La Madeleine

In het centrum van de stad, vlakbij de Champs-Elysées, ligt majestueus een Romeins ogende tempel. Het is ‘La Madeleine’, allesbehalve Romeins, maar een imposante katholieke kerk. De 52 zuilen die de kerk omgeven zijn van het Korintische soort (Weet u nog? Dorische, Ionische en Korintische had je). Mooi elegant versierde zuilen dus.

La Madeleine is een van de bekendste kerken van Parijs, en is opgedragen aan Maria Magdalena. Die Maria Magdalena heeft bij mij een streepje voor. In de bijbel komt ze niet erg vaak ter sprake, maar wel als een van de vrouwen die Jezus volgde op zijn tochten. In andere verhalen wordt ze weer beschreven als ‘vrouw van lichte zeden’ en  sedert ik ‘De Da Vinci Code‘ heb gezien en gelezen én verteld wordt dat ze de vriendin/echtgenote van Jezus is geweest, vind ik haar alleen maar interessanter worden. Dus een kerk in Parijs helemaal aan haar gewijd, die moest ik even binnen gaan.

De zware deuren aan de ingang zijn smal en hoog, helemaal bewerkt met allerlei bijbelse taferelen.

Ook de binnenkant is op zijn minst indrukwekkend te noemen:

La Madeleine staat in het duurdere deel van Parijs en men zegt dat hier op zondag ook het ‘duurdere’ deel van de Parijzenaars ter kerke komt. Mij zal je hier binnen op zondag tijdens de hoogmis niet zien, hoewel ik dol ben op kerken en er echt geen zal voorbij lopen zonder even naar binnen te glippen.

Ik hou van kerken. Als kleindochter van een ‘kerkenarchitect’ werd ik als jonge kleuter al op sleeptouw genomen door opa, kerken in en kathedralen uit. De zuilen bestuderen, het gipswerk beoordelen, achter het altaar piepen, gesprekken met de kerkfabriek over de prijzen volgen, discussies met dekens en priesters, de trapjes op, helemaal tot boven in de klokkentoren, dan nog even naar het orgel. Ik heb het allemaal gedaan, tientallen keren. En dan bij meneer pastoor achter een aperitief. Zo ging dat vroeger…

De frisheid die je overvalt als je binnenkomt, de vaak rijk beschilderde muren, de geur van wierook en mirre, de zalvende stilte, de bombastische orgelmuziek die je maag doet trillen, het ‘sacrale’ (wat dat ook moge betekenen) dat er hoedanook in de lucht hangt… Ik vind het allemaal even mooi.

Ik steek ook altijd kaarsjes aan voor de kinderen, een gewoonte die ik van ons mama heb overgenomen. (Ja, Matthias en Liesbeth, moeder doet het nog steeds). 

Pat vindt me tijdens het kaarsjes aansteken altijd een beetje ouderwets en bijgelovig, maar daar trek ik me nu eens niks van aan, ik blijf het toch doen… Er branden over heel wat landen verspreid al heel wat kaarsjes voor die twee nazaten van ons:) En voor iedereen die het nodig heeft: een simpel verzoek en ik steek ook voor jou een kaarsje aan, in La Madeleine of in de Notre-Dame, of elke andere kerk in de buurt:)

Liefs,

Advertenties

One thought on “La Madeleine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s