Luc De Vos, in memoriam

koningen-van-de-festivalzomer_100_1000x0

Veel mensen in het Gentse en ver daarbuiten zullen zich nog lang herinneren waar ze waren en wat ze deden op het moment dat het nieuws doordrong dat Luc De Vos was overleden. Dat is niet anders in het ‘verre’ Parijs. Plots is Parijs heel ver weg van Vlaanderen, meer bepaald van Gent. Ik had er heel wat voor over gehad om deze ochtend op het Sint-Baafsplein te staan op het moment dat de beiaard er ‘Mia’ speelde.

Ik zat gisterenavond in het restaurant Comme Chai Toi, aan de oevers van de Seine, pal rechtover de Notre Dame toen het nieuws ons bereikte. Niks deed vermoeden dat de gezellige avond een voor altijd droeve herinnering met zich mee zal dragen. Pat zag het nieuws heel toevallig langskomen op de smartphone. En plotsklaps bleef de tijd heel even stilstaan.

Luc De Vos? De échte? Die van Gorki?‘ probeerde ik met een dikke krop in de keel nog uit te brengen. Helaas met de gevreesde bevestiging als antwoord.

Deze ochtend was het een beetje onwezenlijk wakker worden. Neen, ik had het niet gedroomd. Op de radio opnieuw de bevestiging. En een complete uitzending gewijd aan de Wippelgemse zanger. Wippelgem… zusje en ik hebben er hilarische herinneringen aan. Een ontiegelijk klein dorp in de schaduw van Gent, waar te gekke festiviteiten plaats hebben.

Ik ken Luc niet persoonlijk, tuurlijk niet. Het enige dat ik al enkele keren voor de man heb mogen betekenen zijn kopjes koffie uitschenken, pintjes tappen of hem begeleiden naar het restaurant op Zeverrock. Hij was een zeer graag geziene gast in ons backstage café.

Luc was backstage, ook op de laatste editie van Zeverrock, bijna onzichtbaar aanwezig. Had naar mijn gevoel altijd iets droevigs over hem heen. Zo droevig soms dat ik steevast de neiging kreeg extra goed zorg te dragen voor de man. Er was vast iets aan de hand. Misschien had hij wel hoofdpijn, of buikpijn. Je zal het maar voorhebben, zo vlak voor een optreden. En elke keer opnieuw verraste hij door, luttele momenten nadien, het podium op te springen als een beest. In volle vorm, zingend alsof zijn leven ervan af hing, springend met een energie die even ervoor ver, heel weg leek.

Na het optreden mochten we hem opnieuw verwelkomen in de backstage. Een zachte handdoek voor het overtollige zweet, een verfrissend drankje, een zitplaats en rust. Dat boden we hem en hij vond dat fijn, denk ik. Een nauwelijks hoorbare ‘dankuwel’ als hij het gevraagde drankje aangereikt kreeg. Het klinkt nog steeds na in mijn oren.

Ik ga die fijne herinneringen blijven koesteren. En ik ga een boek van hem lezen. Misschien kan ik op die manier de verschrikkelijke waarheid nog even veraf houden. Nog even ontkennen. Heel even, alstublieft…

Ik hoop dat zijn gezin en zijn naasten in de eerste plaats, maar ook zijn vele muzikale vrienden en zijn vele fans heel veel troost mogen vinden bij elkaar. Volgende editie van Zeverrock zullen er zoals gewoonlijk kaarsen staan op onze toog. Maar ééntje zal extra schitteren, eentje speciaal voor hem.

Liefs,

Advertenties

6 thoughts on “Luc De Vos, in memoriam

  1. Mooi geschreven Kathleen. Ik begrijp je gevoel heel goed. Ik heb hem ook een paar keer backstage mogen ontvangen en dat was inderdaad iedere keer fijn. Hij had totaal geen last van sterallures of grillen. Hij was altijd vriendelijk en sympathiek. Ik loop reeds de hele dag een beetje verloren en hier in Vlaanderen lijkt het een beetje alsof iedereen een deeltje van zichzelf is verloren.

    • Hi Rik, ik zag op de Belgische nieuwsberichten dat Gent vandaag in een grijze mist was gehuld. Alsof alle elementen meetreuren.
      We zullen onze herinneringen koesteren, en we gaan blijven genieten van de keigoede nummers die hij maakte.
      Een heel lieve groet vanuit een vandaag ook heel grijs Parijs.

  2. Ja, Kathleen een mooie hommage aan Luc, ik wist niet dat jij het geluk gehad hebt om hem toch wat van nabij te leren kennen, Luc is immers een broer van iemand die bij mij gewerkt heeft in de verbrandingsinstallatie.Deze broer vertelde eigenlijk heel weinig over Luc, misschien wel omdat Luc een nakomertje was want die broer waarover ik het heb is Emiel De Vos en ik denk dat die nu wel ver tegen de zeventig jaar is, hij is altijd kraandrijver bij ons geweest dus die schilden in leeftijd toch zo’n 18 jaar. Ik vond dat er in Luc inderdaad precies iets droevig schuilde, niettemin kon hij wel altijd plezant uit de hoek komen maar achter deze plezante noot schuilde toch een zekere droefheid, ik zou ook zijn boeken eens willen lezen, misschien dat we dan wat meer te weten komen, maar misschien ook niet. Ik las vandaag ook dat hij heel moeilijk de dood van zijn mama heeft kunnen verwerken, misschien speelt dit wel allemaal mee en ik las ook dat hij nu gestorven is op de sterfdatum van zijn papa,en op de verjaardag van zijn zoon… toch heel bizar!

  3. Hi Hans, da’s ontzettend lief:-)
    Luc De Vos was frontman van de Vlaamse rockgroep Gorki, en heel geliefd in Gent en bij uitbreiding in gans Vlaanderen.
    Ik mocht hem een paar keer ontmoeten tijdens Zeverrock, een muziekfestival waar ik vrijwilliger ben om backstage de artiesten te voorzien van een hapje en een drankje.
    Lieve groet!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s