Qui a le droit?

Vandaag speelde dit lied van Bruel weer op de radio.

Bij de zinnen: ‘On m’avait dit que les hommes sont tous pareils, y a plusieurs dieux, mais y’ a qu’un seul soleil. Oui mais, l’ soleil il brille ou bien il brûle, tu meurs de soif ou bien tu bois des bulles...’ krijg ik altijd wel een prop in de keel. Onrecht op de wereld, het is een vaak voorkomend thema, en het blijft voor emoties zorgen.

Ook de opvoeding van kinderen tot gelukkige volwassenen is voor Bruel vaak een thema waarover kan en mag gezongen worden. De mooie kanten ervan, maar ook de vele zeer herkenbare vragen en onzekerheden die ouders hebben mogen de revue passeren. En wie durft beweren dat het pad naar gelukkige kinderen en kleinkinderen steeds bezaaid ligt met rozen? Ikke niet…

Geen lied waar je meteen pompiedomvrolijk van wordt, maar o zoveel mooie woorden in deze tekst. En zo af en toe doet het gewoon deugd om hier even bij stil te staan, om dan weer verder te gaan, vrolijk en gelukkig, dat wel:)

Luistert u even mee?

On m’avait dit : “Te poses pas trop de questions.
Tu sais petit, c’est la vie qui t’ répond.
A quoi ça sert de vouloir tout savoir ?
Regarde en l’air et voit c’ que tu peux voir.”

On m’avait dit : “Faut écouter son père.”
Le mien a rien dit, quand il s’est fait la paire.
Maman m’a dit : “T’es trop p’tit pour comprendre.”
Et j’ai grandi avec une place à prendre.

Qui a le droit, qui a le droit,
Qui a le droit d’ faire ça
A un enfant qui croit vraiment
C’ que disent les grands ?

On passe sa vie à dire merci,
Merci à qui, à quoi ?
A faire la pluie et le beau temps
Pour des enfants à qui l’on ment.

On m’avait dit que les hommes sont tous pareils.
Y a plusieurs dieux, mais y’ a qu’un seul soleil.
Oui mais, l’ soleil il brille ou bien il brûle.
Tu meurs de soif ou bien tu bois des bulles.

A toi aussi, j’ suis sur qu’on t’en a dit,
De belles histoires, tu parles… que des conneries !
Alors maintenant, on s’ retrouve sur la route,
Avec nos peurs, nos angoisses et nos doutes.

Qui a le droit, qui a le droit
Qui a le droit d’ faire ça
A des enfant qui croient vraiment
C’ que disent les grands ?

On passe sa vie à dire merci,
Merci à qui, à quoi ?
A faire la pluie et le beau temps
Pour des enfants à qui l’on ment

Liefs,

IMG_0599

Advertenties

8 thoughts on “Qui a le droit?

  1. Je had zeker wel gedacht dat ik zou reageren.. als groot Bruel -fan 🙂 Na aan mijn hart, dit nummer, ik ken het “par coeur” om persoonlijke redenen: ik werk al meer dan 30 jaar op een basisschool in een achterstandswijk van Rotterdam als “kleuterjuf” ; bij de kleintjes ligt mijn hart en ik weet als geen ander hoe het is als je wiegje toevallig op een minder aangename plaats heeft gestaan.. het gesol met kinderen, de armoede, de pech als je ouders uit een ver buitenland hier hun geluk hebben gezocht, maar totaal niet toegerust zijn voor een leven in onze prestatiemaatschappij..
    Noem het maar op, ik weet er alles van, dagelijkse kost.
    Ook ik put mijn vreugde en mijn optimisme uit het idee, dat ik toch iets kan betekenen, misschien zelfs een positieve inbreng in hun leven kan hebben..

    Een lieve groet!

