We krijgen een Heilig Birmaantje, en hij mag bij mij op bed:)

In de Franse hoofdstad leven wij al twee jaar lang zonder de warme, gezellige knuffelmomenten van en met huisdieren. In een miljoenenstad als deze en op een betrekkelijk kleine woonoppervlakte leek het aanvankelijk geen goed idee om gezelschapsdieren in huis te nemen.We zijn het nochtans gewend om ons leven te leiden in de liefdevolle aanwezigheid van hen. De poes moest bij Mop in België blijven en Zara, onze lieve labrador woont nu bij zussie. Ze slijt daar haar zeer ‘oude dag’ (Zaar wordt 14 in juni), en gelukkig kunnen wij zo af en toe eens bij haar op visite, altijd een fijn moment.

Ik startte, na zeer lang twijfelen, aarzelend een zoektocht op het wereldwijde web naar raskatten die wél geschikt zijn om binnenshuis te houden. En die zijn er. Tot mijn grote vreugde:)

Het heeft vervolgens maanden geduurd om manlief ervan te overtuigen dat ik het gemis niet langer wou ‘verdragen’. Ik gebruik hier met opzet het woordje ‘wou’, want ik kon het natuurlijk wel, maar ik wilde eigenlijk niet meer. Thuiskomen en niemand die op je zit te wachten, koken en niemand die aan je voeten ligt, slapen en geen ‘ronronnement’ (het veel mooiere Franse woord voor ‘spinnen’) van een poezel met hoog welbevinden naast je hoofd. Saaie boel vind ik het maar, zo zonder enig beest in huis.

En toen werd op 10 januari  in Orsay een nestje Heilige Birmanen geboren. En toen las ik dat Birmanen zéér geschikt zijn als binnenhuiskat, en toen namen we een afspraak met de fokker om eens kennis te maken. Tot mijn grote vreugde nam Pat een optie op een katertje. En plots, als door een bliksemschicht getroffen, was ik helemaal enthousiast: voor het katertje en voor den Pat die het ineens mogelijk maakte.

Eindelijk zal ik weer zorg kunnen dragen voor een lief klein wezen. Eindelijk hoef ik niet meer alleen te slapen als manlief in China zit, eindelijk kan ik mijn vrije momenten weer op en top genieten van kroelmomenten op de bank…eindelijk.

Ik kan amper wachten…

Einde maart is het zover. Dan komt poes bij ons wonen. Ondertussen koop ik me suf aan allerlei leuke spullen voor het manneke: een grote krabton, een overdekte kattenbak en vrolijke eetkommetjes.

Poezel1

Het poezelke heeft nog geen naam. Wel op de stamboompapieren, daar wordt het Julius, want zijn naam moet met een J beginnen. De roepnaam, daar zoeken we nog even naar. Ik mag de naam kiezen van Pat, maar als ik (naar mijn mening) best creatieve namen voorstel, stuit ik keihard op een ‘neen’… Dus ik zoek nog even verder;)

U kan alvast even kennis maken met onze nieuwe huisgenoot:

Amper één week oud, en nog helemaal wit:

IMG_1956

Zijne papa:

IMG_1959

De mama:

IMG_1961

En onze kleine dreumes, bovenaan op de foto, een kleine 4 weken oud: (aan het staartje zie je geleidelijk aan de kleuring komen. Het zal een crèmekleurige jongeling worden)

DSC_0575

U begrijpt het, hier zit een ongeduldig baasje verwachtingsvol af te tellen tot het eindelijk eind maart is.

Liefs,
naamloos naamloos naamloos

IMG_0599

Advertenties

6 thoughts on “We krijgen een Heilig Birmaantje, en hij mag bij mij op bed:)

  1. Gelijk heb je Kathleentje, ik ben ook vaak alleen thuis en dan is er gelukkig Victor, onze Golden Retriever, die mij altijd warm verwelkomt en waarmee ik een ‘klapke’ kan doen!

    • Hmmm, de voertaal, daar hebben we eerlijk gezegd nog niet over nagedacht. Het ukkie wordt momenteel door de fokkers louter in het Frans gesocialiseerd, bij ons zal het, grote kans, in het Nederlands verder gaan… Tenzij snoezepoes het waagt om zijn nageltjes in mijn zetels te zetten, dan schiet ik gegarandeerd in een ‘Franse Koleire’ 😉 xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s