvoudig zwart, genre Moleskine. Van dat laatste merk heb ik ondertussen een discrete verzameling bij elkaar gekocht. De meeste van hen nog met onbeschreven pagina’s.

En kleurpotloden. O jeetje, zo een grote mooie houten doos, met wel twee tot drie verdiepingen kleurpotloden. Mijn ultieme droom. En dat terwijl ik helemaal niet kan tekenen. *gloeps*

Over die kleurpotloden wil ik het heel graag even hebben. Want ik vond hét ultieme argument om kleurpotloden te kopen: ik ga kleuren! In de papetterie hier beneden liggen sedert enkele weken kleurboeken voor volwassenen. Zalig mooie prenten, de ene al met een hogere moeilijkheidsgraad dan de andere. Prenten die erom smeken om ingekleurd te worden. En wat is er nu ontspannender om na een drukke dag aan het kleuren te gaan? Véél gezelliger dan tv kijken als u het mij vraagt. Muziekje op, kaarsen aan, Chopin op de schoot en kleuren maar. Verstand op nul, blik op de zwarte lijnen en de vakken geleidelijk aan zien vollopen met de meest prachtige kleurschakeringen. Dat is echt zo plezant:)

IMG_0535

IMG_0537

Gisteren toog ik uiteindelijk naar de stad, op zoek naar een doos met potloden. Ik vond er een bij de boekhandelaar verder in de straat. Een grote metalen doos, met 72 kleuren erin. Van het merk Koh-i-Noor, klonk alvast super professioneel in mijn oren. De prijs was niet mis. 95,10 euro, slik… Maar toch toog ik minuten later met de doos onder mijn arm huiswaarts. Zo blij als een lammetje in de wei;)

IMG_0534

En dan krijg ik die nare drang om toch even op internet te checken of ze toevallig die doos ook bij Amazon aanbieden. Waarom ik dat niet doe vooraleer ik naar de winkel stap is me tot op heden compleet onduidelijk. Is ook een afwijking(etje) dus.

En ja hoor, exact diezelfde doos, op de site van Amazon.

Voor 58,85 euro…

U kan zich voorstellen dat de gelukswolk waarop ik zat, als een zeepbel uit elkaar spatte. Patsboem naar beneden tuimelde ik. Geen baby in een kinderwagen of geen spinnend Chopintje kon me redden. Tuimelen deed ik.

Het heeft nog tot laat in de avond geduurd voor ik de doos opende. Het aroma van gloednieuwe potloden, dat me normaal gezien in de zevende hemel brengt bleek nu een bitter bijgeurtje te hebben. Maar, gedane zaken nemen geen keer, en onder de lieve dwang van manlief ging ik, net voor het slapengaan, toch nog even aan het kleuren. Nog niet meteen écht ontspannend, denkend aan die bijna 40 euro die ik teveel betaalde, maar dat gaat wel komen, met de tijd…

IMG_0536

Liefs,

IMG_0599

 

 

 

La rentrée:)

Over Parijs berichten valt niet erg mee de laatste weken, simpelweg omdat ik niet in Parijs ben;)

Deze periode geniet ik nog van enkele dagen minivakantie in Vlaanderen. Het huis hier mocht een grondige opfrisbeurt krijgen, zeker nadat ook de jongste telg uit ons gezin het nest is ontvlogen. Honderden kilo’s cursussen en kladpapier zagen hun weg naar het containerpark. Het bij elkaar gespaarde eetservies, fotoalbums, knuffels, puzzels en Disney DVD’s werden in grote dozen opgeborgen.

Mijn eigen keuken werd door diezelfde jongste telg genadeloos kaalgeplukt. Telkens ik deze week aan het koken ga, kom ik erachter dat een of ander attribuut niet te vinden blijkt. Een telefoontje naar Mop brengt steevast soelaas: ‘Jaaaa, mama, dat ligt hier bij mij. Je zei dat ik het mocht meenemen, toch???

Ja hoor schat, tuurlijk!’ 🙂

Mijn auto was ook tevreden met de verhoogde aandacht. De leeggelopen batterij zorgde ervoor dat een bezoek aan de garage zich opdrong. Een nieuwe batterij en een volledig nazicht verder staat hij weer te glunderen. Het bakje werd de laatste maanden vreselijk verwaarloosd. Dat mag niet meer. Ik zal dus vaker moeten langskomen, al was het maar om hem even van stal te halen, en garagekosten te besparen:)

Ik las Belgische tijdschriften en kranten, onderging de jaarlijkse controle bij de tandarts, dwaalde door de winkelstraten van Gent en Oudenaarde en kocht Nederlandstalige boeken en kookboeken.

In de Mediamarkt en bij Albert Heijn aan de Ghelamco Arena, stelde ik vast dat producten en prijzen overal gelijk zijn. Waar zijn de jaren dat je voor een broodje kroket of zoute drop nog echt naar Nederland en voor verse lavendelhoning nog echt naar Frankrijk moest?

Akkoord, voor een heerlijk vers gebakken brood of voor de uitgebreide keuze bij de slager kom ik graag naar België, maar voor super verse groenten ben ik het liefst op de markt in Boulogne:)

Ik woon in twee huizen en voel me in allebei even ‘thuis’. Ik leef in twee landen en ben in beide landen op mijn gemak. Een grote luxe:)

Parijs, ik kom eraan!

Liefs,

IMG_0599