Ruzie op de Ambassade

Deze ochtend zijn we opnieuw naar de Belgische Ambassade gegaan om de papierhandel in orde te krijgen. Ik schrijf ‘opnieuw‘ omdat dat in verschillende keren moet gebeuren. Papieren allerhande moeten worden ingevuld en als je een eerste reeks hebt rond gekregen krijg je gegarandeerd een tweede stapel invullijsten:)

Onze Belgische Ambassade is gehuisvest in een statige villa op de rotonde van de Arc De Triomphe. We komen er gemakkelijk met de metro, eerst lijn 9 tot Roosevelt en dan lijn 1, twee haltes ver. ‘Piesofkeek’ dus… In de gauwte, net voor het oversteken van de avenue nog enkele kiekjes geschoten van de Arc:

en onze ambassade, beetje verscholen achter de platanen:

Je moet eerst netjes aanbellen, waarna je wordt binnengelaten in een soort sas. Daar meld je de reden van je bezoek, en als men dat helemaal OK vindt, word je verder binnengelaten tot de loketten. Achter dik gewapend glas stond een vriendelijke man ons te woord. We hadden een dikke map mee met (hopelijk alle) noodzakelijke documenten: kopieën van de identiteitskaarten, de uitschrijving uit de gemeente Oudenaarde, een rekening van de telefoon als bewijs van domicil, de netjes door ons ingevulde vragenlijsten, …

Kort na ons kwamen twee, met overgewicht kampende, Indische mannen binnen. Ik kon niet helemaal begrijpen waarom ze juist hier waren (het zullen wel Belgen zijn geweest, anders heb je hier niks te zoeken), maar ze spraken noch deftig Frans, noch Nederlands, en zeer gebrekkig Engels. Op een of andere manier kwam het tot een woordenwisseling met de beambte van de ambassade. Deze laatste verloor zijn geduld omdat die ene man maar niet scheen te begrijpen dat zijn papierwinkel niet in orde was. Daar konden de heren duidelijk niet om lachen. Hun ongenoegen werd steeds luider en luider geuit…. Op den duur stond één van die twee kerels te roepen en te tieren aan het loket. Hij zou niet vertrekken tot meneer Ambassadeur zich in hoogsteigen persoon zich met zijn zaak bemoeide. Bij momenten moesten we ons gesprek met de man die ons verder hielp stilleggen omdat we elkaar niet meer konden begrijpen door het tumult.

Enfin, hun loketbeambte heeft de man gewoon laten staan en ging verder met een volgende klant. Ik denk niet dat Meneer Ambassadeur hiervoor werd gestoord. Dat moet hier dagelijkse kost zijn, zo blijkt als ook een andere man (een Afrikaan) in het sas zijn ongenoegen uit door een harde klap te verkopen op het gewapende glas. ‘Wat is me dat hier’ dacht ik nog… Zoveel gefrustreerde mensen. Zoveel papieren niet in orde, en uiteindelijk weinig begrip van de ambassademensen. Het moet in orde zijn, dat is duidelijk, men doet hier geen water bij de wijn.

Je vraagt je af hoe het met al deze controles en checks nog mogelijk is dat terroristen aan tientallen paspoorten geraken????

Heel even schoot de paniekerige gedachte in mijn hoofd: ‘Stel dat die kerel hier een wapen trekt?’ Dat heeft hij gelukkig niet gedaan, het bleef bij roepen en tieren. Hij bleef uitdagend wachten aan het loket en riep af en toe de beambtes wat lelijke woorden toe.

Wij konden onze papierhandel ondertussen netjes afwerken. Meer papieren moesten worden ingevuld, dus dat deden we braaf:

Uiteindelijk zijn wij, met alles in orde, opnieuw huiswaarts vertrokken. Over een tweetal weken mag Pat zijn nieuwe paspoort afhalen, dus dan maken we weer een uitstapje richting Belgische Ambassade. Ik hoef voorlopig geen internationaal paspoort… Zoveel buitenlandse reizen ga ik hier niet doen.

En die man? Die wachtte nog altijd op Meneer Ambassadeur van België… Ik denk dat hij er nu nog staat…

Liefs,

Advertenties

2 thoughts on “Ruzie op de Ambassade

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s