Mijn eerste vriend in Parijs

Zo, die allereerste reis in m’n uppie zit erop, fjoew…..

Een heel korte rit van Oudenaarde naar Kortrijk, een even korte rit van Kortrijk naar Rijsel, en een iets langere rit op de TGV van Rijsel naar Parijs. Normaal duurt die laatste rit exact 70 minuten, maar ik zou ik niet zijn als er geen kink in de kabel kwam. Ik zat nog niet goed en wel in mijn gereserveerde zetel in wagon 19 als werd omgeroepen dat zich een ernstig persoonlijk ongeluk had voorgedaan in Saint Denis, waardoor we op zijn minst een half uur vertraging zouden hebben. Diepe zucht, heel vervelend, maar goed.. Ik voelde me wel comfortabel in mijn zachte zetel, met de iPad en een boek bij de hand voor de noodzakelijke  verstrooiing. De reis mocht beginnen.

Rechtover me komt een Franse meneer zitten. Ik was ervan overtuigd dat hij Parisien was, hij ademde gewoon Parijs, bewoog Parijs, keek Parijs en geurde Parijs:)

Op een bepaald moment helt hij lichtjes voorover, buigt zich naar me toe en fluistert in het Frans: ‘Madame, c’est ma faute‘. Ik bedenk dat ik geen zin heb in een uur lang gekwebbel met een vreemde man die zich schuldig voelt over het een of het ander, maar ik glimlach beminnelijk en frons discreet mijn wenkbrauwen. ‘Wat bedoelt u meneer?’  Hij praat rustig verder: ‘Telkens als ik de trein neem, is er vertraging. Het is geen gewoon toevel meer, het is wetenschappelijk bewezen. Ik besluit de trein te nemen, die trein heeft gewoon vertraging. Dat gaat al jaren zo;’ Hij slaat zijn sjieke Kenzo-jas open en haalt er een visitekaartje uit. Op de ene zijde een werk van hem, op de achterkant  lees ik:’Kambiz Pedram, kunstschilder’. Het werk spreekt me meteen aan, een mooie geel-rode zon, in een duistere omgeving:

Hij toont me zijn emailadres en zegt dat ik hem, vooraleer ik mijn trein reserveer, moet mailen. Kwestie dat ik op deze manier zeker weet dat hij er niet op zit. Pas dan kan ik rustig de treinreis boeken, zonder vertraging. Ik lach, een licht geschifte Parisien rechtover me, dat moet weer lukken.

Enfin, ik raak met die man aan de praat en vertel hem binnen het kwartier dat dit mijn allereerste treinreis naar Parijs is, dat mijn man daar gaat werken, dat we binnenkort verhuizen, dat ik zenuwachtig ben omdat ik niet weet of ik straks mijn man zal vinden op het station enzovoort enzo verder… Mijn hele situatie gooi ik op het smalle tafeltje tussen ons in:) Hij reageert heel enthousiast en neemt een vel papier en een sjieke pen (waarvan ik het merk niet kon lezen, maar het was vast een Mont Blanc, want die past uitstekend bij de overjas van Kenzo;) Ik hoop stiekem dat hij de pen straks verstrooid achterlaat op het tafeltje. Hij schetst Parijs en toont me op de schets de buurten die leuk zijn, waar de lekkere restaurantjes zitten, waar betaalbare galerijtjes zijn, waar het veilig is en waar je ’s avonds beter niet komt. Hij raadt me aan om tickets te kopen voor Roland Garros, hij schrijft namen op van goede winkels, hij voert een pleidooi voor de fiets in Parijs, kortom, ik voel me plots geen vreemde meer in de stad. Ik geniet van zijn uiteenzetting en slorp zijn woorden gulzig op. Ik heb niet eens in de gaten dat ondertussen de trein aan hoge snelheid doorheen het Paris-Roubaix landschap raast.

Een kleine twee uur na het opstappen loopt de trein stapvoets het Gare Du Nord binnen. Ik heb niet meteen in de gaten dat de hele treinreis achter de rug is. Het ging, ondanks de vertraging, supersnel.De kunstschilder stapt rap uit de trein, ik worstel nog met de koffer, mijn jas, mijn handtas en mijn hoofdkussen. Op het perron zie ik hem staan, hij wacht me op, schudt me heel correct de hand en wenst me alle geluk van de wereld toe in mijn nieuwe woonplaats. Hij herhaalt dat ik mag mailen, ten eerste om er zeker van te zijn dat hij niet dezelfde trein heeft geboekt, en ten tweede voor om het even welke informatie waarmee hij zou kunnen helpen. Een heel gedienstige man denk ik, zo zouden er meer mogen zijn.

Onder het reusachtige aankondigingsbord staat manlief met een trotse blik te wachten. ‘Ze heeft het gedaan‘ zie ik hem denken. ‘Wat een stoere vrouw heb ik toch‘ meen ik hem te zien denken;) We wandelen arm in arm de metro tegemoet. Dromend van onze nieuwe toekomst samen, hopend op een succesvolle zoektocht morgen en genietend van dit moment met elkaar.

Een perfecte dag, alleen jammer dat die man op de trein zijn pen niet liet liggen;)

Advertenties

3 thoughts on “Mijn eerste vriend in Parijs

  1. Je ziet Kathleen dat het niet alleen bij de kapper is dat je boek niet open gaat. Ik heb echt genoten bij het lezen van je reisavontuur . 🙂 groetjes Inge

  2. Zo typisch dat dit allemaal bij jou gebeurt Katje! Heel fijn om alles te volgen! Geniet verder van je avontuur, wij komen zeker eens op bezoek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s