Liefde voor de metro

De titel hierboven doet jullie vast wel even de wenkbrauwen fronsen. Mijn angst en afkeer van de metro is zo stilletjes aan omgeslaan in voorzichtige interesse, afstandelijke nieuwsgierigheid en met enige terughoudendheid zelfs bewondering. (OK, in de titel schrijf ik ‘liefde‘. Zover is het nog niet, maar een titel moet een beetje uitdagend zijn hé, anders leest geen kat de tekst;)

De Parijse metro inspireerde al vele schilders, schrijvers en andere kunstenaars. In de lange onderaardse gangen wordt muziek gespeeld en gebedeld. Rusteloze reizigers haasten zich van het ene station naar het andere, vakkundig de smalle poortjes passerend (waarin ik steevast blijf hangen met mijn handtas of mijn paraplu).

Er zijn heel wat mooie metroingangen van architect Hector Guimard. (Ik vraag me nu ineens af of de Guimardstraat in Brussel, waar die van ’t onderwijs zitten, ook genoemd is naar deze zelfde architect??). De authentieke art nouveau dakjes met de prachtig uitgewerkte bloemen en de sierlijke letters ‘Metropolitain’ zijn zo typerend voor het Parijse straatbeeld.

De metro, en dan heb ik het vooral over lijn 9, brengt me wekelijks, en soms dagelijks, naar allerlei leuke en interessante plekken. Daarin ligt echter niet zozeer de reden van mijn beginnende bewondering. Het gaat me vooral om wat je ziet binnen in de metro. Vaak zit ik er vrij lang op. Wij wonen aan het eindstation van ligne 9, wat betekent dat je snel een half uurtje metro voor de kiezen hebt als je naar het centrum wil. Tijd genoeg dus om mensen en mensjes te kijken…

Mijn galante man laat me nog steeds aan het raampje zitten, maar ik leerde ondertussen dus dat er aan de binnenkant veel meer te zien is dan aan de buitenkant:)

Een hele poos geleden zat ik eens ’s ochtends, op een doordeweekse dag, in de metro een beetje te dommelen. Twee jongeren stapten in, ik schatte hen jonge twintigers. Ze hielden een geopende fles champagne in de hand. Zelfs op dit ochtendlijke moment ging de fles vlotjes van de ene naar de andere mond. Om beurt een slokje uit de grote zware fles… moet kunnen. Ik sloeg het met enige verbijstering gade, maar niemand leek er zich verder om te bekommeren. De jongelui waren ook niet echt dronken, of gedroegen er zich toch niet naar. Enkele haltes verder stapten ze rustig uit. Ik denk dat hun fles, op enkele druppels na, zowat leeg was.

De meeste mensen stappen echter zeer gehaast de metro binnen en halen binnen de 3 seconden (ik heb het al honderden malen getimed) hun gsm boven. Er wordt wat ge-smst op die metro. Snelle vingers tokkelen op onzichtbare toetsenborden, duimen schuiven over schermen om te scrollen doorheen honderden muziekbibliotheken en op een continue basis wordt het  internet geraadpleegd voor het (zonder twijfel interessante) opzoekwerk. Steevast zit tijdens dit opzoekwerk een kauwgum in de mond.

Mensen kijken ook altijd vrij ernstig en zelfs een beetje boos tijdens hun dagdagelijkse metrorit. Alsof ze eindeloos piekeren, alsof de dagelijkse sleur steeds zwaarder gaat wegen. (en dat zal ook wel zo zijn denk ik).

Vorig weekend stapten een drietal muzikanten op in de wagon waarin ook ik zat. Ze gaven zomaar uit de losse pols, een miniconcertje ten gehore. Spontaan komt op mijn ‘toot’ dan een glimlach tevoorschijn. Dit vind ik altijd wel leuk, een onverwacht moment van luchtige vrolijkheid in het grijze metroritbestaan.  Nou, niet bij mijn mede-metroreizigers, die bleven boos, ongeïnteresseerd voor zich uit kijken. ‘Snel nog even mijn gsm checken, want misschien heeft iemand me tijdens de laatste 100ste-van-een-seconde toch een berichtje gestuurd‘, zie je hen gejaagd denken. Waarna hun gekwelde blik weer op slot gaat.

Ik zag al vele verliefde koppeltjes die de metrorit gebruiken om lekker sappige kauwgumpjes uit te wisselen, twintigers met oortjes in en een zeer uitgebreide albumcollectie die moet beluisterd worden, dertigers die nog snel even de dringende mails checken, veertigers met sjieke lederen boekentassen waarin ongetwijfeld belangrijke en supergeheime documenten steken, vijftigers met een leesboek en dito brilletje in de hand, zestigers die vaak in groep reizen en hierbij luid naar elkaar toeschreeuwen wanneer ze ‘eraf’ moeten, zeventigers die in de stress schieten omdat hun halte nadert en de afstand tot de deuren onoverkomelijk lijkt, … tachtigers zie je op de metro niet zo gauw…

Yves Montand zong het al:

‘Ce qui fait que Paris
Hier comme aujourd’hui
est toujours aussi beau
C’est l’METRO!’
 

Ik blijf het heerlijk vinden om hen gade te slaan, (vermoeide) metroreizigers allerhande. De authentieke Parisiens, de toeristen uit elk werelddeel, de werkende mens en de dolende mens, de shoppende madammen en hun verveelde meneren, de daklozen met of zonder huisdier, allemaal onderweg, allemaal met hun eigen verhaal.

Liefs,

Advertenties

6 thoughts on “Liefde voor de metro

  1. kathleentje, wat een super vlotte pen heb je toch. die teksten van jou zijn echte pareltjes!!!!!

    ps:de hemden zitten nu in mijn wasmachine hihi

    • En Anneke?? Zijn de plekskes eruit? Mocht dat niet zo zijn, dan kan ik volgende week wel keer komen meehelpen zulle met uwe was, ik neem nog contact met je op:) xxx (Spannend hé scheetje)

      • helaas pindakaas. die vanish is duidelijk geen tovermiddel dus zou ik graag willen gebruikmaken van je bijzonder welgekomen aanbod hihi

  2. Kathleentje, je bent een natuurtalent in het schrijven, het zou zo in een of ander blad kunnen verschijnen! Annetje, jammer van de vanish, blijkbaar zijn er in de ‘okselplekken’ gradaties en helpt het alleen bij de lichtere gevallen…..(hihi)

  3. Pingback: Guimard achterna | Ons Parijsavontuur

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s