De Parisiens begrijpen…

Koffie, een ‘Chausson de Pomme’, mijn laptop en I Muvrini op de achtergrond. Meer heb ik niet nodig om een boompje op te zetten over ‘De Parijzenaar’.

IMG_1022

De Parijzenaars schrijven zelf heel graag over hun eigen bizarre, bij momenten onverstaanbaar gedrag, want degene die van het Parijse gedrag nog het meeste last heeft is … de Parijzenaar zelf. Boeken zijn over dit onderwerp al vele malen over de toonbank gegaan.

De Parigot heeft de naam onverdraagzaam te zijn. In de TripAdvisor classificatie van minst vriendelijke steden staat de stad op de 33ste plaats van in totaal 40. Geen resultaat om fier over te zijn, en de Parijzenaar weet dat. Minder fraaie kantjes als: altijd gehaast, gestresseerd, blasé, arrogant, vullen het lijstje aan. Clichés weliswaar, maar wat is daar nu van aan?

Anekdotes zoals: ‘De kans dat je aangevallen wordt als je iemands metrokaart die op de grond viel, wil oprapen is in Parijs zeer groot‘, bevestigen al te gemakkelijk deze slechte reputatie.

Een verklaring kan gevonden worden in de stad zelf. Parijs is al bij al niet groot. Honderd en vijf vierkante kilometer (New York is 1214 vierkante kilometer groot). Maar Parijs is wel een van de meest dichtbevolkte steden in Europa. Resultaat: Dat botst! Boulevards stroppen dicht, je staat millimeter aan millimeter met medereizigers in de metro, je moet urenlang in de file staan wil je een museum bezoeken, en een wandeling langs het voetpad ontaardt al gauw in een survivaltocht van hoog niveau.

Verklaring 1: Parijzenaars geven de indruk steeds opgejaagd te zijn. Maar eigenlijk hebben ze een heel bijzondere manier ontwikkeld om op de kortst mogelijke tijd van punt A naar punt B te stappen, zonder om te kijken, zonder te botsen, obstakels ontwijkend, of dat nu mensen, dieren of dingen zijn. Hiermee begint en eindigt de dag van de Parijzenaar: een hallucinant ballet over de voetpaden en straatstenen, zonder ook maar één seconde tijdverlies. Hierom wordt dus ook het rode licht door voetgangers consequent genegeerd.

Gevolg: Als je hen, op deze absurde survivaltocht, onwetend en vriendelijk de weg vraagt krijg je een soort van grom, want hiervoor heeft de Parijzenaar dus echt geen tijd, en je verstoort de prettige cadans waarin hij of zij zich bevond. Niet doen dus!

Verklaring 2: Parijs is de stad bij uitstek voor prachtige architectuur, reusachtige monumenten, bijzondere musicals, vrolijke theaterstukken, fascinerende musea en nog veel meer. De Parijzenaar hoeft maar de voordeur uit te stappen en hij bevindt zich temidden in een gigantisch bad cultuur of Cultuur (met grote C). Als hij dan een beetje blasé overkomt door meewarig te reageren op andere musea of buitenlandse culturele initiatieven kan u hem dat absoluut niet kwalijk nemen. De Parijzenaar vertoeft nu eenmaal in de stad waar quasi altijd het beste van het beste te beleven is…

Verklaring 3: Dat de Parijzenaar zijn haast-ende-spoed gewoon verderzet in de auto is logisch. Als je in Parijs iemand voorlaat aan een kruispunt ben je de pineut en sta je vast en zeker anderhalf uur stil. De kunst is supersonisch snel te wezen en elk piepklein gaatje dat ontstaat dicht te rijden. Parijs is veel te snel en te spannend om er lang stil te staan.

Verklaring 4: In Parijs hebben de bewoners kleine trucs ontwikkeld om het jachtige leven zo vloeiend mogelijk te laten verlopen. Zo is er de algemene regel dat je rechts plaatsneemt op de roltrap als je stil blijft staan en dat je de linker helft vrij laat voor de gehaaste medemens. Tienduizenden nietsvermoedende toeristen weten dit niet en staan doodleuk stil op de linkerhelft van de trede.

Gevolg: boze blikken en in het slechtste geval een duw in je rug.

Een andere truc is de cocon waarin een Parijzenaar op straat zich opsluit. Tientallen keren per dag wordt je persoonlijke zone hier brutaal aangerand. Dus is het helemaal niet zo gek dat mensen zich hier onderweg opsluiten in een soort miniluchtbel. Tijdens deze intense momenten draagt de Parijzenaar het liefst een XXL hoofdtelefoon, kwestie van de cocon rondom zich zo aangenaam mogelijk te maken.

Betekent dit dat we medelijden moeten hebben met de inwoners van deze stad? Geenszins! Geen volk dat zichzelf zo goed kent als de Parigot zelf. Ze herkennen zich graag in de vele clichés, en vluchten tijdens het weekend graag naar ‘la province’. Daar zijn de mensen vriendelijk, behulpzaam en aardig, daar wordt een beetje trager geleefd. De Parisien komt er tot rust en laat zijn bovennatuurlijke gave om zich steeds te haasten even links liggen.

Ik leer ervan te houden, van de Parijzenaars, maar er zelf eentje worden lukt nog niet meteen. (Al moet ik toegeven dat ik totaal niet meer wacht op het groene licht aan het voetpad. ‘Go with the flow’ is mijn leuze nu!! :)

Liefs,

IMG_0599

Advertenties

5 thoughts on “De Parisiens begrijpen…

  1. Inderdaad, een bizar volkje…
    Hier in Groot-Zevergem leven de mensen net iets anders. Maar toegegeven, we hebben hier ook geen drukke avenues of hoogCulturele musea…
    Toch weet je ze me te boeien, die Parisiens. Tijd dus om mijn cursus sociologie weer boven te halen en de proef op de som te nemen. Is dat een goede reden om nog eens af te komen, of lijkt dit ver gezocht?

  2. maar kathleentje, heb je dit stukje uit een of andere gids gehaald ofzo?
    indien niet : waaaaaaaaw, wat kan jij goed schrijven zeg!!!

    • Hihi, neen dit staat niet in een of andere gids Anneke. Dit stukje is geïnspireerd op een artikel dat ik las in een tijdschrift en waarover ik nadien met de kapster een gesprek had. Het was een heel leerrijk en plezant gesprek:-) xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s