    • Hi Renée, we hebben meer gemeen dan we zo op het eerste zicht zouden denken. Na jarenlang als verpleegkundige te hebben gewerkt heb ik enkele jaren geleden de studies voor leerkracht aangevat.
      Ondertussen heb ik een zestal jaren met heel veel plezier les gegeven. Zowel aan kinderen uit kansrijke als kinderen uit kansarme milieus.
      Vandaar waarschijnlijk onze voorkeur voor dit nummer van Bruel.
      Kinderen laten opgroeien tot gelukkige mensen, er is niks mooiers, ondanks de vele zorgen, onzekerheden en twijfels.
      De verhuis naar Parijs heeft ervoor gezorgd dat ik even niet meer voor de klas sta, maar wie weet kan ik ooit de draad weer oppikken:)
      Lieve groetjes terug!

  2. Wat leuk! Eigenlijk vind ik dat niet zo gek.. Ik heb al vaak toevallige ontmoetingen met mensen gehad ( op campings en zo) die dan ook in het onderwijs bleken te werken. en dat terwijl ik totaal niet praterig ben. Ik zoek de contacten niet op. als ik dan toch ergens op reageer, zoals op dit blog bijv.. zal dat toch wl komen omdat je onbewust iets herkent.. zoals wij op school zeggen: gevangenisboeven herkennen elkaar, en schoolfrikken ook..
    Wat ik heel bijzonder vind is de combinatie zorg- onderwijs.. Dat kom je niet zo vaak tegen. ik heb verschillende vriendinnen die in de zorg werken en die stuk voor stuk zeggen: wat jij doet, dat zou ik niet kunnen. Daar zou ik gek van worden. Terwijl ik stiekum hetzelfde van hun beroep denk.. 🙂

    • Ach, ik hoorde het ook heel vaak: ‘Van de zorg naar het onderwijs?’ Wat een stap! Maar weet je, eigenlijk is er niet eens zoveel verschil in mijn ogen. Het gaat in beide banen om zorg dragen en ‘graag zien’. Of dat nu patiënten zijn met hun specifieke noden of leerlingen met leerproblemen. Beide hebben nood aan een luisterend oor, degelijke begeleiding en lieve aandacht…

  3. ha dames,
    heerlijk om medestanders (toevallig?) tegen te komen… ik vind qui a le droit zooo ontzettend mooi.. kippenvel, iedere keer weer. Kijk samen met mijn zus uit naar het concert van Patrick in Brussel….
    geniet! Elize

  4. Dag Kathleen!
    Moest aan je denken afgelopen zaterdag.. ik was in Bercy en dacht: ergens op de tribunes in deze gigantische zaal zit een vlaamse parisienne met haar man.. Ik stond op de tweede rij, vlak voor de microstandaard in het midden in de fosse debout. Heb alles dus van heel dichtbij kunnen meemaken. Een geweldig concert! Dat ik na afloop helemaal H.S. was deed daar niets aan af. Het valt niet mee om van half een ’s middags tot over elven ’s avonds “debout” te zijn..
    Hoe heb jij het ervaren?

    Een lieve groet!

    • Dag Renée!

      Lol… Ik was vast van plan om nog een blogje te schrijven over het optreden, maar het is er nog niet van gekomen…Het optreden was inderdaad ZALIG! Ik heb genoten van bij aankomst in Bercy tot wanneer ik al lang in bedje lag:) EN ik heb ook een warme groet naar beneden gestuurd, want ik wist dat jij daar ergens tussen stond:)

      Op de momenten dat iedereen recht ging staan deed ik lustig mee. Even schoot wel de gedachte door mijn hoofd: ‘als deze tribune het maar volhoudt’, maar er is nikske ingestort, gelukkig. Bruel kan zijn publiek bespelen en entertainen, dat staat vast!
      Ik luister nu nog vaker naar mijn cd’s van hem:)

      Enfin, een volgende keer ben ik er, als het even kan, weer bij, want ook manlief vond het een erg leuke en amusante avond!

      Een lieve groet, en wie weet tot ooit eens, ergens in Parijs,
      Kathleen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s