Voedertijd in de metro

 

Gisteren stapte een dakloze man op de metro met een hondje aan de lijn en een grote rieten boodschappentas in de hand. Hij gaat op een van de uitklapstoeltjes rechtover Liesbeth zitten.

Als het metrostel zich in beweging zet buigt de man zich voorover en rommelt wat in de rieten mand. Ik volg zijn bewegingen nauwgezet. Op een of andere manier ben ik nieuwsgierig naar wat hij boven zou halen. Misschien een half vergaan broodje, gescoord in een of andere propvolle vuilnisbak? Of misschien een fles wodka, buitgemaakt in een goedkope drankhandel? Een blik bier zou ook nog kunnen…

Het rommelen gaat een tijdje door, maar ineens zie ik in de man zijn hand een hondje van amper enkele dagen oud. Het spartelt met de pootjes, een rozig muiltje wagenwijd open… Er volgen er maar liefst 5 (!). Hij legt alle hondjes op een rij voor zich op de metrovloer. Mama hond wordt dichterbij gebracht. O jeeeee denk ik… Voedertijd op de metro!!!!

Mama hond gaat rustig liggen, de puppy’s worden door meneer Dakloze keurig aangelegd en ze gaan met z’n vijven heerlijk drinken. Hun pootjes en buikjes schuiven steeds weg over de vloer door het rammelen en schudden van de metro, maar daar blijken ze gelukkig weinig last van te hebben. Ze smikkelen en smekken dat het een lievelust is. Mama hond blijft er heel erg rustig onder.

Minutenlang drinken de piepkleine woefjes. Aan het einde van hun maaltijd gaan ze met z’n allen plassen en poepen, piepkleine plasjes en drolletjes die door meneer Dakloze keurig met een keukenpapiertje worden opgeveegd. De vuile papiertjes gaan in een plastieken tas, mama hond wordt weer rechtop geholpen en alle 5 de puppy’s zachtjes in de tas gelegd. Mama hond kijkt vrolijk voor zich uit. Ze is rustig en ziet er goed verzorgd uit. Ze weet dat meneer Dakloze het goed met haar voor heeft. Ze weet dat ze straks haar puppy’s weer bij zich krijgt. Ze heeft er alle vertrouwen in, haar baas kan amper voor zichzelf zorgen, maar hij zorgt op zijn manier goed voor haar en haar kroost.

Tijd om uit te stappen, de veel te warme, veel te drukke, maar gezellige en overweldigende stad weer in. Op zoek naar eten, een onderdak, een douche misschien, een rustige plek om bij te komen.

Morgen weer verder, een andere metrolijn weer in, andere straten en pleinen verkennen… Op zoek naar voedsel, drinken en keukenrolpapier.

 

 

Advertenties

6 thoughts on “Voedertijd in de metro

  1. Kathleen , dit heb je zelf verzonnen??? En als het echt gebeurd is: dit geeft een goed gevoel. Kus, Jacqueline

  2. Ik moet nog vaak denken aan die kerel met zijn hondjes… Hopelijk blijft hij er goed zorg voor dragen. Ik heb hem niet meer gezien. Deze week realiseerde ik me dat zowat alle daklozen in Parijs een hond hebben. Voor het gezelschap denk ik dan, en in de winter voor de warmte. De liefde van een hond voor zijn baasje is onvoorwaardelijk, dus ook als je dakloos bent, en als je niet frisjes ruikt, en als je haar onder de klitten zit vindt zo een hond jou het allerliefste op de wereldbol. Schoon hé!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s