Ditjes en datjes, koetjes en kalfjes…

Na een heerlijk drukke maar super gezellige week in Vlaanderen zijn we gisterenavond weer veilig aangekomen in Parijs. Ik zeg ‘veilig’ want met de Parisiens achter het stuur op de Périphérique ben je eigenlijk steeds in gevaar. Ze steken links en rechts voorbij, motards steken hun middelvinger in de lucht als je hen niet meteen vrije ruimte geeft, rotondes worden agressief geblokkeerd, enz… Maar goed, ondertussen is Pat al een volleerd Périphériquerijder en laveert hij moeiteloos tot de uitrit waar wij wezen moeten: de ‘Porte de Saint Cloud’. Van de uitrit tot onze straat is het dan nog amper 10 minuutjes rijden.

Opnieuw zat de auto volgestouwd met volle zakken en dikke koffers. Ik neem me elke keer weer voor om niet meer met zoveel materiaal over en weer te reizen, maar het blijft bij een nobel voornemen. Ik ga steeds weer in de fout.

Een greep uit onze kofferbak: de kleine dikke koffer met winterkledij, de tas met de elektrische tandenborstels en de haardroger (we hebben niet àlles dubbel, dus die spullen gaan over en weer), de boeken die we aan het lezen zijn, mijn handtas met oplaadkabels allerhande en de Franse gsm (ik heb ook een Belgische, wat de telefoonkosten een beetje binnen de perken moet houden), de grote tas met de versgewassen en gestreken hemden en broeken die Pat in China droeg, die konden namelijk niet meer in de dikke koffer, de naaimachine die me zoveel plezier heeft gebracht, de boodschappentas met de aangekochte Ikeastofjes en de zoveelste boodschappentas met de naaiboeken die ik al verzamelde, de gigazak met de badkamerhanddoeken die ik thuis een kookwasje heb gegeven, de grote houten koffer met dure Chinese thee die Pat kreeg van de Chinese collega’s,  ….

Al dat gerief moet bij aankomst in het appartement dus ook weer twee liften ingesjouwd worden. In het appartement krijgt alles zijn eigen plekje. Ondertussen is het al dik acht uur en beginnen onze magen te knorren, dus de ovenschotel die we in Oudenaarde bij Culi’s kochten gaat de voorverwarmde oven in. Het kratje wijn dat Pat ook nog kocht wordt opengemaakt en onze glazen laten zich gretig vullen. Tijd voor ontspanning: lekker tafelen en nadien de zetel in voor een heerlijke film.

Dan is het bedtijd. We sliepen allebei als rozen en zelf zou ik nog tot 9u doorgeslapen hebben ware het niet dat de bovenbuurman, na wekenlang een nieuwe keuken te hebben geïnstalleerd (dacht ik, aan het lawaai te horen), nu ook heeft besloten om een nieuwe badkamer te plaatsen (denk ik opnieuw want er wordt boven ons opnieuw lustig getrild en geboord). Enfin, opstaan, een heerlijk lui ontbijt met de ‘aaipet’ erbij. Ik speel namelijk een simpel boerderijspel op dat ding en die koeien, kippen en varkens moeten bijtijds eten en drinken krijgen en de gewassen moeten geoogst worden. Een prima bezigheid voor bij het ontbijt dus. Verstandige mensen lezen dan de krant, of luisteren naar de radio, ik speel dus een spelletje;)

Om een uur of 10 huppakee naar de Carrefour, waar ik verse spullen kocht.

Pat is deze ochtend opnieuw vertrokken voor een tweedaagse ergens kweeniewaar in Frankrijk, maar ik vertik het om mezelf tijdens die dagen culinair te verwaarlozen. Ook al ben ik moederziel alleen (ocheere), vers gekookt zal er worden. De pas aangeschafte ingrediënten toverde ik om tot een lekkere herfstschotel. Het heeft gesmaakt:)

Afwas doen, keuken netjes aan de kant. Voor:

En na: …

… bed opmaken, snel stof afnemen (met excuses voor de meneer die ons op de duurzaamheidsbeurs laatst vertelde dat Swifferdoekjes enorm vervuilend zijn voor het milieu). Ik heb ze toch kwistig gebruikt meneer, ze zijn zooooo makkelijk en werkelijk al het Parijse stof gaat in die doekjes zitten, weg van mijn tafels en kasten. Heerlijk!

En nu is het dus al bijna 14:30u. Op de internetradio 2 hoor ik Adele zingen: ‘This is the end, hold your breath and count to ten…’ Ik zucht even diep, schenk mezelf een kop koffie in, haal de laptop uit de tas en installeer me aan tafel. Om te schrijven. Dat is alweer lang geleden en ik heb opnieuw allerlei verhalen in m’n hoofd. Die willen er nu uit.

Eerst de tekst in het klad. Dan nalezen, honderd keer als het moet, aanpassen, verbeteren, inkorten en/of verlengen. De foto’s erbij plaatsen en opnieuw herlezen. ‘Tegen een uur of 4 zal mijn blogje klaar zijn‘ denk ik luidop. ‘Dan publiceer ik het, hopelijk lees ik vanavond de eerste reacties.’

Mensen vragen me heel vaak: ‘Wat doe je godganse dagen daar in Parijs? Jou kennende, verveel je je niet???‘ Ik kan al deze mensen geruststellen, u ziet het zelf, mijn dagen vliegen voorbij, met ditjes en datjes, met koetjes en kalfjes. En ik geniet mateloos, van elk ditje en datje, van elk koetje en kalfje:)

Voor ik het weet heb ik nu weer veel meer zinnen dan ik aanvankelijk op papier wilde zetten. U merkt het: Zoveel bijzonders had ik eigenlijk niet te vertellen, maar de zinnen rollen toch uit mijn tokkelende vingers, en jullie glinsterende ogen dansen overheen mijn letters. Ik word daar blij van:)

Liefs,

Advertenties

10 thoughts on “Ditjes en datjes, koetjes en kalfjes…

  1. Bij het zien van de foto’s stel ik levendig voor hoe je op een stoel (of tafel) gaat staan om die foto’s zo uit de hoogte te kunnen trekken 🙂 (Zeker die 2de foto in de keuken, wat voor stunten heb je daar uitgehaald?)

  2. Op één of andere manier past u beeldscherm zeer goed bij dat doek 🙂

    Ik ben al benieuwd naar eventuele ‘toekomstige’ foto’s van mij op deze blog!!

    • Hei Anneke, zag je dat er zo’n kika of kakivrucht in de fruitschaal ligt? Vandaag gekocht en ondertussen heeeeel veel aan jou gedacht vaneigens:) Ik vond ‘m best wel lekker! xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s