Jaja, de collega’s op bezoek!

Het wordt heel snel gezegd: ‘Wij komen af naar Parijs!’ maar uiteindelijk lukt dat niet altijd. Iedereen heeft het druk en enkele dagen Parijs zijn niet op 123 geregeld. Niet zo bij de collega’s uit Horebeke, als die zeggen: ‘Wij komen naar Parijs‘ dan doen die dat ook gewoon:) Twee toffe tantes stapten dus op maandag 20 aug uit de tgv in het Gare du Nord.

Twee dagen trokken we met z’n drieën door de Franse hoofdstad. Onze eerste afspraak was op het plein voor de Notre Dame. Niet evident om elkaar daar te vinden, maar goede ogen, oren en een goed werkend gloednieuw Frans gsm-abonnement boden uiteindelijk de oplossing. We vonden elkaar:). Eerst maar even een drankje halen op een terras (het is erg warm) en een hele poos heerlijk zitten bijpraten.

Nadien tijd gemaakt voor cultuur: De Notre-Dame naar binnen (jaja, we trotseerden de tientallen meters lange rij die op dat moment ook naar binnen wilde), de fontein van Saint Michel:

het Ile de la Cité, de winkeltjes, de daken, het Centre Pompidou, de bloemenmarkt (die een beetje ontgoochelde want nog compleet in augustus-dus-vakantie-modus), het Hotel-de-Ville oftewel het stadhuis van Parijs, de straatartiesten, en nog veel meer. Ondertussen tetterden we er heerlijk op los. De tijd vliegt in fijn gezelschap.

Mijn collega kocht een postkaartje voor haar mama, maar de zaak waar ze het kaartje kocht verkocht geen postzegels, onbegrijpelijk. Dus met z’n drieën op zoek naar een postkantoor. We liepen een piepklein tijdschriftenwinkeltje binnen in de hoop dat ze daar postzegels verkochten, maar dat was een misrekening! Achter de kassa een grote, heel oude mevrouw (ik dacht eerst dat het een meneer was), en toen ik allerliefst vroeg of ze ook postzegels verkocht kregen we de wind vanvoren: ‘Of wij niet konden lezen??? Er hing buiten aan de winkel toch een papiertje dat ze hier géén postzegels verkochten!!’ Jeetje, wat een norse tante was dat. Ik deed nog een schuchtere poging om te vragen waar ze dan wel postzegels hadden en toen stuurde ze ons zowat de zaak uit. ‘Aan het Hotel de Ville!’ riep ze ons nog na. Inderdaad, in het naar buiten strompelen zag ik een klein roze papiertje hangen met daarop: ‘Pas de timbres, no stamps’. Ietwat verbouwereerd en geshockeerd door zoveel brutaliteit liepen we snel het piepkleine winkeltje uit. Dat mens moet hoogdringend met pensioen, die kan duidelijk de drukte niet meer aan én ze heeft een bloedhekel aan toeristen. Nou, dan moet ze niet pal aan het Parijse stadhuis een winkeltje uitbaten hé! Naderhand konden we er hartelijk om lachen. Die krijgt vast niet veel klanten over de vloer. Ik loop er nooit meer binnen, dat staat vast!

Ik wilde mijn collega’s ook nog dolgraag rondleiden in de Marais, maar op een of andere manier raakte ik niet tot bij de kleine straatjes. Ik drentelde steeds maar aan de buitenzijde ervan, mijn lieve en volgzame collega’s op sleeptouw nemend: Boulevard Sébastopol, Rue Rambuteau, Rue Turbigo…we hebben ze allemaal gezien, maar meer ook niet. Ik beloof hierbij plechtig aan Yo en Myriam dat ik een cursus kaartlezen volg en de volgende keer struinen we rond in de Marais:)

Door de enorm hoge temperaturen sloeg het slenteren al snel in onze benen.. We namen afscheid voor deze eerste dag en zouden elkaar morgen opnieuw ontmoeten.

Op dag twee kwamen de collega’s richting Boulogne. De leuke, enthousiaste en positieve  reacties over het appartement en de omgeving deden me veel deugd. We dronken thuis een glaasje water (de hitte sloeg alweer genadeloos toe), wandelden nadien naar het parkje, ik toonde hen waar ik Italiaanse pastasalade koop, we zwaaiden even naar Pat die hoog bovenin het Ipsengebouw druk aan het werk was maar steeds even de tijd neemt om te wuiven als ik hem bel vanop het brugje, we staken de Seine over naar het Ile Seguin met zijn Jardins Pédagogiques (we blijven tenslotte leerkrachten), en last but certainly not least lunch bij Restaurant Renaud! Mijn favoriete plek hier in de omgeving, en ik denk nu ook wel het favorietje van twee leerkrachten uit Horebeke;) De lunch namen we pas na 14u, dus zoals de echte Parijzenaars het doen;)

De obers hadden opnieuw goede zin, en namen met veel plezier enkele kiekjes van ons. Opnieuw deed de ene ober hetzelfde, hij neemt foto’s van de gasten ‘avec signature‘ zoals hij het zelf noemt en neemt ongevraagd ook een foto waarop hij zelf staat:)

We aten ons buikje rond aan een frisse salade van krab, Sint-Jacobsschelpen en citrusfruit:

en we eindigden onze maaltijd met de ondertussen legendarische Tiramisu aux Framboises…

Smikkelen en smullen werd het, en juf Myriam had algauw erg veel spijt dat haar potje al leeg was terwijl juf Yo nog heerlijk aan het lepelen was:)

Het waren twee heerlijke dagen. Ondertussen zijn de collega’s alweer terug thuis en waarschijnlijk al druk aan het werk op school. Hopelijk hebben ze fijne herinneringen aan hun Parijsbezoek en komen ze gauw nog eens een keertje terug, want die Marais, dat moet nog eens lukken!

Liefs,

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s