Het Krekelvriendenboeket – epiloog, in memoriam

Lieve vrienden, het moet me toch even van het hart…

Waar in godsnaam bevindt zich ‘Den Boekee’?

Na er maandenlang liefdevolle zorg aan te hebben gegeven, nadat het kleurrijke allegaartje me wekenlang begeleidde op mijn trips in en rond Parijs, nadat het boeket onze woonkamer een hele poos opfleurde, ben ik er op een of andere manier enorm aan gehecht geraakt…

En nu is er die stilte, pijnlijk en bij momenten onverdraaglijk. Omdat ik niet weet waar ie is, bij wie, in welke omstandigheden… Het doet verdriet.

Ik weet dat snoodaards onder jullie bij momenten het boeket hebben weggestopt in een kastje onder den trap of het boeket ongeïnteresseerd bovenop de kleerkast hebben gegooid. Bij anderen vloog ie regelrecht een plastiekzak in, en nog anderen zijn erin geslaagd om ‘m te verstuiven met het aroma van toiletverstuiver, tsssssss….

Enfin, ik deed, zoals een goed verslaggever het betaamt, hier en daar al navraag. Ik weet uit goede en betrouwbare bron wél dat het boeket ondertussen al een nieuwe (gelukkige?) eigenaar heeft. Ik weet alleen niet met zekerheid wie dat is. Daarover houdt men de lippen in De Krekel stijf op elkaar, hoewel ik ondertussen een donkerbruin vermoeden heb.

Ik neem hierbij de vrijheid om me even persoonlijk te wenden tot de nieuwe eigenaar: Beste mevrouw, Beste meneer, o wee als u het boeket niet met liefdevolle zorg omringt! O wee als u het niet koestert en meeneemt op uw dagdagelijkse uitstappen. O wee als u het boeket niet op de meest comfortabele plaats bewaart. Voor een boeket is dat dus logischerwijs in een mooie vaas prominent op de salontafel!!! Mijn pen zal scherp, zonet messcherp zijn als ik weet krijg van verwaarlozing of erger nog: regelrechte mishandeling.

En, last but not least, zou u me erg gelukkig maken mocht u zo af en toe een verhaal schrijven. Over uzelf en het boeket. Over de plaatsen waar u samen bent geweest, over de plek die u liefdevol aan het boeket hebt gegeven in huis, over de intieme koestermomenten samen…

Dat is toch, werkelijk waar, het allerminste wat u kan doen.

Deze stilte is onverdraaglijk….

Met lieve groet, en een warme gedachte naar elke bloem en elk blad in ‘Den Boekee’,

IMG_0599

Advertenties

4 thoughts on “Het Krekelvriendenboeket – epiloog, in memoriam

    • Aha!!!!!!!!!!
      Moet ik den boekee toch bij jullie in de buurt zoeken?
      Lol….. Kristien, allez vooruit, kruip in je pen!!! Stel mij gerust over het welzijn van den boekee!
      Ik zal u kweenie hoe dankbaar zijn;)

    • Oei Wim en Kristien, jullie hebben een belangrijke taak: Kathleen gerust stellen dat de bloemekee goed verzorgd wordt of toegeven dat zij ergens in een donker hoekje weggestopt is tot jullie ervan af zijn.

  1. Lieve Kathleen,
    Geen nood en zeker geen treurnis want de krekelbloemekee is in goede handen. Waar kon hij na zijn Parijs avontuur beter zijn dan in de Oostakkerse rust en in de bekwame handen van Wim(je weet wel mijnheer de directeur) en zijn eega Kristien. Of de bloemekee de directeurswoning of de school zal opsmukken dat wordt een verrassing …. misschien zal de bloemekee alle schooldagen de reis huis – school en omgekeerd meemaken.
    Ik ben ook benieuwd en samen met jou hoop ik dat de gelukkigen ons via mail en zeker via enkele foto’s ons laten meegenieten van de levensweg van de krekelbloemekee.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s