Woensdagochtend

Woensdagochtend, ik ben al vroeg opgestaan want er is markt vandaag.

Het allerlaatste boek van Pascale Naessens biedt weer een keur aan kleurrijke en verleidelijke recepten die ik maar al te graag uitprobeer, dus er is koopinspiratie in overvloed:)

Onderweg kom ik de gestage stroom van trouwe ‘nounou’s’ tegen (dat zijn de Parijse nanny’s). Veelal Afrikaanse, Turkse of Marokkaanse vrouwen met vele blonde peuters bengelend aan hun hand en aan hun rokken of slapend in de kinderwagen. Samen trekken ze, net als ik, naar de markt, onderweg altijd druk telefonerend, altijd.

Als de ene nounou een andere nounou tegenkomt wordt het telefoongesprek abrupt afgebroken, er wordt gezoend, gelachen en joviaal gebabbeld in een taal die ik niet begrijp. Ik beeld me in dat ze elkaar vragen hoe het met de andere gaat, of de werkgevers correct zijn en of ze al weten wat ze gaan klaarmaken straks. Onderwijl blokkeren ze het ganse voetpad met de kinderwagens. Het gekke is dat dit soort ontmoetingen bijna altijd op dezelfde plek gebeurt. Ik anticipeer ondertussen en steek ruim bijtijds de straat over, waar een vlottere doorgang mijn wandeling naar de markt makkelijker maakt (op voorwaarde dat er dan geen auto op het voetpad staat, wat in Parijs een doodnormale zaak is).

Eerst nog snel even naar de biowinkel voor extra vierge olijfolie. Twee flessen dan maar, want ik kan niet kiezen tussen een fles ‘douce’ of een fles ‘corsé’. Zal allebei wel van pas komen. De zachte voor de warme recepten en de stevige voor de salades. Een van de twee zal deze middag al geproefd worden.

IMG_0477

Op de markt zelf was het deze ochtend rustig. De marktkramers zijn terug uit vakantie, maar moeten precies nog even proefdraaien. Ze keuvelen gemoedelijk met elkaar, de klanten worden na een lange vakantieperiode hartelijk begroet en de koopwaar wordt met een gezapig tempo mooi geëtaleerd.

Mijn vaste groenten-en fruitman ziet me al van ver aankomen en roept me luidkeels toe: ‘Aaaach, ma belle maman!!!! Ca fait longtemps qu’on s’est vu!?‘ Ik lach hem vriendelijk toe. Mensen draaien zich nieuwsgierig om. Ze willen de schoonmoeder van de groentenman wel eens bekijken. Sinds hij ons Mop heeft gezien heeft mijn groentenman zich in het hoofd gehaald dat ik, vroeg of laat, zijn schoonmoeder wordt. En dat mag iedereen weten, vindt hij.

Bon, ik plaats zoals gewoonlijk een fameuze bestelling (groenten en fruit staan hier hoog op onze weekmenulijst) en neem uitgebreid afscheid, nadat ik heb moeten beloven dat ik Mop gauw nog eens naar Parijs haal.

Op de terugweg kan ik over de ganse afstand het voetpad volgen, een zeldzaamheid. Geen keuvelende nounou’s, geen vrachtwagens of auto’s op de stoep. Wel tientallen ambtenaren voor de noodzakelijke rookpauze. Honderden peuken op de grond, maar dat belemmert me niet om door te stappen. Het is alleen frustrerend dat ze blijven volharden in het bevuilen van de pas heraangelegde stoep.

Thuisgekomen ligt Chopintje me aan de deur op te wachten. Het manneke is hondstrouw en verwelkomt me alsof ik drie maanden op wereldreis was. Ik ga hem vandaag extra in de watten leggen, want morgen moet hij naar de dierenarts voor de gevreesde castratie. Morgen mag u mij zo af en toe een bemoedigend berichtje sturen, want ik zal verloren lopen, wees daar maar zeker van. Morgen is geen vitaminerijke groente- of fruitsoort opgewassen tegen mijn ongerustheid en angst. Rust zal ik pas hebben als hij weer veilig en wel thuis op mijn schoot ligt.

Liefs,

IMG_0599

 

Advertenties

3 thoughts on “Woensdagochtend

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s