God, please exist…

CTukshqVEAAZdHX

U hebt het gemerkt, het was de laatste maanden enorm stil hier op de blog. Ik heb enkele maanden geleden Parijs tijdelijk een beetje de rug toegekeerd. Te warm, te druk, teveel smog, te weinig warmmenselijke contacten, noem het op en het was een reden voor mij om iets vaker in Vlaanderen te vertoeven.

Ook vrijdagavond was ik in België. Pat was op zakenreis, dus ik kon vrij snel bezorgde vrienden en familieleden geruststellen. Maar ik vraag me af: Waar waren de beschermengelen van de vele slachtoffers? Mensen zoals Pat en ik, mensen zoals u en ik. Mensen die hielden van muziek en lekker eten. Mensen die hielden van deugddoend gezelschap en die zich graag omringden met lieve vrienden. Ze zijn er niet meer, en vele ouders, broers, zussen en vrienden blijven verscheurd van verdriet en radeloos achter.

Er zijn ondertussen al heel wat (getuigen)verslagen neergepend, er is heel wat gepalaverd, men smijt ons met inzichten om de oren, iedereen op zoek naar het antwoord op de vraag ‘Waarom’? En, ik weet nu wel zeker, een geruststellend of voldoeninggevend antwoord is er niet. Komt er niet. Dus we moeten in onwetendheid, en voor een groot deel verslagen, weer verder.

Radeloos en angstig sluit ik me aan bij de woorden van Arno Hintjens: ‘God, please exist‘…

Weldra keer ik terug naar Parijs, vast en zeker, want de stad, eens ik er een tijdje niet ben geweest heeft toch een onweerstaanbare aantrekkingskracht. Het blijft de stad waar ik woon, de stad die me zoveel mooie dingen geeft. Maar het zal nooit meer hetzelfde zijn.

Nooit meer.

paris13nov.2

Liefs,

IMG_0599

Advertenties

5 thoughts on “God, please exist…

  1. Ja,Kathleen het is toch onwezenlijk wat er tegenwoordig allemaal gebeurt in de wereld. Het is toch wel angstwekkend en het is dat wat die smeerlappen, sorry voor dit woord, willen bereiken. Wij mogen ons daar zeker niet laten door overmeesteren door die angst maar niettemin is een mens er toch serieus mee bezig.

  2. Heel veel vragen spoken door ieders hoofd. Waarom? Hoe kan men mensen overtuigen om zo iets gruwelijks te doen? Hoe moet het verder? ….. . Vragen waarop we wellicht nooit een antwoord zullen krijgen en dat is misschien nog het meest beangstigend.
    Deze middag kon in mij een beetje troosten toen ik in de Colruyt boodschappen deed en dat er gevraagd werd om één minuut stilte te houden en het werd stil en je zag dat iedereen met hun gedachten bij de slachtoffers en hun familie waren. Toch een teken dat die aanslagen onze samenhorigheid niet zullen kapot krijgen.

    • Dat is waar Chris. Ook ik vond ondertussen al troost in menig herdenkingsmoment of in hartverwarmende gebaren van solidariteit en eensgezindheid. Er is helaas nog een lange weg te gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s