Metroangst

Zo, we zijn er, in onze toekomstige woonplaats Parijs, Boulogne-Billancourt meer bepaald. De reis verliep ‘vrij voorspoedig’, Pat liet me mijn gang gaan in het treinstation van Rijsel. Foutloos parcours heb ik afgelegd!

De metro nemen in het Gare du Nord ging vlotjes: ligne 4 naar Strasbourg. De vriendschap tussen mij en die akelig lange ondergrondse gangen moet echter nog groeien vrees ik. Ik loop niet helemaal op mijn gemak en het koud zweet breekt me uit als ik bedenk dat ik dit volgende week opnieuw moet doen, maar dan alleen.

Op een bepaald moment stappen we in de metro ‘ligne 9’, die ons naar onze eindbestemming moet brengen. De deuren sluiten, het duurt echter enkele minuten voordat de deuren zich weer openen en de lichten in de metro doven… Wat is er aan de hand? Er volgt een omroep: ‘Wij verontschuldigen ons voor dit oponthoud. Op lijn 9 loopt iemand over de sporen, gelieve geduld te oefenen.‘ Lap, moet ons weer overkomen. Ik hoor in de verte enig geroep, enkele stoere jongeren stappen uit de metro om te gaan kijken wat er aan de hand is. Ook die man van mij hangt half uit de metrodeur om een glimp op te vangen van de onfortuinlijke persoon die een wandeling maakt over de sporen….Ik trek de hele tijd aan zijn jas. Tot opeens die nieuwsgierig uitgestapte meute als een zwerm uit elkaar spat en enkele tientallen mensen in lichte paniek door elkaar heen beginnen te rennen en de veiligheid van de metro weer opzoeken. We zien enkele stenen het perron opvliegen. Die onfortuinlijke sporenwandelaar is ook nog agressief. Doemscenario’s spoken door mijn hoofd: straks haalt die kerel een wapen boven…. Ik doe het zowat in mijn broek van de schrik, blijf als vastgenageld op mijn uitklapstoeltje zitten en denk de hele tijd: ‘Ik wil hier weg, ik heb nu al een bloedhekel aan de metro, ik krijg vast ook een bloedhekel aan Parijs’….. Die vriendschap tussen mij en de lichtstad wordt nooit iets op deze manier…. Pat lijkt het allemaal wel amusant te vinden, ik ben 25 jaar met die man getrouwd, maar zo af en toe snap ik hem totaal niet.

Goed, na een kwartiertje lijkt de kust veilig en kunnen we vertrekken. Pat wil me geruststellen en zegt dat hij dit nog nooit eerder heeft meegemaakt. ‘Dat zal wel‘ denk ik stiekem, ‘dat moet mij weer overkomen, ik heb nog geen angsten genoeg’.

Morgen blijf ik bovengronds, dat staat vast, ik vul mijn dagje wel in en om het hotel…..

ALS ik al buitenkom:(

Liefs van angstige treeze;)

Advertenties

3 thoughts on “Metroangst

  1. Ai Ai Ai Ai mama toch!

    Hihi, typisch dat dit jou overkomt!
    Papa de stoere VENT en mama de angstige muis…

    🙂

  2. Oooo, niet teveel lachen hé! Ondertussen nam ik de metro ligne 9 en ligne 1 aansluitend, dat is al heel wat hé. Wees maar trots op me:) Vandaag doe ik het gewoon weer, de metro naar het winkelcentrum:) Moet lukken! Zoen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s