Oef:)

We zijn aangekomen aan de andere kant van de verhuisweek. Ik sta alweer voor de klas, thuis valt alles geleidelijk aan weer op z’n pootjes en Pat krijgt het steeds meer naar zijn zin in Parijs.

 

Nu kan hij na een lange vermoeiende werkdag (in Parijs werkt men makkelijk tot na 19:30u ’s avonds) zalig gaan aperitieven in de nieuwe driezit, een overheerlijk potje koken in de nagelnieuwe pannen, zoet dromen in het splinternieuwe bed, enz…. Ik moet eerlijk zeggen dat ik best moeite had om de boel daar achter te laten. Maar, beloofd is beloofd, ik maak het schooljaar samen met mijn leerlingen eerst af en dan ben ik zoefff weg richting het zuiden:)

 

Fotomateriaal van de hectische dagen van vorige week:

We zijn vrijdag. De spullen waren op woensdag al netjes verpakt, nu wordt alles met de grootste zorg 7 verdiepingen hoog naar binnen gedragen. Het moet gezegd, de Franse verhuismeneren hebben voortreffelijk werk verricht. Niks is stuk, niks is zoek, alles werd netjes in de kamer gezet waar het hoorde, en de meneren waren beleefd en voorkomend. (Ik heb het ooit anders meegemaakt, vandaar mijn lichte afschuw voor verhuismeneren)

   

En toen kon het assembleren beginnen:) Ondertussen is ook dochterlief gearriveerd in de Franse hoofdstad. We zijn zaterdag. Haar mama kennende vond Mop het wijs en verstandig om papa te helpen met de Ikeaspullen. Ik ben er eerlijk in, dat ineenpuzzelen van die dingen is niet mijn sterkste kant, ze heeft een punt;) Ik heb me nuttig gemaakt met poetsen, boodschappen doen, koken, opruimen, lege dozen ineen plooien, enz… een niet te onderschatten en meer dan waardevolle bijdrage aan het hele gebeuren, vind ik zelf:)

Kijkt u even gezellig mee:

 

En de zweetdruppels, het gevloek en gesakker, de in boosheid oplopende opmerkingen tussen Mop en haar vader, de intenser wordende vermoeidheid, de pijnlijke handen en vingers, de dorstige momenten, de slapeloze nachten… het is het allemaal waard geweest, want na een drietal dagen hard labeur, begon de woestenij  steeds meer op een gezellig huisje te lijken, oordeelt u zelf maar:

 

 

Let u even op de scheetige lampjes die we nog vonden in Boulogne. Leeglopende verfpotten aan het hoofdeinde van het bed:)

 

 

Ik kan amper wachten om weer richting Parijs te trekken, naar ons gezellige stekje aan de oever van de seine…

Liefs,

Advertenties

6 thoughts on “Oef:)

  1. waaaaaaaaaaaaaw, dat ziet er reuze gezellig uit, een knus nestje waar 2 tortelduifkes in en uit zullen vliegen. ik zal ook wel eens komen aanwaaien als de wind goed zit hihi

  2. Amai, zo te zien, hebben jullie wel hard gewerkt hoor, proficiat en het ziet er alvast knusjes en gezellig uit. Geniet er smaen van!!!!!

  3. Wow, super fijn dat stekje van jullie. En al die mooie kleurtjes, ze passen bij de kleurtjes die je zelf altijd draagt en de zonnige lach die je hebt. Het zal er altijd een fleurig lentegevoel zijn. Zaaaalllliiiiiig, die zetel met die kussens. Ik zie der u al in liggen met een lekker glaasje en Patje die uw voetjes masseert. Mmmmmm .

    • Lolletjes…. Dat glaasje, dat klopt, maar dat van die voetjes masseren is minder realistisch vrees ik;) Maar goed, het wordt hier inderdaad echt een ‘thuisje’, en dat voelt goed. Ondertussen begin ik hier goed de weg te kennen naar de markt, de Carrefour, de lokale traiteurs en verszaken… Het madammeke van het boekenwinkeltje kent me nu ook al wanneer ik de krant haal en gauw ook een Paris-Match kies, kwestie van een beetje op de hoogte te blijven hoe de lokale VIPS hier in het leven staan;)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s