Les Tuileries, un dimanche

Vorige zondag deed de zon haar uiterste best, en wij dus ook:)

Een metroritje met lijn 9 naar Roosevelt en dan overstappen op lijn 1 tot aan Les Tuileries, een aangenaam, groot en drukbezocht park tussen het Louvre en de Champs-Elysées…

Als je de metrotrap van de halte ‘Concorde’ bovenkomt, kan je meteen de trapjes links nemen en het park binnenwandelen:

IMG_1185

En we waren duidelijk niet de enigen die dit idee hadden. Van overal kwam men uit z’n holletje gekropen. Als Parijzenaars de zon zien dan worden de parken overrompeld, kinderen halen emmertjes en schepjes boven, te lezen boeken worden van onder het stof gehaald, de portemonnee wordt gevuld met klein geld voor een ijsje en de zonnebril gaat op de neus.

IMG_1186 IMG_1190 IMG_1193 IMG_1195

En wat die meneer kan, dat kan ik dus ook;)

IMG_1198

Van mensen, zon en park worden we vrolijk.

IMG_1199

Zelfs de elegante beelden zetten hun beste beentje voor, en de duiven zoeken (beetje vroeg, maar kom) wat verkoeling in het vijverwater.

IMG_1204

Ik voel een hongertje opkomen, dus de menuborden worden gretig en ietwat ongeduldig bestudeerd.

IMG_1205

We aten uiteindelijk niet in het park zelf maar wandelden verder via het Place Royale, naar de Gallerie Vivienne, een overdekt straatje met voornamelijk excentrieke en peperdure winkeltjes. Net buiten de gallerie zit het restaurant ‘Bistrot Vivienne’, met een terras in de zon:) Deze werd het dus.

IMG_1207

Aan het tafeltje naast ons kwamen algauw twee Australiërs zitten, waarmee we heel snel in gesprek kwamen. Zij Krissy en hij Mike, twee jonge zestigers die 6 weken lang door Parijs trekken. Ze ontwijken nu al drie jaar lang elke winterperiode. De zomers vertoeven ze in Australië en als het daar begint te winteren komen ze naar Europa. ’t Is eens iets anders…

Hij is professor in waterbeheer en zij is journaliste. Hij is een ‘stille’ en zij tatert erop los.

Hij zag aan mijn snoet dat ik goed Frans kon praten, want ik had ‘er de wangetjes voor‘:) Lol…. Dat heeft nog nooit iemand tegen me gezegd, ik moest eerst een beetje lachen. Maar Krissy bevestigde het compliment van haar man. Als baby leer je je moedertaal te spreken en je ontwikkelt dus logischerwijs andere spieren in je gelaat als je Nederlands en Frans praat dan wanneer je pakweg Engels zou spreken. Daarom dat Engelstaligen zoveel moeite hebben met het correct uitspreken van Franse woorden, ze hebben niet de juiste spiertjes ontwikkeld in hun kindertijd… En ik dus wel, dat zie je aan mijn wangen:) Hihi…

Om het nu eens in het Engels te zeggen: ‘That makes sence!’ Deze uitleg houdt steek en lijkt me heel aanvaardbaar. Alleen had ik er nog nooit op deze manier over nagedacht.

Bon, we hebben kaartjes met namen en mailadressen uitgewisseld en misschien gaan we met Krissy en Mike nog wel eens iets eten. Dat wordt geheid een gezellige avond. Franse en Engelse wangen voor de gesprekken en Belgische en Australische monden voor het kauwen…. 🙂

Liefs,

IMG_0599

Advertenties

2 thoughts on “Les Tuileries, un dimanche

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s